छोटा डॉन

ड्रिबल, टॅकल, किक & सेव्ह : फूटबॉल क्लब मॅनजर्स

2012-01-20T13:22:00.000-08:00

भारताचा राष्ट्रीय खेळ असलेल्या हॉकीवर काढलेला 'चक दे' पिक्चर तुम्ही पाहिला आहे का ?
त्यात शाहरुख खानचा १ डायलॉक आहे ' हर एक टीम में बस एक ही गुंडा हो सकता है, और इस टीम का गुंडा मै हुं'.
पाहिला असेल तर लक्षात ठेवा, पाहिला नसेल तर पाहुन घ्या आणि मग लक्षात ठेवा, कशासाठी ते आपण पुढे कुठेतरी नक्की पाहुयात.

चवीने खाणे कुणाला आवडत नाही ?
पण एखादा पदार्थ 'चांगला' होण्यासाठी आणि त्याचा आस्वाद घेतल्यानंतर जो काही 'तृप्ती'ची अनुभुती होते ती साधण्यासाठी नक्की काय काय लागते हो ?
'बेस्ट इन क्लास' उपकरणे असलेले अद्ययावत स्वयंपाकघर ? जगभरातुन कष्टाने हुडकुन आणि मागेल ती किंमत मोजुन गोळा केलेला विविध प्रकारचा कच्चा माल ? का 'हे कसे करावे, ते कसे करु नये' ह्याच्या हजारो टिपा देणारे प्रकाशित साहित्य ?
केवळ हे एवढे सगळे आणि तत्सम 'अत्युत्तम' गोळा करुन पदार्थ बनवता येतो ?
का त्यासाठी लागतो तो प्रत्येक वस्तुची किंमत ओळखणारा आणि ती वस्तु कशी, किती, केव्हा व कुठे वापरता येईल ह्याची नेमकी जाण असणारा निष्णात 'बल्लवाचार्य' ?

पुन्हा एकदा असाच प्रश्न विचारतो. बर्‍याचदा आपल्याला एखाद्या गाण्याची एखादा सुरेल तुकडा आवडुन जातो, तो आपल्या कर्णपटलवर वारंवार रुंजी घालत असतो व सवयीने आपणही ते गाणे गुणगुणत असतो. तर ते गाणे एवढे 'नादमधुर' बनवण्यासाठी काय लागते हो ?
विविध प्रकारची वाद्ये वाजवणारे त्या त्या वाद्याचे जगभरातले दादा कलाकार ? काळजापर्यंत जाऊन भिडणारा मधुर आवाज असलेले गायक/गायिका ? रेकॉर्डिंगची 'बेस्ट इन क्लास' सुविधा असलेला रेकॉर्डिंग स्टुडियो ? अत्युच्च दर्जाचे काव्य लिहणारे गीतकार ?
ह्या सर्वांना एकत्र आणले तर प्रत्येक गाणे हे 'क्लास' होईलच का ?
का त्यासाठी आपल्याला लागतो तो हे प्रत्येक घटक कुठे, कसे वापरावे ह्याचे ज्ञान असलेला आणि ह्या सर्वांच्या ताळमेळातुन एक प्रकारची जादु करुन अजरामर गीत पेश करणारा एक जादुगार ?

भलेही कुठल्याही दैदिप्यमान यशामागे 'टीमवर्क'चे स्थान वादादीत असले तरीही ह्या 'टीम'ला सरळ वळण लाऊन, त्या टीममधल्या प्रत्येकाची किंमत आणि महत्व अचूकपणे ओळखुन वेळ येईल तशी त्याचा चाणाक्षपणे वापर करणारा 'टीम मॅनेजर' हा ह्यात सर्वात महत्वाचा घटक नाही का ?
'गुरुविण कोण दाखवेल वाट' ह्या वचनामध्ये ज्याची आवश्यकता सांगितली जात आहे तो गुरु म्हणजे टीम मॅनेजर नव्हे काय ? समजा हाच गुरु 'अपात्र' असेल तर त्या टीमवर 'गुरुविण कोण लावेल वाट' म्हणण्याची वेळ येणार नाही काय ?

असो, नमनालाच घडाभर तेल वाहुन झाल्यावर आपण आता मुळ मुद्द्याकडे वळुयात.
फूटबॉल हा आमचा आवडता खेळ आहे, ह्या खेळावर, ह्यातल्या प्रसिद्ध टीम्सबद्दल, त्यातल्या जिगरबाज खेळाडुंबद्दल आणि त्यांच्या खेळावर मनापासुन प्रेम करुन टीमसोबत त्यांची हार-जीत साजरी करणार्‍या लाखो खेळवेड्या रसिकांबद्दल अनेकांनी खुप काही लिहुन ठेवले आहे, आम्हीही बर्‍याचदा ह्यावर जमेल तसे लिहले आहे.
पण ह्या सर्वांपेक्षा एक वेगळाच आयाम असलेल्या 'टीम मॅनेजर्स'बद्दल काही लिहुन त्यांचेही आमच्यावर असलेले ऋण फेडायचा बर्‍याच दिवसापासुन विचार होता त्याला आता मूर्त स्वरुप देत आहोत. ह्या लेखात मी फूटबॉल टीम्सच्या काही नावाजलेल्या मॅनेजर्सबद्दल ४-४ वाक्ये लिहुन तुम्हाला त्यांचे थोडक्यात ओळख करुन देणार आहे.
अगदी सर्वांबद्दलच सर्वच माहिती लिहण्याचा अट्टाहास करणे हे आकाशाला गवसणी घालण्यासारखे आहे, ते जमणे शक्य नाही. पण ह्या निमित्ताने सध्याच्या काळात फूटबॉलमधले अगदी जरी देव नसले तरी अवलिये नक्कीच असणार्‍या काही महान व्यक्तींसमोर आमच्या फूटबॉलप्रेमात भिजवलेली सांजवात लावण्याच्या ह्या लेखाद्वारे प्रयत्न करतो आहे.

१. सर अ‍ॅलेक्स फर्ग्युसन - मँचेस्टर युनायटेडचा वास्तुपुरुष :

बायचान्स तुमचा देवावर विश्वास असेल तर एक श्रद्धा म्हणुन केवळ त्याच भावनेने तुम्ही कधी केरळमध्ये असलेल्या पद्मनाभ मंदिराला भेट दिली आहे का ? ह्या पद्मनाभ मंदिरातले नंबी (नंबुद्री) ब्राम्हण पुजारी पाहिले आहेत का ? निदान त्यांच्या भगवान पद्मनाभस्वामींवर असलेल्या श्रद्धेबद्दल आणि त्या सोपस्कार व कर्मकांडातुन त्यांच्यात येत असलेल्या कर्मठपणाबद्दल आणि ध्येयनिष्ठेबद्दल तुम्ही कधी काही पाहिले, वाचले, ऐकले आहे काय ?
ओके. पाहिले नसल्यास किंवा देवावर अथवा फारफारतर कर्मकांडावर विश्वास नसल्याने त्याची सत्यता जोखण्यास तुम्हाला त्रास होत असेल तर त्याचे समकक्ष उदाहरण म्हणुन तुम्ही अ‍ॅलेक्स फर्ग्युसन ह्यांच्याकडे पहा असे सुचवेन.
फूटबॉल हा धर्मच मानला तर मँचेस्टर युनायटेडचे स्थानमहात्म्य, त्याचा इतिहास, त्याची भव्यता ही पद्मनाभ मंदिरापेक्षा तसुभरही कमी नाही. ह्यांचेही जगभरात लाखो भाविक आहेत आणि त्यांची 'मॅन-यु'वर अगदी भगवान पद्मनाभाएवढीच श्रद्धा आहे. ह्या मॅन-युची गेली २५ वर्षे अव्याहत सेवा करणारे सर अ‍ॅलेक्स फर्ग्युसन ह्यांची श्रेष्ठताही कुठल्याही नंबीपेक्षा कणभरही कमी नाही.

किमान ७५००० ह्या संख्येने ओल्ड ट्रॅफर्डवर संघाच्या जर्सीचा रंग असलेल्या लाल रंगाचे कपडे घालुन 'रेड डेविल्स' म्हणवले जाणारे पाठिराखे "Glory glory glory Man United, And the reds go marching on, on, on..." चा जयघोष करत असतात आणि त्याच एनर्जीवर जेव्हा मॅन-युचे ११ खेळाडु मैदानावर कमाल करत प्रतिस्पर्ध्यांच्या तोंडाला फेस आणत असतात तेव्हा मैदानाच्या टचलाईन म्हणवल्या जाणार्‍या रेषेवर उभा राहुन एक ब्रिटिशांच्या व्याख्येतला जंटलमन पोषाख केलेला सत्तरीच्या घरातला जख्ख म्हातारा अगदी शांतपणे हा खेळ बघत असलेला दिसला तर ती व्यक्ती अन्य कुणी नसुन खुद्द सर अ‍ॅलेक्स फर्ग्युसन आहे हे लक्षात ठेवा. भगवान पद्मनाभाचे सर्व पुजापाठ आणि विधी पद्धतशीरपणे झाले पाहिजेत ह्या चिंतेत नंबी लोक ज्याप्रकारे सर्व काही विसरुन आराधनेत मग्न असतात तोच आवेश सर अ‍ॅलेक्स फर्ग्युसन ह्यांच्यामध्ये असतो. ह्या सोपस्कारादरम्यान जे जे काही रितीला सोडुन आणि पाठिराख्यांना अप्रिय असे काही घडत असेल ते ते टाळण्यासाठी कधी प्रेमाने, कधी धूर्तपणे तर कधी चिडचिड करुन जे जे शक्य आहे ते करण्यासाठी जी चिकाटी आणि जो कर्मठपणा अंगी असावा लागतो तो असातसा मिळत नाही, अ‍ॅलेक्स फर्ग्युसन ह्यांनी तो कमावला आहे.
त्यांचा आवर्जुन सांगण्यासारखा एक गुण म्हणजे त्यांनी शब्दांतुन निर्माण केलेला दरारा. बाळासाहेब ठाकरे जसे विरोधकाला निवडणुकीच्या आधी आणि मग नंतर जसे कच्चे खाऊन टाकतात तोच आवेश ह्या सायबांचा 'प्री-मॅच कॉन्फरंस'ला असतो. साहेब शक्यतो मिडियाला नाराज करत नाहीत व कही ना काही 'न्युज' देतातच.

त्यांच्या मार्गदर्शनाखाली खेळलेल्या दिग्गज खेळाडुंची नुसती नावे जरी लिहायची म्हटली तर ह्य लेखात इतर काही लिहण्याइतकी जागा उरणार नाही. इथे खेळुन अणि मग बाहेर जाऊन 'स्टार' झालेले तर ढिगाने आहेत पण मॅन-युचा हा अढळ ध्रुवतारा अजुनही अचलच आहे.
सलग २० वर्षे मॅन-युचे मॅनेजरपद संभाळताना अ‍ॅल्क्स फर्ग्युसन ह्यांनी जे जे उपलब्ध आहे ते ते सर्व कमावले आहे. 'Nothing left to prove' असे जर म्हणायचे झाले तर ते सर अ‍ॅलेक्स फर्ग्युसन ह्यांच्याबाबत म्हणता येईल.
१२ वेळा प्रिमियर लीगची विजेतेपद, ५ वेळा एफ.ए. कप, १० वेळा कम्युनिटी शिल्ड, २ वेळा अत्युच्च चँपिय्सन्स लीग, एकदा क्लब वर्ल्ड कप ........... अजुन काय अपेक्षा असते एका मॅनेजरकडुन ?
ह्याशिवाय प्रिमियर लीगमधला सर्वश्रेष्ठ मॅनेजर हा सन्मान १० वेळा, एक युएफा मॅनेजर ऑफ द ईअर, बीबीसीकडुन क्रिडाक्षेत्रात दिला जाणारा सर्वोच्च सन्मान ३ वेळा, एक ब्रिटिश हॉल ऑफ फेम, एक युरोप हॉल ऑफ फेम, एक फिफा प्रेसिडेन्ट अ‍ॅवॉर्ड ह्याहुन जेष्ठ असा सन्मान म्हणजे ब्रिटिश सरकारकडुन 'सर' ही पदवी देऊन बहुमान व सर्वात महत्वाचे म्हणजे करोडो पठिराख्यांचे प्रेम.
लोक मॅन-युला कितीही शिव्या देत असले तरी जेव्हा सर अ‍ॅलेक्स फर्ग्युसन ह्यांचे नाव येते तेव्हा समोरच्याच् शब्दातुन आणि वागण्यातुन 'आदर' हा दिसावा लागतो आणि तो दिसतोच.

शेवटी थोडक्यात सांगतो, आजच्या काळात जर 'दिग्वीजय आणि राजसुय यज्ञ' वगैरे संकल्पना असत्या तर सर अ‍ॅलेक्स फर्ग्युसन ह्यांची १० वेळवेगळे संघ घेऊन प्रत्येकवेळी हे काम आरामात पुर्ण केले असते, हा माणुसच असा आहे .... दिग्वीजयी आणि श्रेष्ठ !

२. आर्सेन वेंगर - आर्सनेलचे गुरु द्रोण आणि इंग्लिश फूटबॉलमधला बनिया :

समजा आज महाभारताचा काळ असला असता आणि फूटबॉलला समजा राजाश्रय वगैरे मिळुन राष्ट्रखेळ असल्याचा दर्जा मिळाला असता आणि इथल्या राज्यकर्त्यांनी हस्तिनापुरात कुरुंनी जसे सर्व विद्या, अस्त्र, धर्म, निती शिकण्यासाठी 'गुरुकुल' स्थापन केले होते त्याच धर्तीवर फूटबॉल शिकण्यासाठी आणि त्याच्या प्रसारासाठी एखादी संस्था काढायचे ठरवले असते तर त्या शाळेचे नाव नक्की 'आर्सनेल' ठेवले असते आणि 'महर्षी आर्सेन वेंगर' तिथे कुलगुरु म्हणुन जाऊन बसले असते. इथे शिकलेल्या सर्व निष्णात खेळाडूंनी आपल्या कौशल्याने ह्या गुरुकुलाची किर्ती जगभर पोहचवली असती आणि त्याने 'आर्सेन वेंगर' व पर्यायाने आर्सनेलच्या जेष्ठतेत अजुन भर पडली असती.
पण सध्या महाभारताचा काळ नाही आणि राजाश्रय, गुरुकुल वगैरे संकल्पना अस्तित्वात नाहीत.
पण 'आर्सेन वेंगर' हा माणुस अशा परिस्थितीत हार खाऊन घाबरुन जाणार्‍यातला नाही, तो १९९६ पासुन ते थेट आजही आर्सनेलच्या टीमसाठी एकाहुन एक सरस खेळाडू घडवत आहे, जगभरातुन त्यांना हुडकुन आणुन त्यांच्या कौशल्याला आपल्या अनुभवाने पैलू पाडत आहे, हे पैलू पाडलेले हिरे आर्सनेलच्या कोंदणात लखलखुन त्यांना योग्य सन्मान मिळवुन देत आहेत व त्याबरोबर बाहेरच्या जगाचेही लक्ष वेधुन घेत ह्या हिर्‍यांसाठी मोठ्ठी किंमत मोजण्यास त्यांना भाग पाडत आहेत.

अ‍ॅलेक्स फर्ग्युसन ह्यांच्यासारखे ढिगभर कप जर आर्सनेलने वेंगर ह्यांच्यासोबत जिंकले नसले तरी त्यांनी गेली १५ वर्षे आर्सनेलला एक 'लढाऊ टीम' म्हणुन जी ओळख मिळवुन दिली आहे ती आजही टिकुन आहे. सध्या भयंकर फॉर्मात असलेली अजेय बार्सिलोना जर कुणाला घाबरत असेल तर ती आर्सनेलच्या खेळाला आणि त्याचे शिल्पकार आहेत ते आर्सेन वेंगर.

आर्सेन वेंगर ह्यांना इंग्लिश फूटबॉलचा 'बनिया' म्हणुन ओळखले जाण्याचे कारण म्हणजे जिथे चेल्सी, मॅन-सिटी, लिव्हरपुल, रियाल माद्रिद अशा टीम्स ट्रान्सफर विंडोमध्ये करोडो रुपये घालवुन चांगले स्टार्स विकत घेतात ते स्टार्स हे वेंगर ह्यांच्या आर्सनेल मधुन येतात. हे स्टार्स अगदी तरुण असताना व त्यांच्याभोवती एवढे वलय नसताना वेंगर त्यांना अगदी कवडीमोल म्हणावे अश भावात विकत घेतात, त्यांच्या खेळाला पैलु पाडतात, त्यांच्याकडुन मैदान गाजवुन घेतात आणि वेळ आली की अव्वाच्या सव्वा किमतीत त्यांना विकतात.
जेव्हा इतर टीम्स प्लेयर्सच्या खरेडी-विक्रीमध्ये करोडो रुपायांच्या बुडीत खात्यात असतात तेव्हा इकडे वेंगर तेच करोडो कमावुन एखादी नवी ट्रेनिंग अ‍ॅकेडमी उघडुन उद्याचे करोडो रुपये किंमत असलेले स्टार्स बनवण्यात मग्न असतात.
धिरुभाईंना यदाकदाचित फूटबॉलमध्ये रुची असली असती तर त्यांनी नक्की आर्सेन वेंगर ह्यांना घेऊन 'रिलायन्स फूटबॉल कॉर्पोरेशन' स्थापुन करोडोंचा बिजीनेस केला असता, हा माणुस त्यासाठी अगदी योग्य आहे.

३. आन्द्रे विया बोयास - चेल्सीचा ध्येयवेडा तरुण मॅनेजर :

वर वर्ष ३५ !
हे वय काही मॅनेजर वगैरे होऊन जवळपास आपल्याच वयाच्या प्लेर्यसना 'कसे खेळावे' हे शिकवण्याचे नाही. तूर्तास ह्याचे प्रतिस्पर्धी असलेले इतर टीम्सचे मॅनेजर हे तसे म्हटले तर वयोवृद्ध म्हणु शकता असे असताना आणि एकेकाचा अनुभव विया-बोयासच्या एकुण वयाएवढा असताना हा पठ्ठ्या त्यांच्या नाकावर टिच्चुन चेल्सीसारख्या लोकप्रिय, ग्लॅमरस आणि रशियन उद्योगपतीच्या धनाढ्य पाठबळामुळे मॅनजर ह्या पदासाठी 'हॉट सीट' ठरलेली जागा पटकावुन 'युरोपियन दिग्विजया'ची स्वप्ने बघतो ही घटना अचाट आणि अतर्क्य आहे. बाय द वे, कुठल्या प्लेयरसाठी किती ट्रान्सर मनी दिला आणि त्याला किती पगार मिळतो आदी बातम्या मिडिया चवीने चघळत असताना खुद्द मॅनेजरसाठी ट्रान्सफर मनी देऊन त्याची बदली करुन घेण्याचा व एवाढ्या कमी वयात सर्वात जास्त 'कमावणारा' मॅनेजर अशी विया-बोयास ह्यांची ख्याती आहे.
आजही फूटबॉलमध्ये त्याच्या वयाचे किंवा अगदी त्याच्यापेक्षा मोठ्ठे असणारे प्लेयर्स मैदान गाजवत असताना हा तरुण रक्ताचा बेरकी माणुस समोरच्याच्या प्रदिर्घ अनुभव आणि जाण ह्यावर स्वतःच्या असिम इच्छाशक्ती आणि काही करुन दाखवण्याची प्रामाणिक भावना ह्या जोरावर भल्याभल्या टीमसमोर मोठ्ठे आव्हान उभा करत आहे ही बाब आवर्जुन नोंद घेण्यासारखी नक्की आहे.
तिकडे सर अ‍ॅलेक्स फर्ग्युसन गेली २० वर्षे एकहाती मॅन-यु संभाळत असताना त्यांच्या प्रदिर्घ अनुभवासमोर हा पठ्ठ्या "Well, It comes with confidence and time" म्हणत उभा रहातो आणि त्याचा हाच कॉन्फीडंस अजिंक्य मॅनचेस्टर सिटीचा प्रिमियर लीगमधला पहिला पराभव घडवुन आणतो. त्यासोबतच हा "It was important for us to win, but it's not about me, it's about this club, and at the moment this club is fifth in the table" असे सांगुन पुढील आव्हानास तयार असल्याचे संकेतही देतो.
मागच्या वर्षीच कुणाच्या ध्यानीमनी नसताना 'एफ सी पोर्टो' ह्या त्याच्या मायदेशातल्या पोर्तुगीज टीमला घेऊन त्याने अनेक दादा क्लब्सना धूळ चारत 'युरोपा लीग' पटकावली तेव्हाच 'ये तो भाई लंबी रेस का घोडा है' अशी नोंद अनेकांनी करुन घेतली.

तसा म्हटला तर हा जुगार आहे, अपयश आल्यास गच्छंती अटळ आहे आणि त्याची संपुर्ण कल्पनाही विया-बोयासला आहे. पण 'ध्येयवेडे तरुण' इतिहास घडवतात असे म्हणतात, ते त्याने मागच्या वर्षी पोर्टोसोबत करुन दाखवले व म्हणुनच आज चेल्सी मॅनेजरच्या 'हॉट सीट'वर तरुणतुर्क आद्रे विया-बोयास दिमाखात आणि संपुर्ण आत्मविश्वासाने बसला आहे.
खेळात हार-जीत चालतच रहाते, पण जेव्हा काही अनपेक्षित घडवण्याची ठामपणे खात्री देणारा नव्या विचाराचा एखादा माणुस उभा रहातो तेव्हा त्याची दखल घ्यायलाच हवी, नाही का ?

------------------------------------------------------

थोडक्यात सांगायचे तर टीम कितीही मोठ्ठी असली, क्लबचा इतिहास कितीही दैदिप्यमान असला आणि त्यांनी गतकाळात कितीतरी ट्रॉफी जिंकल्या असतील, सध्या क्लबमध्ये जगातले बेस्ट टॅलेंटेड सुपरस्टार असले तर 'मॅनेजर' ही व्यक्ती महत्वाची आहे/असते.

आता कळाले का मी लेखाच्या सुरवातीला तो शाहरुखचा 'चक दे' मधला डायलॉक का लिहला ते ?
सामर्थ्य आहे टीमचे । जो जो खेळील तयाचे। परंतु तेथे मॅनेजरचे । अधिष्ठान पाहिजे।।

( क्रमशः)

’देव’ नाही ’देवळा’त ...

2011-11-06T01:18:00.000-07:00

सिनेमा पहाणे ह भक्तिभाव मानला तर सिनेमा थेट्राला 'देऊळ' मानायला हवे आणि आपण ज्या श्रद्धेने ह्या देवळात 'सिनेमाची स्टोरी, चित्रण, गीत-संगीत, नावजलेले कलाकार अणि त्यांनी समर्थपणे पेललेल्या भुमिका' पहायला आणि त्यांचा आस्वाद घ्यायला जातो त्यांना 'देव'च म्हणायला हवे.
आपल्या अपेक्षांप्रमाणे सिनेमात सर्व काही असेल तर थेटररुपी देवळात साक्षात 'देवदर्शन' झाल्याचे समाधान लाभते व ह्या देवळाची वारी एक उत्सव होऊन जातो.

उमेश कुलकर्णींच बहुचर्चित 'देऊळ' हा सिनेमा खास थेट्रात जाऊन पाहिला असता आम्हाला 'देव नाही देवाळात' असा अनुभव आला. ज्या अपेक्षेने आम्ही देवाचे दर्शन घ्याला गेलो तो देवच तिथे नव्हते, बाकी मंदिराची दिव्यभव्यता आणि जाहिरातीद्वारे सुरु असलेला भक्तीचा जागर मात्र डोळ्यात मावेना इतका प्रचंड होता.
हे आमच्यासारख्य भक्तीभावाने सिनेमा पाहणार्‍या पटण्यासारखे नाही, म्हणुनच 'देऊळ'बद्दल आमचे हे ४ शब्द ....

’देऊळ’ हा सिनेमा लोकांना शक्यतो आवडणार नाही.
१. लोकांना सत्य दाखवलेले आवडत नाही.
२. तगडी स्टारकास्ट घेऊन उगाच शास्त्रापुरते सत्य दाखवणे त्याहुन आवडत नाही.

मला ’दुस-या कारणा’मुळे देऊळ तितकासा आवडला नाही. पिक्चर बर्‍यापैकी जमला नाही असे मला म्हणावेसे वाटते.
वलयांकित असे मोठ्ठे कलाकार घेऊन आणि त्याचा भरपुर गाजावाजा करुन शेवटी यथातथाच असलेला चित्रपट असे मी ह्याचे वर्णन करेन.
पुर्वार्धात हा चित्रपट भयंकर संथ आणि प्रामाणिकपणे सांगायचे तर रटाळ वाटला.
गाजावाजा करुन मोठ्ठे मोठ्ठे कलाकार घेऊन त्यांना ह्या सिनेमात अक्षरशः वाया घालवले आहे असे वाटते. त्या त्या कलाकाराच्या क्षमतेला न्याय देणारे एकही पात्र ह्या चित्रपटात नाही ... अपवाद गिरीश कुलकर्णींचा केशा आणि दिलीप प्रभावळकरांचा अण्णा.
त्यांच्या पात्राची पार्श्वभुमी अथवा घडण चित्रपटात कुठेच ठळकपणे दिसत नाही. वातावरण निमिर्ती आणि पात्र ओळखीसाठी अत्यावश्यक असलेले डिटेलिंग इथे भरकटले आहे, उलट त्या नादात ह्या विषयाशी अगदीच अनावश्यक असलेले प्रसंग उगाच घुसडले गेले आहेत असे वाटले. मी तर असे म्हणेन की ह्या बड्या नावाऐवजी अगदी कुणीही त्या त्या भुमिका सहजपणे करु शकला असता, असे असताना उगाच मोठ्ठी नावे वापरुन, त्यांना यथातथा भुमिका देऊन उगाच 'बिग बजेट' अशी जाहिरात करणे हे पटले नाही.
नाना पाटेकर, मोहन आगाशे, किशोर कदम ह्यांना अक्षरशः वाया घालवला आहे.
सोनाली कुलकर्णी ह्यांची भुमिका खास आहे म्हणण्यात अर्थच नाही, इनफॅक्ट त्यांच्या व्यक्तिरेखेला तसा वावच नाही, हेच कारण बहुदा सर्वच बड्या नावांबाबत घडते.
नसरुद्दिन शहाचे पात्र ह्या सिनेमात 'उगाच' घुसडल्यासारखे वाटते, उगाच २-३ डायलॉक आणि अनावश्यक प्रसंग रचना ह्याने काय मिळाले ते कळत नाही. हां, बड्या नावांची जाहिरात करायची असेल तर मात्रचे आमचे मौन बाबा, त्यातले आम्हाला जास्त समजत नाही.
चित्रपटाचे संगीत, गाणी आदी बाबत न बोललेलेच बरे. सध्या जरा वादग्रस्त असलेले 'दत्ताचे गाणे' हे बर्‍यापैकी सत्यपरिस्थीतीच्या जवळ जाणारे आहे आणि नादमधुर नसले तरी गुणगुण्यासारखे वाटले.

सिनेमात काही चांगल्या गोष्टी आहेत पण त्या पेलण्यात जरा गडबड झाली आहे.
'एका देवस्थानाचा जन्म' अशी एका व्याख्या करता येण्याजोगा हा चित्रपट आहे, विषयाच्या निवडीला आणि त्यात दाखवलेल्या बर्‍यापैकी डिटेलिंगला फुल्ल नसले तर उत्तम गुण.
मात्र ह्याच अनुषंगाने आम्ही वर केलेल्या 'लोकांना सत्य दाखवलेले आवडत नाही' ह्या विधानाबाबत २ शब्द न लिहणे हे ह्या सिनेमावर अन्याय ठरेल.
एखाद्या देवस्थानाच्या ठिकाणी जे जे घडते ते ते दिग्दर्शकाने जसे आहे तसे दाखवले आहे. स्थानिक ग्रामस्थांचा संपुर्ण बाजारपेठेवर कब्जा, देवस्थानाच्या निमित्ताने चालणारे अन्य उद्योग-धंदे व त्यालाही असणारी बरकत, सतत येणार्‍या पैशाचा ओघामुळे दिवसेंदिवस 'श्रीमंत' होत जाणारे देवस्थान आणि त्याचे व्यवस्थापक, ह्याच पैशाचा जोरावर देवळाला अजुन 'मोठ्ठे' करण्याची व त्यामार्गे अजुन पैसा कमवण्याची इच्छा, कालांतराने भक्तीभावाला बाजुला सारुन केवळ दिखावा, सारंजाम, भपकेपणा आणि त्यात कमी की काय म्हणुन स्थानिक राजकारणाचा हातभार आदी बाबींबर 'देऊळ' व्यवस्थित भाष्य करतो.
खरे तर हे सत्य सर्वांनाच माहित आहे, अशी 'उभारलेली' देवळंही अनेकजणांना माहित असतील, पण ही बाब स्पष्टपणे दाखवण्याचे धाडस केल्याचेही कौतुक आहे.
मुर्ती चोरीला गेल्यावर पहिल्यापेक्षा अधिक भारी मुर्ती आणुन येनकेनप्रकारे 'देऊळ' चालु राहिले पाहिजे हा सोसही मस्त दाखवला आहे.
ह्या निमित्ताने दिग्दर्शकाने 'देवस्थानाचे बाजारीकरण' ह्यावर बर्‍यापैकी कठोर भाष्य केले आहे असे म्हणायला हकरत नसावी. ह्याच्या जोडीला ग्रामीण भागातले राजकारण, लोकांच्यातला बेरकीपणा, मिडियाची ताकद, ग्रामीण जीवनातला एकंदरीत संथपणा आणि रिकाम्या हाताचे व निवांत डोक्याचे लोक वेळ घालवण्यासाठी काय काय करत असतात हे चांगले दाखवले आहे.

उपरोक्त बाबींमुळे चित्रपट बर्‍यापैकी पाहण्यासारखा होतो, पण हे आणि इतकेच दाखवण्यासाठी बड्या नावांची अजिबात गरज नाही हे सत्यही पुन्हा ढळढळीतपणे समोर येते.
'कंचुकी तंग दाटली उरी, मट्रीअल आत मायीना... आनं माळावर प्रकटला दत्त, पर भाव मनी दाटना....' सारख्या संवाद/काव्याची ह्या लेव्हलला आणि चित्रपटात एवढे बडे कलाकार असताना गरज नव्हती, असली स्ट्रॅटेजी बी ग्रेडी चित्रपटाने वापरायची असते, ती तिकडेच शोभून दिसते, अन्यथा उगाच हसे होते, असो.

तर एकंदरीत चित्रपट एकदा पाहण्यासारखा आहे, आवर्जुन थेट्रात पाहण्याची गरज नाही, मराठी चित्रपटसृष्टीला मदत करायची असेल तर पाहु शकता, यथावकाश टिव्हीवर येईलच.
माझे ह्या चित्रपटाचे एका वाक्यात वर्णन .... बडा घर, पोकळ वासा. असो.

- (चित्रपटाबद्दल असामाधानी आणि स्ट्रॅटेजीवर नाराज) छोटा डॉन

रेटिंग वगैरे द्यायचे असल्यास : (विषयाची निवड आणि त्यासंदर्भातले काही प्रसंग इत्यांदीमुळे राउंडफिगर ) २ स्टार **

अकिला & दी बी ...

2011-10-16T23:12:00.000-07:00

शिक्षणातली गुणवत्ता आणि विद्यार्थ्याची कौटुंबिक्/सामाजिक्/आर्थिक पार्श्वभुमी ह्यांचे परस्परसंबंध आहे म्हटला तर आहे आणि नाही म्हटला तर नाही.
लाखा-लाखाने फिया घेऊन 'हमखास' यश मिळवुन देणार्‍या संस्था/क्लासेस आहेत, त्यात जाणारे विद्यार्थीही आहेत. आणि दुसर्‍या बाजुला अत्यंत कठिण आणि शिक्षणाला बिलकुल 'अयोग्य' अशा परिस्थीतीतही धैर्याने व चिकाटीने अभ्यास करुन गुणवत्ता यादीत झळकणारे गुणवंत आहेत.
वर्षानुवर्षे शिक्षणाचा अधिकार नाकारल्या गेलेल्या किंवा न मिळालेल्या समाजातुन दैनदिन जगण्यातला संघर्षही संभाळुन यश मिळवणार्‍यांची अनेक उदाहरणे आहेत.

'Akeelah and the Bee*' ही गोष्ट आहे अशाच एका लढ्याची आणि त्यात मिळवलेल्या दैदिप्यमान यशाची...

'अकिला अँडरसन', केवळ ११ वर्षाची, चारचौघींसारखीच म्हणण्यापेक्षा त्यांच्यापेक्षा थोडी कमीच असलेली निग्रो वंशाची साधी मुलगी. घरात नवर्‍यापासुन वेगळी झालेली आई, २ बहिणी आणि १ उडाणटप्पु भाऊ असल्यावर कुटुंबाची सर्वसाधारण जी आर्थिक आणि सामाजिक स्थिती असेल अगदी तशीच ह्या कुटुंबाची असते. आपल्या मुलीने भरपुर शिकावे आणि एखादे मानाचे पद मिळवावे अशी अपेक्षा तिच्या आईची असते व म्हणुनच अशा हालाखीच्या परिस्थीतीतही अकिलाचे शिक्षण सुरु राहते.
मात्र अकिलाला वेड असते ते 'शब्दांचे स्पेलिंग पाठ' करण्याचे, ह्या वेडाच्या नादात तिचे अर्थातच इतर शिक्षणाकडे जरासे दुर्लक्षच होत असते व त्यानंतर आई नाराज होणे वगैरे सोपस्कार घडतात.
मात्र अकिलाची पॅशन एकच ... शब्दांचे स्पेलिंग अचुक सांगणे / घोकणे / पाठ करणे.

घरातल्या काही निमित्ताने ती टिव्हीवर चालु असलेल्या 'स्क्रिप्स नॅशनल स्पेलिंग बी' ह्या स्पर्धेचा शेवटचा भाग पाहते व आपणही हे बक्षिस मिळवु शकतो अशी एक इच्छा तिच्या मनात निर्माण होते.
अकिलाच्या शिक्षिका व खासकरुन त्या शाळेचे मुख्याध्यापक तिला शाळेतल्या शाळेत होणार्‍या 'दी बी( स्पेलिंग स्पर्धा)' मध्ये भाग घ्यायला लावतात.
ह्या शाळेच्या स्पर्धेत लाजणारी, जनसमुदायासमोर येऊन स्पेलिंग सांगताना आतुन घाबरलेली, समोर होणार्‍या टिंगलटवाळीला वैतागुन गेलेली आणि त्यामुळे थोडी नर्व्हस अन विचलीत होणारी 'अकिला'...
आणि त्या नंतर आधी शाळा, मग जिल्हा, मग राज्य अशा सर्व पातळ्या पार करत थेट 'राष्ट्रीय स्पर्धेला' धैर्याने, मोकळेपणाने आणि एका जबरदस्त आत्मविश्वासाने सामोरी जाऊन स्पर्धेचे विजेतेपद जिंकणारी अकिला ...
असा हा प्रवास आणि त्याचेच हे चित्रण असलेला 'Akeelah and the Bee' ...

ह्या प्रवासात आपल्याला भेटतात ते स्पेलिंग तज्ज्ञ आणि अकिलाचे कोच असणारे डॉ. लॅरबी, अकिलाबरोबर ह्या विजेतेपदासाठी झुंझणारे झेवियर आणि डिलन नावाचे परस्परांविरुद्ध अ‍ॅटिट्युड असणारे २ विद्यार्थी.
कुठल्याही शब्दाचे स्पेलिंग तयार करताना नुसते पाठांतर न करता त्यामागची पार्श्वभुमी, शब्दाचा उगम असलेली भाषा, जोडाक्षरांचे महत्व, शब्दाची व्याख्या आणि तो शब्द वाक्यात वापरताना त्यामागे असलेले साधारण नियम आणि त्यामागची भुमिका प्रथम समजावुन घेणे आवश्यक असते ह्या तत्वाला चिटकुन राहणारे डॉ. लॅरबी. शब्दाचे स्पेलिंग सांगताना एक लय प्राप्त व्हावी, एकाग्र व्हावे म्हणुन त्याचाही सराव करुन घेणारे डॉ. लॅरबी.
आणि ह्याउलट केवळ स्पेलिंग 'पाठ' करण्याच्या घोकमपट्टी पद्धतीवर विश्वास असणारा डिलन आणि त्याचे वडिल. ह्यासाठीच सर्व इतर छंद आणि विरंगुळा ह्यांना फाटा देणारे डिलन आणि त्याचे वडिल, मजेतल्या खेळातही एकदम खालच्या स्तरातुन आलेल्या अकिलाने चक्क २ वेळा राष्ट्रीय स्पर्धेत उपविजेता असलेल्या डिलनला चांगलेच झुंजावल्याने नाराज आणि अस्वस्थ असणारे डिलनचे वडिल.
ह्या आणि अशा इतर व्यक्तिरेखांद्वारे आपण ह्या संपुर्ण प्रवासात अकिलाबरोबर असतो.

राष्ट्रीय स्पर्धेत शेवटच्या फेरीतला अकिला आणि डिलनचा सामना पाहण्यासारखा आहे. डिलनला ह्यावेळी स्पर्धा जिंकणे आवश्यक असण्याचे प्रेशर समजलेली अकिला, त्यासाठी जी काही मदत करता येईल ते करु म्हणुन मुद्दाम स्पेलिंग चुकणारी अकिला आणि अकिला स्पेलिंग मुद्दाम चुकली आहे हे जाणुन स्वतःही पुढचा शब्द चुकीचा स्पेल करणारा डिलन आणि त्यानंतर दोघांच्यातला संवाद हे सर्व मजेशीर आहे.
अशा चित्रपटचा शेवट नक्की काय होणार हे सर्वांनाच माहित असेल, पण तो कसा होतो हे पाहणे रंजक ठरेल.

ह्या चित्रपटाचे गुणवत्तामुल्य, निर्मीतीमुल्य किंवा अन्य भव्यदिव्यता किती ह्यावर मला काही लिहायचे नाही, ते महत्वाचे नाही.
पण २ तास निखळ मनोरंजन करणारा आणि 'स्पेलिंग बी' सारख्या वेगळ्या विषयाला हाताळणारा हा चित्रपट पाहणे नक्कीच एक चांगला अनुभव असेल ...

टीप : छायाचित्र आंतरजालावर साभार

विकिपेडियावर असलेली ह्या चित्रपटाची माहिती
आयएमडीबीवर ह्या चित्रपटाचे परिक्षण

गंमतशीर बातमी - गंमतशीर निर्णय - गंमतशीर कनेक्टिव्हीटी - गंमतच गंमत ...

2011-07-04T03:58:00.000-07:00

आज बर्‍याच दिवसांनी एक निखळ मनोरंजन करणारी बातमी वाचायला मिळाली व ह्या बातमीची आम्हाला खुप गंमत वाटल्याने ती वाचकांसमोर ठेवण्याच्या मोह आम्हाला आवरला नाही.
गंमतच गंमत ...

http://72.78.249.107/esakal/20110704/4700594298586467547.htm

थोडक्यात सार असे ...

"कनेक्‍टिंग इंडिया'चा नारा देणाऱ्या भारत संचार निगम लिमिटेडने आता "कनेक्‍टिंग ओबीसी मिशन' हाती घेतले आहे. राज्यातील ओबीसी समाजाच्या ग्राहकांना आकर्षित करण्यासाठी चक्क "ओबीसी टू ओबीसी ः अनलिमिटेड फ्री ग्रुप कॉलिंग'ची अभिनव योजना सुरू केली आहे, त्यामुळे "ओबीसी' असणाऱ्या सर्वांना अगदी फुकटात गप्पा मारता येणार आहेत. मंडल आयोगात समाविष्ट करण्यात आलेल्या ओबीसींच्या 357 जाती या योजनेत एकमेकांशी जोडण्याचा हा महत्त्वाकांक्षी प्रकल्प आहे.

राज्यात ओबीसींच्या जातींचे संघटन करणाऱ्या ओबीसी सत्यशोधक परिषदेच्या मेंदूतून या योजनेने जन्म घेतला आहे. परिषदेच्या पदाधिकाऱ्यांनी त्यानंतर बीएसएनएलच्या मुख्य महाव्यवस्थापकांसमोर ही योजना मांडली. अर्थात, त्यांनीही या योजनेला सकारात्मक प्रतिसाद दिला. सर्व कायदेशीर सोपस्कार पार पडल्यानंतर "ओबीसी टू ओबीसी' फ्री कॉलिंगची संकल्पना अस्तित्वात आली, असे सत्यशोधक ओबीसी परिषदेचे राज्याचे अध्यक्ष हनुमंत उपरे यांनी "सकाळ'ला सांगितले.

मंडल आयोगात समावेश असणाऱ्या महाराष्ट्रातील रंगारी, भावसार, शिंपी, साळी, तेली, परीट, नाभिक, सुतार, लोहार, आतार, बागवान, कासार, झुल्लीया, माळी, कोळी, धनगर, बंजारा, वंजारी, गुरव, गवळी, जैन, कोष्टी आदींसह 357 जातींचा या योजनेत समावेश करण्यात आला आहे.
सत्यशोधक ओबीसी परिषदेमार्फत येत्या तीन महिन्यांत सहा हजार ओबीसींना या योजनेच्या माध्यमातून बीएसएनएल व सत्यशोधक ओबीसी परिषदेशी "कनेक्‍ट' करण्याचे उद्दिष्ट ठेवण्यात आले आहे.

आहे की नाही गंमत ?
म्हणजे एकगठ्ठा मतांसाठी केले जाणारे राजकारण आणि त्यासाठी आणल्या जाणार्‍या योजना किती गंमतशीर असतात ह्याची उदाहरणे कित्येक आहेत, पण आज ह्या निर्णयाने सर्वांवर डायरेक्ट धोबीपछाड डाव टाकला आहे.
मला ह्यातले लॉजिक नाय समजले.
सध्या ओबीसी समाजाला किती आरक्षण आहे वगैरे ह्या भानगडीत न पडता मी साधारणता भारतातले ३०% लोक ओबीसी आहेत असे मानतो ( अरे, ही फिगर तर 'बहुसंख्य' कडे चालली आहे, असो ). त्यांना 'संधी' उपलब्ध व्हाव्यात म्हणुन मदत, शिक्षणाच्या पद्धतीत सवलत, आर्थिक फायदे, नोकर्‍यात आरक्षण वगैरे समजु शकतो पण हे 'अनलिमिटेड बोला' ही सवलत म्हणजे नक्की काय ?

असो, मला टिका वगैरे करायची नाही, टिका करणारे आम्ही कोण व त्याने काय फरक पडतो हे सत्य माहित आहेच.

पण लेट्स एंजॉय.
आपण काय करु की ह्या सरकारी संस्थांना अशाच 'सुपीक' आयडिया सुचवु, म्हणजे कसे विकासाचा मक्ता एकटा काय सरकारनेच घेतला नाही, आपणही मदतीचा हात देऊ शकतो अशी माझी प्रामाणिक भावना आहे.

असो, तर खालील उपाय मला 'पटकन' सुचले आहेत, पुढेमागे ह्याची अंमलबजावणी झाली तर माझा एखाद्या 'पद्मश्री' वगैरे पुरस्कारासाठी विचार व्हावा असा एक प्रस्ताव जाताजाता मांड्तो.

१. 'अबक' ह्या जाती-जमातींवर खुप वर्षे अन्याय झाला आहे व त्यांना आता ह्याबाबत बोलता यावे म्हणुन मोबाईल बीलात ५०% सवलत.
२. 'क्ष' वर जरा जास्तीच अन्याय झाला किंवा त्यांना सुधारण्याची संधी दिली जावी म्हणुन संपुर्ण बील माफ.
३. 'ख' हे फारच मागास आहेत, त्यांना त्वरित 3G तंत्रज्ञान असलेला फोन फुकट दिला जावा व आयुष्यभर बील माफ असावे.
४. 'म' ला जास्त शैक्षणिक संधी मिळाव्यात म्हणुन अनलिमिटेड इंटरनेट उपलब्ध करुन द्यावे.
५. 'र' वाले फार माजले आहेत, वर्षानुवर्षे ह्यांनी शोषण केले आहे म्हणुन त्यांचे मोबाईल हिसकावुन घ्यावेत किंवा त्यांना भरमसाट बील येईल व्यवस्था करावी किंवा त्यांना अत्यंत मर्यादीत अशी बँडविड्थ द्यावी.
६. 'प' ह्यांचे आत्तापर्यंत खुप कौतुक झाले आहे, आता त्यांनी एकदम बेसिक हँडसेट वापरावेत व दिवसातुन दोनच फोन्स करावेत, इनकमिंगला पैसे पडतील, एसेमेसचे लाड चालणार नाहीत
७. 'ग' ह्यांची कंडिशन आता सुधारली आहे, सबब त्यांनी आता येईल ते बील भरावे, न भरल्यास निषेध खलिता पाठवीला जाईल.
८. 'ज्ञ' हे लोक खुप धोकादायक आहेत, त्यांना मोबाईल वापरण्यास सोडा पण पाहण्यासही बंदी असावी, तसे आढळल्यास देशद्रोहाचा खटला भरण्यात येईल.
९. 'ट' लोकांचा संवाद वाढावा म्हणुन त्यांना 'व्हिडिओ कॉलिंग, कॉल कॉन्फरंस' वगैरे सुविध मोफत मिळाव्यात, वापरणे जमत नसल्यास खास 'प्रशिक्षक' पद निर्माण करुन त्यांच्या उपलब्ध संधीत वाढ केली जावी.
.
.
.
इथेच थांबतो ...

काय आहे, आत्ताच एक फोन आला आहे, ते मोबाईल कंपन्यांचे धोरण बिरण बदलायच्या आधी 'इनकमिंग फ्री' म्हणुन बोलुन घेतो, उद्याचे कुणी पाहिले आहे हो.
बाकी ते 'पद्मश्री'चे वगैरे विसरु नका बरं का सर्कारी बाबूलोकं, काही शंका वगैरे असतील तर 'मिस्स कॉल' द्या, मी फोन करतो, कसे ? Wink

एक उद्धट आणि अवांतर चौकशी :
बीएसएनएलकडे 'मुर्ख टु मुर्ख कॉलिंग फ्री' अशी बीलिंग स्कीम आहे का ?
असल्यास मी ह्यासाठी अर्ज करु इच्छितो, सदर चौकशी कुठे करावी हे कळावे. आवश्यक ती प्रमाणपत्रे सादर केली जातील ( सदर लेखही 'मुर्खपणा'चा पुरावा म्हणुन ग्राह्य धरला जावा ही नम्र विनंती )

'धोबीघाट' विश्वविजेतेपदाच्या दावेदारांचा - भाग # १ : भारत

2011-03-01T07:00:00.000-08:00

टिप :
सदर लेखात क्रिकेट आणि भारतीय संघाविषयी काही टोकाची आणि प्रामाणिक मते आढळतील, ती वाचुन आपल्याला अस्वस्थ वाटत आहे असे वाटल्यास त्या क्षणी लेखाचे वाचन थांबवावे अशी आग्रहाची विनंती.
----------------------------
कबुल केल्याप्रमाणे आम्ही आमच्या 'धोबीघाट' लेखामालेचे दुसरे पुष्प घेऊन ह्या विश्वचषकाच्या मौहोलात दाखल झालो आहोत, गेल्या काही सामन्यातले भारतीय संघाचे प्रदर्शन पाहुन आम्ही पहिल्या भागात जे उत्साहाने 'दुसरा भाग टीम इंडियाला समर्पित' असे लिहले होते त्याचे बरे वाटले, निदान आम्ही शब्द मोडल्याचे पाप आम्हाला लागणार नाही आणि आम्ही आता ह्या लेखात टिम इंडियाचा फुल्टु धोबीघाट करणार आहोत, असो.

ह्यावेळेसही म्हणे भारतीय संघ विश्वविजेतेपदाच्या शर्यतीत आहे, मला हे ऐकुन आश्चर्य नाही वाटले, मला 'ह्यावर्षी पतंगराव महाराष्ट्राच्या मुख्यमंत्रीपदाच्या शर्यतीत' ह्या वाक्याची जितकी सवय झाली आहे तितकीच 'भारत ह्यावर्षी क्रिकेट विश्वचषकाचा दावेदार' ह्या वाक्याची झाली आहे. पतंगरावांच्या संदर्भातले वाक्य मी दर ५ वर्षांनी वाचतो आणि क्रिकेटचे ४ वर्षांनी एवढाच काय तो फरक, बाकी काय होतेय ते मी पाहिले आहे आणि तुम्हीही पहात आहात. माझा तर आजकाल 'महागाई कमी होणार', 'स्वतःच्या घराचे स्वप्न मध्यमवर्गाच्या आवाक्यात येणार', 'भारत अतिरेकी संघटनांच्या नाड्या आवळणार' ह्यापासुन ते थेट आत्तापर्यंतचे 'स्वच्छ आणि प्रामाणिक सरकार देणार' ही वाक्ये जशी कायम जनतेच्या डोळ्यात धुळ फेकुन राज्यसत्ता भोगण्यासाठी वापरुन वापरुन गुळगुळीत झाली आहेत तसेच 'भारत यंदा विश्वचषक जिंकणार' हे वाक्य क्रिकेटवेड्या जन्तेच्या खिशातला पैसा काढण्यासाठी वापरुन वापरुन गुळगुळीत झाले आहे असे वाटते, रिझल्ट तर तुमच्यासमोर आहेत, नै का ?

तरी बघा ह्या विश्वचषकात आयोजकांनीच मस्त चालुपणा केला आहे, मागच्यावेळी जेव्हा भारत-पाकिस्तान प्राथमिक फेरीतच गारद होऊन बाहेर पडल्यावर ह्या आयोजकांचा जो सुफडा साफ झाला होता त्यातुन बाहेर पडण्यासाठी त्यांना थेट "२०-२०" नावाचे उत्तेजक घ्यावे लागले, असो ह्यावर आम्ही मागच्या भागात पुरेसे भाष्य केले आहेच. तर मी काय सांगत होतो की ह्यावेळी चालुपणा करुन एकुण १४ संघांचे २ गट पाडले ( प्रत्येक गटात साधारण ३ फालतु टिम ) आणि त्या-त्या गटातुन ४ संघ पुढच्या फेरीत दाखल होतील असा नियम काढला.
आहे की नै गंमत, म्हणजे ओढुन ताणुन का होईना टॉप संघाना ( माझा व्ह्यु बिझीनेसचा, बाकी क्वालिटी तुम्ही पहा ) पुढची फेरी सुलभ झाली की नै ? एखाद्या बांग्लादेशने भारताला आणि अजुन कुणी पाकिस्तानला हरवले म्हणुन उगाच कोट्यावधींचे लुस्कान नको. ह्याला राजकिय भाषेत "डमी उमेदवार" देणे असे म्हणतात, म्हणजे एखाद्या मतदारसंघात एखाद्या मातब्बर नेत्याच विजय शुअर शॉट फिक्स असेल तर इतर पक्ष समजुतदारपणे उगाच नगाला नग म्हणुन 'डमी उमेदवार' देतात अशी रित आहे राजकारणाची, त्यातुन चमत्कार घडवणारा आणि मोहिते पाटलांसारख्या दिग्गजाला बाहेरचा रस्ता दाखवणार्‍या 'भारत भालकें'सारखा एखादाच आणि तो चमत्कारही एकदाच, हे जर वारंवार घडत असेल तर मग खेळायचे नियमच बदलावे लागतात व तेच आता घडले आहे.
असो, आता भारतासाठी ( किंवा कुठल्याही नामवंत संघासाठी ) पुढची फेरी अलमोस्ट फिक्स आहे, बाकीचे लिंबुटिंबु इथे खेळतात ह्याचीच चैन आहे, काही जण 'का खेळतात' हा प्रश्नच आहे.

असो, सध्या भारतीय संघाच्या मजबुत बांधणीचा आणि भयंकर फॉर्मचा वारंवार वास्ताँ दिला जातो, हे अर्थातच स्वाभाविकच आहे की हे असावेच लागते, हे सगळ्यांचे असते. मला सांगा तुम्ही एखाद्या संघाच्या कर्णधाराला "जाऊ दे, एवढ्या वेळी आमची टिम काय फॉर्ममध्ये नाही, बॅटिंगची बोंबाबोंब आहे आणि बॉलर्स तर हातापाया पडुन आणले आहेत. बहुतेक आम्ही पहिल्याच फेरीत गाशा गुंडाळू" असे बोलणे ऐकले आहे काय ? अहो विश्वचषकात खेळताय ना, मग चांगला फॉर्म आणि मजबुत बांधणी असणे अपेक्षितच आहे, अन्यथा संघ काय प्रतिस्पर्ध्यांच्या दाढ्या करायला पाठविला आहे की त्यांना मॉलिश द्यायला.
बाकी राहिली आकडेवारी, त्याचे कुणाला सांगताय ? मागच्यावेळी काय ही आकडेवारी नव्हती का ?

बाकी गेल्या काही दिवसात २ सामने थोडे थोडे पाहिले हो भारतीय संघाचे, भरुन आले बघा ह्या क्रिकेटचे बदलते स्वरुप पाहुन, च्यायला प्रत्येक डावात ३००+ ? अरे खेळपट्टी बनवता की गुळगुळीत पुणे-मुंबई एक्स्प्रेस वे बांधता ? जरा तरी त्या 'गोलंदाज' नावाच्या एकेकाळी क्रिकेटचा महत्वाचा भाग समजले जाण्यार्‍या लोकांवर दया करा.
तर ते असो, आपण बोलु भारतीय संघाचे, तर भारतीय संघाने प्रत्येक सामन्यात ३००+ धावा ठोकल्या, सुरेखच आहे, फलंदाजांचे निर्विवाद यश आहे. अहो पण नंतर समोरचा संघही 'अलमोस्ट तेवढ्याच' धावा करतो ह्याला काय अर्थ आहे ? आपली बॉलिंग आहे का मजाक ? जर आपण 'असेच' खेळणार असु तर सर्वच गोलंदाजांचा घरी बसवुन ११ च्या ११ फलंदाज खेळवायला काय हरकत आहे ? एखाद्या ओव्हरमध्ये २-३ विकेट्स काढणे आणि उरलेल्यांमध्ये धु-धु धुतला जाणे ह्याला मी 'श्रेष्ठ गोलंदाजी' मानत नाही, त्या मिळालेल्या विकेट्स योगायोग आहेत. एखाद्याने टेचात १० पैकी २-३ ओव्हर्स मेडन टाकाव्यात, एकुणात जास्तीत जास्त ३५-४० धावा द्याव्यात आणि मग ज्या काही असतील त्या 'विकेट्स' घ्याव्यात, त्याला म्हणतात बॉलिंग. नाहीतर ह्या स्पेशॅलिस्ट बॉलर्स ( पक्षी : जहीर, नेहरा, मुनाफ वगैरे ) आणि पार्टटाईम बॉलर्स ( युवी, रैना आणि इतर ) ह्या गटांमध्ये फरक काय राहिला ?
फरक रहातच नसेल तर ह्यांना खेळवुन उगाच ३-४ चांगले फलंदाज आणि फिल्डर्स का कमी खेळवावेत, कारण एकदा का फलंदाजांकडुन खा-खा मार खाल्यावर ह्या बॉलर्सचा मैदानावर काय उपयोग असतो ? मुनाफला बॉलिंग झाल्यावर कुठे लपवावे हा प्रश्नच असतो कारण आपल्या स्पेशॅलिस्ट बोलर्सचे 'क्षेत्ररक्षण' हा सरकारी कारभारामधली 'पारदर्शता' इतकाच रोचक आणि संशोधनाचा विषय आहे.

असो, आता आम्ही काही निवडक खेळाडुंबद्दल ४ शब्द लिहणार आहोत.
१. विरेंद्र सेहवाग उर्फ नवाब :
खरे तर नवाब हे चुकीचे संबोधन आहे, सेहवागचे व्यक्तिमत्व जुळते ते सातारच्या राजे भोसल्यांशी. कृती आणि एकुणच वागण्यात तोच बेधडकपणा, तीच बेफिकिरी आणि तोच निडरपणा. मनापासुन खेळला तर समोरच्यांच्या चिंधड्या आणि मुड नसलाच तर 'तुमचा खेळ आणि तुम्ही गेलात चुलीत. मी मला वाटतो तसा शॉट मारणार, बाकी तुम्ही बघुन घ्या' ही वृत्ती.
क्षेत्ररक्षणात उगाच म्हणायचे म्हणुन चांगला फिल्डर, बाकी एखाद्या लग्नात जसा वरपक्षाकडच्या काकांच्या 'ताटे मोजायला मी इथे काय मोजणी कारकुन म्हणुन आलो आहे काय' सारखाच 'इथे क्रिकेटमध्ये मला काय डाय मारुन बॉल आडवायला आणले आहे काय, माझे काम बॅटिंग व तेच मी करणार' हा अ‍ॅटिट्युड.
चौकातला मवाली जसा परिणाम माहित असुन मोहल्ल्याबाहेरची पोरगी छेडतो आणि मार खातो तसेच हे नवाबसाहेबपण नेहमी 'ऑफ स्टंपबाहेरचा चेंडु छेडतात आणि विकेट टाकतात'. चालायचेच, मवाली आणि सेहवाग दोघेही सुधारणार नाहीत, सुधारले तर त्यांना अनुक्रमे मवाली आणि सेहवाग का म्हणावे बरं ?

२. युवराज सिंग :
स्वातंत्रसंग्रामाच्या काळात जसे चोरीसाठी तुरुंगात गेलेले काही लोक स्वातंत्र्यानंतर ताम्रपत्र घेऊन 'स्वातंत्रसैनिक' झाले आणि त्या तुरुंगवासाच्या पुण्याईवर आयुष्यभर 'मानाचे पान' घेऊ लागले तसेच 'नॅटवेस्ट सेरिजमधली एक खेळी आणि ६ चेंडुत ६ सिक्सर' ह्यांच्या पुण्याईवर युवराज किती दिवस संघात मिरवणार आहे ते गांधीबाबांना माहीत.
एकेकाळी हा तंदुरुस्त आणि चपळ होता, आता नुसता त्याचा ढोल झाला आहे तो ही खणखणीत वाजत नाही, मैदानावर धावतो तर असे वाटते मायला ह्याला पळताना धाप वगैरे लागुन मैदानावरच 'प्राणवायु' द्यावा लागेल की काय ?
त्याला एकेकाळी भारताचा 'जाँटी र्‍होड्स' असे म्हणत, आजकाल त्याला 'मुनाफ पटेल' असे टोपणनाव आहे व ते चारचौघात उच्चारायला बंदी आहे, मुनाफचा म्हणे अपमान होतो, होत असेल, आम्हाला जास्त माहित नाही.
सध्या महाराष्ट्रात रस्त्यांची जी हालत आहे तीच युवीच्या फॉर्मची आहे ... थर्डक्लास.
सध्या टिमच्या यशापयशात युवीचे काँट्रीब्युशन किती .... ( सुरेशजींच्या मते ) कॉमनवेल्थ घोटाळ्यात त्यांचाजेवढा सहभाग होता तेवढेच.
युवीकडुन अपेक्षा किती ठेवाव्यात ..... कांद्याकडुन ठेवता तितक्याच, डोळ्यात नक्की पाणी आणेल. कांदा जसा भाव चढले की ग्राहकांच्या आणि उतरले की उत्पादकांच्या डोळ्यात पाणी आणतो तसाच युवी खेळला तर समोरच्या संघाच्या आणि गंडला तर आपल्याच संघ आणि समर्थकांच्या डोळ्यात पाणी आणतो.

३. युसुफ पठाण :
कुणाच्याही एखाद्याच्या घरी जसे एखाद्या दिवशी इरेस पेटुन बाबा स्वतः संपुर्ण स्वयंपाक करतात आणि तो खरोखर उत्कृष्ट होतो तसेच युसुफचे आहे, एखाद्या दिवशी तो खरेच नजर लागेल असे खेळतो. पण शेवटी बाबा रोज स्वयंपाक करु शकत नाहीत आणि युसुफही प्रत्येकवेळी खेळु शकत नाही.
कित्येक वर्ष एकाच वर्गात काढलेल्या एखाद्या टग्याला (सध्याच्या अर्थाने दादा नव्हे, तो विषय नंतर कधीतरी ) लेक्चरला पाहुन एखादा नवा जॉइन झालेला मास्तर जसा गर्भगळित होतो तसे युसुफ मैदानात फलंदाजीला उतरल्यावर 'आता काय वाढुन ठेवले आहे' ह्या विचाराने समोरच्या संघाचेही तेच हाल होतात. पण दोन्हीतली साम्य आहे, टग्या कधीतरीच असे वर्गात घुसतो तसाच युसुफ 'कधीतरी' समोरच्या संघाला बडवतो, अन्यथा टग्या नेहमी कँटिनला पडिक असतो आणि युसुफ हातघाई करुन पुन्हा पॅव्हेलियनमध्ये जाऊन बसतो.
अजुन काय लिहणे, 'कधीतरी'च ह्या प्रसंगासाठी किती लिहावे ?
बाकी लोक त्याला फलंदाज मानत नाहीत, तो फलंदाज नाहीही, पण त्याने फरक पडत नाही.
आजकाल तो पार्टटाईम गोलंदाजीही करतो, करावी लागते, त्याच्याकडुन नेहमीच धावा निघत नसल्याने त्याला अशी इतर कामे करावी लागतात, एखाद्या दिवशी तो स्वतःच 'अंपायरची टोपी' घालुन मैदानात उभा राहिला तर आश्चर्य वाटुन घेऊ नका, एवढेच समजा की आज त्याचा 'बॅटिंग-डे' नाही व तो मैदानावर 'इतर' कामे करत आहे.

४. महेंद्रसिंग धोनी :
धोनी भारताचा कॅप्टन असणे आणि गडकरीसाहेब भाजपाचे राष्ट्रिय अध्यक्ष असणे ह्यातले विलक्षण साम्य तुमच्या लक्षात येत नसेल तर माय लॉर्ड यु नीड सम थरो स्टडी. दोघांनाही करायचे काहीच नसते, मात्र काहीही झाले की मिरवायचे मात्र असते.
झालच तर जणु सगळे काही माझ्यामुळेच घडते आहे हा मजेशीर अ‍ॅटिट्युडही असावा लागतो.
मधुन आधुन एखादे गंमतशीर आणि वादग्रस्त स्टेटमेंट द्यायचे असते हे ही त्यांचे एक्स्ट्रा काम.
असे म्हणतात की भाजपाचा अध्यक्ष नेहमीच कमनशिबी असतो, धोनीही नेहमीच 'टॉस हारतो' ( पुढेमागे त्याचा हा गुण त्याला भाजपाच्या अध्यक्षपदापर्यंत घेऊन जाण्याची शक्यता नाकारता येत नाही ).
भाजपाचा अध्यक्ष शक्यतो थेट लोकसभा, विधानसभा वगैरे निवडणुका लढवत नाही, आपला धोनी पण शक्यतो 'न खेळण्याची' परंपरा पाळण्याची पुरेपुर काळजी घेतो.
एक काळ होता की गडकरींनी धडाडीने 'मुंबई-पुणे महामार्गाचे काम एकहाती संपवले होते' आणि धोनीही एकेकाळी 'एकहाती सामना संपवुन टाकायचा', आय रिपिट ... एकेकाळी !

५. जहीर खान :
तुम्ही कधी साऊथ इंडियन पिक्चर बघता का हो ?
त्यात की नै एक दणकेबाज व्हिलन असतो, त्याचे मस्त चालले असते, पुरेपुर दहशत असते व त्याला स्मरुन तो राडे घालत असतो व पब्लिक बर्‍यापैकी त्याला 'डरुन' असते. त्याने अलाण्या-फलाण्या दिवशी भररस्त्यावर एखाद्याला रक्तबंबाळ होईपर्यंत तुंबलेला प्रसंग लोकांमध्ये त्याचा 'खौफ' निर्माण करण्यास पुरेसे ठरत असते, तो ह्यावर आयुष्यभव सुखाने जगु शकत असतो.
पण एके दिवशी अशुभ मुहुर्तावर तो डोक्यात हवा जाऊन चुकुन सिनेमाच्या हिरोला 'ललकारतो' व मित्रांनो इथे त्या व्हिलनची 'कहानी खतम' होते.
जहीरचे सेमच आहे बघा, त्याचे यॉर्कर्स, त्याचा स्विंग, त्याचे बाउंसर्स आणि लाईन & लेन्थ सारे सारे पुरेपुर खौफ निर्माण करणारे आहे.
पण गंमत अशी आहे की जहीरच्या नेमके महत्वाच्या क्षणी डोक्यात हवा जाते व तो प्रतिस्पर्ध्यांच्या 'हिरो बॅट्समन्सना' खुन्नस वगैरे देतो व इथे रक्तपाताला सुरवात होते, आठवा २००३ ची भारत वि. ऑस्ट्रेलिया फायनल, बस बस आम्हाला जहीरबद्दल एवढेच लिहायचे आहे, पुर्णविराम

६. हरभजनसिंग :
भज्जी म्हणजे देवानंद, वाढत्या वयात आणि ढासळत्या क्वालिटीतही झळकण्याची हौस.
माय लॉर्ड, एक काळ होता की देवानंदच्या केसांच्या श्टायलीत आणि त्याच्या अदांमध्ये एक आख्खी पिढी वेडी झाली. भज्जीच्या चढत्या काळातही त्याच्या फिरकीच्या जादुने स्टिव्ह-वॉ च्या ऑसिजचे बलाढ्य साम्राज्य उध्वस्त केले.
पण जुनी पुण्याई किती दिवस पुरवुन खाणार महाराज ?
एके काळी ह्याचे बॉल वळत होते आणि ह्याला विकेट्स पडत होत्या. आता उगाच दुसरा पर्याय नाही म्हणुन पुर्वपुण्याईमुळे ह्याला स्टार्टिंग-११ मध्येखेळवणे म्हणजे वय होऊनसुद्धा करुणानिधींनी अट्टाहासाने स्वत:ला मुख्यमंत्री म्हणुन मिरवणे.
बाकी भज्जी हा 'नव-डे' चा गोलंदाज नाहीच. लावा बरं ३-४ क्लोजिंग फिल्डर्स, २ स्लिप्स आणि द्या ४ दिवस जुन्या खेळपट्टीवर ७० षटके वापरलेला चेंड्य भज्जीच्या हातात, फिर मॅजिक देखो साब !

७. श्रीशांत :
प्रत्येक वर्गात, प्रत्येक हापिसात आणि बहुतेक प्रत्येकच ठिकाणी 'च्यायला एकदा ह्याला कोपच्यात घेऊन बडवला पाहिजे, लै मस्ती आलीय ह्याला फुकटची' टाईपचा एक तरी मुलगा असतोच, टिम इंडियामध्ये 'श्रीशांत' आहे बॉस.
प्रत्येकाला जसा आपल्या मॅनेजर ह्या खुर्चीवर का बसतो हा प्रश्न पडतो तसेच मलाही 'श्रीशांत टिममध्ये का आहे' असा प्रश्न पडतो.
प्रत्येक ग्रुपमध्ये जसा एखादा फालतु कमेम्ट्स टाकणारा, उगाच लक्ष वेधुन घेणारा, आढ्यतखोर महामुर्ख मनुक्ष असतो तसा मेहरबान आपल्या टिममध्ये 'श्रीशांत' आहे.

८. मुनाफ पटेल :
अगदी प्रामाणिक, पापभिरु, कचखाऊ, दिवाभित पांढरपेशी मध्यमवर्गीय व्यक्ती, कुठल्याही महानगरात हटकुन आढणारी. रोजच्या कामात काडीचा उत्साह नसल्याने रडत-खुडत हापिसला जाणारी, तोंड वेडेवाकडे करुन काम करणारी आणि घरी परत आल्यावर संपुर्ण कंटाळुन कशातही रस न घेता अंथरुणावर अंग टाकणारी व हेच जीवन वर्षानुवर्षे जगणार्‍या एका मोठ्ठ्या समुदायाचा टिम इंडियातला प्रतिनिधी म्हणजे 'मुनाफ पटेल'.
गोलंदाजीचे काम जमेल तेवढ्याच प्रामाणिकपणे करणारा, त्यातही तोंड वेडेवाकडे न पडणारा, फिल्डिंग आणि बॅटिंग ह्यासारख्या समाजकार्यात अजिबातच रस न घेणारा आणि कुठल्याच बाबतीत स्वतःचे मत नसल्याने वादात न पडणारा हा नाकासमोर चालणारा 'मुनाफ'.
किती अपेक्षा ठेवायच्या तुम्हीच ठरवा, वाढत्या अनुभवामुळे जरा समंजस आणि समजुतदार वाटतो आहे तरी धडाडीची भयंकर कमतरता आहे.

९. आर. अश्विन :
केवळ आयपीएलच्या चेन्नै टिममध्ये खेळल्याने जर ( श्रीकांतच्या कृपेने ) इंडियन क्रिकेटमध्ये वर्णी लागत असेल बिलिव्ह मी ह्या रेटने आपल्या सपोर्ट स्टाफमधले निम्म्यांच्या वर चेन्नैच्या चेपॉक स्टेडियमबाहेर नारळ पाणी, इडली-वडा सांबार विकणे असा व्यवसाय करत असतील किंवा सरळ दणक्यात रजनीची गाणी लाऊन चेन्नैमध्ये रिक्षा पळवत असतील.
मला ह्याच्या निवडीतले लॉजिक समजले नाही तर मी काय कप्पाळ कमेंट करणार ?

असो, मजेमजेत बरेच काही लिहुन झाले.
भारत जिंकेल का वगैरे असल्या फालतु प्रश्नांना उत्तरे द्यायला आम्ही बांधिल नाही, कोणीही जिंको पण खेळाचा विजय होईल असे युसलेस इमोशनल ब्लॅकमेलही नका करु, बिझीनेसमात्र 'येकदम कडक' होणार ह्यात अजिबात वाद नाही.
तशी सेटिंग झाली आहे म्हणतात

तुम्हाला हे आवडो किंवा ह्याचा बेक्कार राग येवो, आम्ही ही स्पर्धा संपोस्तोवर मधुनाआधुन पिंका टाकत राहणारच.
अहो सध्याच्या 'भाजपा'चा आम्हाला जरी बेक्कार राग येत असला म्हणुन काय आम्ही 'राजकारण गेलं चुकीत' असे म्हणुन टिपीकल मध्यमवर्गिय होऊ का ?
सध्याचे क्रिकेट नाही आवडत, खुप राग येतो, बघवत नाही, तरीही मधुनाअधुन पाहणार आणि त्यावर उगाच असे खरडणार.

तळटिप :
ह्या सर्व हजेरीत 'सचिन तेंडुलकर' इसमास मुद्दामुनच नाही घेतले, घेऊ नये असे वाटले, त्याच्यावर बोलायला आमच्याकडे आता काही शब्द उरले आहेत असे वाटत नाही.

'धोबीघाट' विश्वचषक क्रिकेट स्पर्धेचा ...

2011-02-22T01:48:00.000-08:00

सध्या म्हणे क्रिकेटचा विश्चचषक सुरु आहे आणि त्यात "भारत" म्हणे आघाडीचा दावेदार आहे, आम्ही हे क्रिकेट वगैरे पहातो अशातला काही भाग नाही पण उगाच काहीबाही ४ लोक बोलतात ते आमच्या कानी पडते व त्यावर आम्ही ( कधीमधी ) भाष्य करत असतो. मुळात इन मीन ८-१० (रिकामटेकडे) देश आपला वेळ जात नाही म्हणुन दिवस दिवस जो निरर्थक खेळ खेळतात त्याच्या चक्क विश्वचषक स्पर्धा ?
नाही, मी मान्य करतो की एकुण १०० च्या आसपास देश म्हणे ह्या "आय सी सी ( ही आमच्या पवारकाकांची बरं, नाद नाय करायचा )" शी संलग्न आहेत, पण त्याने कुठे खेळ मोठ्ठा होतो का ? बरं, ह्या १०० तले किती देश नुस्ते नाममात्र क्रिकेट खेळतात हा दुसरा मुद्दा, उरलेल्या मन लाऊन खेळणार्‍या देशांमध्ये ( बरं का, ह्या देशांमध्ये जनरली पॉलिटिशियन जन्तेला चुना लावत असतात व त्यांचे लक्ष ह्या मुद्द्यांकडे जाऊ नये म्हणुन क्रिकेटसारख्या रिकामटेकड्या खेळाला इथे उगाच प्रमोट केले जाते ) मेन ४ देश आशियातलेच ( किंवा भारतीय उपखंडातले, त्यातले ३ म्हणजे स्वातंत्र्यापुर्वीचा भारत, आता बोला) आहेत आणि एकुण उत्पन्नामधला निदान ८०% भाग इथुनच येतो, आता पैसा आला की प्रमोशन आलेच व म्हणुन असल्या स्पर्धेचा गाजावाजाही आला, असो हरकत नाही.

आता तुम्ही म्हणाल की काही आफ्रिकन आणि इतर अरबी देश क्रिकेट खेळतात आणि शिवाय ऑस्ट्रेलिया, न्युझिलंड आणि खुद्द इंग्लंडचा पण संघ इथे खेळतो.
अरबी देशांचे काय हो, त्यांच्याकडे मनोरंजन व्हावे म्हणुन कोंबड्यांच्या झुंजी, उंटांच्या शर्यती पासुन ते थेट माणसांच्या ( पक्षी : विकत घेतलेल्या गुलामांच्या ) झुंजी लावतात, मग मला सांगा क्रिकेट खेळवणे ही काय त्यांना अवघड बाब आहे का ?
बाकी त्या शारजाच्या मैदानात मॅच पहायला जमलेले ( काळा गॉगलवाले) रसिक पाहुन आजही आम्हाला ह्या 'जंटलमेन गेम'चे आश्चर्य वाटते बरं.
( बाकी सध्या काही लक्ष्मीपुत्रांनी "आय पी एल" नामक स्पर्धेत असेच प्लेयर्स 'विकत' घेऊन ते आपापल्या गावात मनोरंजनासाठी खेळवणार असल्याचा घाट घातला आहे, ह्यावरुन एका कॅबिनेट मंत्र्याला आणि बीसीसीआय मधल्या एका दिग्गज आसामीचा गुल्ल व्हावे लागले ह्यावरुन आम्हाला ह्या स्पर्धेच्या 'स्पिरीट्'ची अंधुकशी कल्पना येते आहे, असो पण सध्या विषय तो नाही, नंतर ह्यावर सविस्तर भाष्य करु )

असो, भारताने म्हणे १९८३ साली ही स्पर्धा जिंकुन हा विश्वचषक भारतात आणला होता, नाही नाही, ही गोष्ट अभिनंदन करण्यासारखीच आहे त्याबद्दल वाद नाही, त्या संघाचे अभिनंदन आहेच.
अहो पण त्यानंतर त्या स्पर्धेत खेळलेले खेळाडु, मैदानात बाटल्या उचलायला असणारा दुय्यम खेळाडु, सपोर्ट स्टाफ, त्यावेळी मैदानाबाहेर गोळ्या-बिस्कीटे विकणारे ह्यापासुन ते थेट तो सामना झाडावर बसुन फुक्कट पाहणारे हे सगळेच आजकाल मिशीला तुप लाऊन 'क्रिकेट एक्सपर्ट' म्हणुन हिंडतात व काहीही मुक्ताफळे उधळतात ह्याचे आम्हाला मनोसोक्त हसु येते.
आणि बरं का, सन १९८३ नंतर दर ४ वर्षांनी आपल्या इथल्या जनतेला "विश्वचषक विजेते" होण्याची स्वप्ने दाखवुन जो बेमालुम चुना लावण्याचे कार्य इथल्या 'इव्हेंट मॅनेजर्स'नी हाती घेतले आहे त्याला तोड नाही.
असो, पैसा म्हटले की हे आलेच नै का ...
अजुन एक किस्सा सांगु का, मागच्यावेळी की नै आपण ना ( पक्षी : भारत ) पहिल्या फेरीतच धुळ खात गारद झालो ( भेंडी काय दमदार वाक्य होते हे ) असे एका पेप्रात वाचले होते, मग काय हो, धंदाच बसला की ह्या क्रिकेटवाल्यांचा. कारण ह्या पराभवानंतर भारत आणि पाकीस्तान ( ते ही आपले भावंड, पडले पहिल्याच फेरीत बाहेर ) मधले तमाम रसि भयंकर निराश झाल्याच्या बातम्याही आम्ही वाचल्या.
मग काय झाले तर एक गंमतच घडली, २०-२० नामक ह्या क्रिकेटचे एक छोटेसे पिल्लु जन्माला घालण्यात आले, त्याचाही अचान्क विश्वचषक भरवण्यात आला आणि त्यात ना भारत-पाकिस्तान ही 'फायनल' खेळवण्यात आली ( हो हो, खेळवण्यात आली हे बरोबर आहे ) आणि बरं का त्यात ना भारत जिंकला, पुन्हा इथे क्रिकेटचे रोपटे जोमाने फोफावले व पुन्हा पैशाच ओघ सुरु झाल. कालांतराने मग लोकांना हा '२०-२० नशेचा डोस' फार आवडला असे उत्पादकांचे मत झाले व त्यासाठी खास त्यांनी 'आय पी एल' नामक स्पर्धा दरवर्षी भरवण्याचे ठरवले, बघा लेको किती क्रिकेट बघताय ते................................. परफेक्ट बिझीनेस, नै का ?

असो, आम्ही एकदा लिहीत गेलो मी मुळ विषय हरवुन काहीतरी तिसरेच लिहण्याची आम्हाला ( राऊतांसारखी ) सवय आहे, सबब आता आम्ही 'बॅक टु विषय' येतो.
सध्या म्हणे क्रिकेटचा विश्चचषक सुरु आहे आणि त्यात "भारत" म्हणे आघाडीचा दावेदार आहे,पुन्हा असोच.
आमचा तसा ह्याला विरोध वगैरे नाही बरं का पण ह्या निमित्ताने जे 'रान पेटवले' गेले आहे ते पाहुन आम्हाला अंमळ काळजी वाटत आहे की ह्या आगीत आपले किती महत्वाचे विषय उगाच भक्षस्थानी पडणार आहेत.
ह्या महान देशातले लोक आता कामंधंदे सोडुन जिथे मिळेल तिथे क्रिकेट बघत बसणार आणि बाकीचे विषय आपोआप फाट्यावर मारले जाणार.

- आता युनियन बजेट, रेल्वे बजेट आणि अन्य घटना ह्याच कालावधीत घडतील व आपण आणि मिडिया (ह्यांना क्रिकेटचेही देणे नाही आणि बजेटशीही घेणे नाही, पैसा बोल्ता है साब ) ह्याकडे चक्क दुर्लक्ष करु.
- आता सरकारी कार्यालये, खासगी कचेर्‍या, इतर महत्वाच्या सेवा इथले कर्मचारी 'ऑनड्युटी' मॅच बघत बसणार व कामे तुंबणार
- जे लोक आधीच रिकामटेकडे आहेत ते आता चौकाचौकात टीव्ही लाऊन किंवा एखाद्या दुकानासमोर रस्त्यावर उभे राहुन मॅच बघणार, आरडाओरडा करणार व त्यामुळे काय नुकसान होते ते तुम्हीच सांगा, आम्हाला सांगण्याची इच्छा नाही.
- मार्च / एप्रिल म्हणजे परिक्षांचा सिझन हो, आता कसला अभ्यास आणि कसल्या परिक्षा ? मारुन मुटकुन अभ्यासाला बसवणे म्हणजे त्रासच ना ?
- मेन म्हणजे आता ह्या कालावधीत 'वेळ आणि सेवेची गणिते' धडाधड चुकणार
( ( आमची तक्रार नाही, आम्हाला केवळ गंमत वाटते हे आधीच कबुल करतो ) किस्सा पहिल्या दिवशीचा, शनिवारी दुपारनंतर आमच्या भागातली बहुसंख्य दुकाने उगाच बंद किंवा इनअ‍ॅक्टिव्ह झाली, इतर सेवापुरवठादारांनी हक्काची 'मॅच बघायची सुट्टी' घेतली, बाहेर निघालो असतो २-३ ठिकाणी रस्त्यावरच टीव्ही लाऊन भारत्-बांग्लादेश ह्यांच्यातले महायुद्ध(?) पाहण्याचा उत्सव अत्यंत उत्साहात आणि जोशात चालु होता, त्यामुळे झालेल्या ट्रॅफिकच्या गमतीत आम्हाला उशीर झाला, नंतर एका हॉटेलात जेवायला गेलो असता तिथे चक्क मोठ्ठी स्क्रीन लाऊन सामने पहाणे चालु होते व सर्व सेवापुरवठा करणारे कर्मचारी ते पाहण्यातच व्यस्त होते, सामने पाहण्याचा त्यांचा मुलभुत हक्क मान्य केला तरी 'ऑनड्युटी' हे असे वर्तन आता अजुन ४० दिवस चालणार आहे का ? हे राम ! )

असो, उगाच जास्त वितंडवाद घालत नाही !
क्रिकेट हा एकेकाळी 'बघण्यालायक' खेळ होता, आम्ही बघयचो व तो आता 'बघवेना' असा झाला म्हणुन ही ४ वाक्ये.

बाकी ही सुरवात आहे.
आम्ही आमच्या ह्या आवडत्या खेळावर असेच भाष्य करत राहु, स्पर्धा अजुन ४० दिवस आहे म्हणतात

मध्यंतरी 'धोबीघाट' हा अत्यंत प्रगल्भ, सामाजिक जाणिवा असणारा, आंतरिक संवेदनांना हात घालणारा, आधुनिकोत्तर साहित्यात मानाचे पान असणारा असा लै भारी अभिजात सुंदर चित्रपट आहे असे ऐकले होते ( व म्हणुनच आम्ही तो पाहिला नाही हा भाग वेगळा ).
म्हणुनच आम्ही ही आमची लेखमाला "धोबीघाट" ह्या संकल्पनेच्या स्वरुपात सादर करणार आहोत व एकेका विषयाची मनोसोक्त धुलाई करणार आहोत.

पुढचे आकर्षण : 'धोबीघाट' विश्वविजेतेपदाच्या दावेदारांचा - भाग # १ : भारत

धन्यवाद !

चांगला चित्रपट / वाईट चित्रपट

2011-02-07T02:52:00.000-08:00

गेले काही दिवस एका विचित्र प्रश्न कम समस्येने आम्हाला भयंकर छळले आहे. ह्या विषयात आमचे ज्ञान जरा कमीच आहे, पण ह्यामुळे लफडा असा होतो की कुठे काय पॉलिटिकल करेक्ट मतप्रदर्शन करावे ह्यासंबंधी आमचा फार घोळ होऊ लागला व आम्हाला लोकांचे 'तुला चित्रपटातले काय कळते, मुर्ख आहेस, तु चित्रपट पाहुच नकोस' वगैरे टोमणे ऐकावे लागत आहेत.

आम्ही माठ आहोत व आम्हाला कशातलेच काही कळत नाही हे मान्य आहे, पण आता चारचौघात निदान चित्रपटांविषयी मतप्रदर्शन करताना आपली झाकली मुठ सव्वा लाखाची कशी असावी ह्यासंबंधी मार्गदर्शन हवे आहे.

चित्रपट 'चांगला' असतो म्हणजे नक्की काय आणि चित्रपट 'वाईट, फालतु, भिकार, थर्डक्लास' असतो म्हणजे नक्की काय ? तसेच कुठल्या चित्रपटाला चांगले का म्हणावे किंवा त्या चित्रपटाला वाईट का ठरवावे ह्यासंबंधी काही सर्वसाधारण समज असतील तर ते नक्की कोणते असे प्रश्न मला पडले आहेत..
गेले काही वर्ष मला समजणारा चित्रपट आणि मिडिया, मित्र, संबधित ह्यांना कळणारा चित्रपट व आम्ही दोघांनी केलेले त्यांची मुल्यांकन ह्यात जमिन-आस्मानाचा फरक पडत आहे.

१. बर्‍याच लोकांनी नाके मुरडलेला आणि 'अब्राम्हण्यम' ठरवलेला 'दबंग' हा चित्रपट वाईट कसा असु शकतो तेच मला कळत नाही. चित्रपट बनवताना त्यांनी डिफाईन केलेली कक्षा आणि तो बघायला जाताना माझ्या असणार्‍या काही 'किमान अपेक्षा'ह्यांचे समिकरण व्यवस्थित जुळत असेल आणि तो चित्रपट जर मला पुरेपुर आनंद देत असेल तर त्याचा 'फालतुपणा' मी कुठल्या खात्यावर मोजायचा ?
मनोरंजन ही किमान अपेक्षा ठेऊन जर मी दबंग पहात असेन आणि त्यात मी पुर्ण समाधानी असेन तर त्यामध्ये 'प्रकाश झा, सत्यजीत रे, (आजकाल ) आमीर खान, अमोल पालेकर ( ही मंडळी एका पंक्तीत बसवल्यामुळे काही जणांच्या भावना दुखावल्या सतील तर क्षमस्व हो बाबांनो )' ह्यांच्या चित्रपटात असलेले तथाकथित 'मुल्य' घेऊन मी त्याची तुलना दबंगशी का करावी ?
भली त्यातली गाणी रेहमानच्या सुरेल गाण्यासारखी सफाईदार नसतील पण म्हणुन का ती फालतु गाणी होतात ?
दबंगमध्ये मख्ख चेहर्‍याचे अभिनेते, काही केल्या घंटा कळत नाही असा त्यांचा अभिनय व त्याचा अर्थ, जडबंबाळ संवाद, अगम्य कॅमेरा अँगल्स आणि प्रकाशयोजना वगैरे नाहीत म्हणुन त्याला 'फालतु' ठरवावे का ?
पण बहुतेकांच्या मते 'दबंग' हा तद्दन टुकार, फालतु सिनेमा आहे व त्याच्याशी आम्ही साफ 'असहमत' आहोत.

२. आजकालचा भरमसाट चर्चा झालेला 'उडान' ... मला नाही आवडला.
इनफॅक्ट मला बोअर आणि बर्‍यापैकी कंटाळवाणा वाटला. त्यातली जमली म्हणावी अशी पात्रनिवड आणि त्यांनी केलेला निखळ अभिनय सोडला तर त्या चित्रपटात काय आहे ते मला अजिबात समजले नाही. १० मिनिटाची स्टुरी उगाच २ तास आणि ७ मिनिटे लांबवली आहे, त्यासाठी अगदीच अनावश्यक, रटाळ, बाळबोध आणि बर्‍यापैकी पुनरावृत्ती होणारे सिन्स घुसडले आहेत. काही पात्रांची उगाच युसलेस एंन्ट्री आणि समावेश. शेवटचा एक दणका सीन सोडला आणि १-२ गाण्यातली काही कडवी सोडली तर ह्या चित्रपटाचा 'महानपणा' मी कोणत्या खात्यावर मांडायचा ?
अभिनय चांगला मान्य !
अहो पण नुस्ता अभिनय जर तुम्हाला २ तास एका ठिकाणी बसवुन ठेऊ शकत नसेल, स्टोरी आणि पटकथेचे एकमेकांशी जुळत नसेल, पात्रे एकमेकांशी अगम्य व्यवहार करत असतील, तेच तेच (रटाळ) सीन्स पुन्हापुन्हा येत असतील तर मी हा चित्रपट उगाच का 'आवडुन घ्यावा' ?
असो, पण पण बहुतेकांच्या मते 'उडान' हा अत्यंत सुंदर, सफाईदार, क्लासिक आणि उच्च निर्मीतिमुल्य असलेला सिनेमा आहे व त्याच्याशी आम्ही साफ 'असहमत' आहोत.

ही केवळ उदाहरणे झाली, पण असेच काहीसे सर्वच बाबतीत आढळते.
मग चांगल्या चित्रपटाची व्याख्या काय आणि एखादा चित्रपट वाईट आहे असे मत कोणत्या चाचणीनंतर बनवावे ?

१. केवळ चांगली ( पक्षी : फेमस, स्टारडम असलेली ) स्टारकास्ट, एखादा मोठ्ठा बॅनर, गाजलेला नामवंत संगीतकार, दिग्गज दिग्दर्शक वगैरेंनी बनलेला सिनेमा इन जनरल 'चांगलाच' असतो का ?
२. अचाट स्टोरीलाईन , अगम्य कॅमरा अँगल्स, रटाळ आणि अगम्य संवाद, साबणछाप अभिनेते व त्यांचा तसलाच अभिनय आणि सोबत 'समांतर सिनेमा'च्या नावाखाली उच्चभ्रु आणि मिडियाने ओढुनताणुन चालवलेला उदोउदो ह्यामुळे तो तद्दन टाकावु सिनेमा 'चांगला' कसा ठरतो ?
३. दे दणादण मारामारी, मस्तपैकी अ‍ॅक्शनदृष्ये, खुसखुषीत ( पण कमी साहित्यमुल्य असलेली टपोरी म्हणता येईल अशी ) डायलॉकबाजी, मस्त मस्त लोकेशन्स आणि डान्स वगैरे, त्या वेळेपुरती खुष करुन टाकणारी उडत्या चालीची गाणी ( क्वचित आयटम साँग ) आणि ह्यासोबत इतर प्रेक्षकांचा जल्लोश, हिरोच्या एंट्रीला पडणार्‍या कचकचीत शिट्ट्या, एखाद्या कमेंटनंतर प्रेक्षकांचे खळखळुन हसणे, गाण्याच्यावेळी आरोळ्या / शिट्ट्यांचा गदारोळ आदी बाबी मला मस्तपैकी मनोरंजन देत असतील तर तो चित्रपट 'फालतु' कसा होतो ?
४. 'गरम मसाला' सारख्या सिनेमात असलेला मस्त सावळागोंधळ, पळापळ, टायमिंगवाले डायलॉक्स, छान छान हिरॉईन्स,माफक कॉमेडी, १-२ गरमागरम आयटम साँग्स, काही फारिन लोकेशन्स आदी मला २ तास मस्त करमणुक देत असतील तर त्यांचा 'फालतुपणा' मी कोणत्या खात्यात मांडायचा ?

असो, अशी अनेक उदाहरणे देता येतील ...
माझा एकच प्रश्न आहे, एखादा चित्रपट चांगला का असतो किंवा तो वाईट का असतो व ते कसे किंवा कोणत्या चाचण्यांच्या आधारे ठरवावे ?

अवांतर :
आजकाल अत्यंत हेटाळणीच्या सुरात खिजवण्यासाठी "पिटातले प्रेक्षक" हा शब्दप्रयोग करणार्‍यांचेही मला आजकाल ज्याम आश्चर्य वाटते. बाय द वे, एकुण व्यवसायापैकी किमान ७०% व्यवसाय ह्याच पिटातल्या प्रेक्षकांकडुन होतो व बहुतेक सिनेमे त्यांच्यासाठीच निघतात असा माझा अंदाज आहे.
बाकी तथाकथित समांतर, उच्च अभिरुचीमुल्य असणारे, कलात्मक सिनेमांना किती प्रेक्षक असतात हे ज्यांचे त्यांना पहावे, कमी प्रेक्षक असण्याला मी कमीपणा मानत नाही पण जे हा चित्रपट पहात नाही किंवा ज्यांना असे चित्रपट कळत नाहीत असा तद्दन खोटा प्रचार चालवणार्‍या सिनेमातील उच्चभ्रुंचे मला कौतुकमिश्रित आश्चर्य वाटते. त्यांनी असे चित्रपट जरुर कौतुकाने आपापला कंपु जमवुन व शक्य तितके आंबट तोंड करुन पहावेत, आमचे अजिबात लुस्कान नाही, मात्र ह्या चित्रपटांचे कौतुक करताना बिचार्‍या त्या 'पिटातल्या प्रेक्षकां'ना हिणवुन त्यांच्या नसलेल्या कमीपणाच्या जोरावर स्वतःचा नसलेला महानपणा सिद्ध करणार्‍या पातक करु नकात एवढेच आमचे मत आहे.
दोन्हीहा गटांचे क्लास वेगळे आहेत, वेगळेच रहावेत ह्यात शहाणपण आहे. जो तो आपापल्या जागी ग्रेट आहे !

मिसळपाव.कॉम - क्रिकेट विश्वचषक २०११ - आवाहन ...

2011-01-18T23:10:00.000-08:00

मित्रांनो, बर्‍याच दिवसात ( खरं तर महिन्यात ) ब्लॉग अजिबात अपडेट केला नाही, आम्ही ब्लॉगला सोडचिठ्ठी दिली की काय अशीही शंका काही जणांना आली असल्यास त्याचे मला आश्चर्य वाटणार नाही, मनापासुन दिलगीर आहे.
जॉब चेंज आणि इतर काही बाबींमुळे मध्यंतरी लिखाणास अजिबात वेळ मिळाला नाही ...

मात्र आता आम्ही पुन्हा ब्लॉगविश्वात दाखल होत आहोत ते ... क्रिकेट विश्वचषक २०११ चा मुहुर्त साधुन.
सध्या मिसळपाव.कॉमवर आम्ही ह्या विश्वचषकाचा पुर्ण आढावा आणि क्षणचित्रे सादर करण्याचे योजले आहे, आम्ही हेच काम आधी 'फिफा वर्ल्डकपलाही' केले होते.
त्यासंबंधीचे हे निवेदन इथे देत आहे.
तुमच्यातल्या कुणाला ह्यात सामिल होण्याची इच्छा असल्यास मिपावर तुमचे स्वागत आहे :)

आता इथुन पुढे माझा ब्लॉग आणि मिपाचे 'क्रिकेट विश्वचषक सदर' हे नेहमी अपडेट होत राहिल असे विश्वासाने सांगतो.
लोभ आहेच, तो कायम रहावा हीच इच्छा, धन्यवाद :)

======================================================

नमस्कार मंडळी,

तयार आहात ना जल्लोशाला ?
तयार आहात ना ढोल-ताशे, टाळ्यांचा कडकडाट, आरोळ्या आणि जयजयकाराला ?
तयार आहात ना एखाद्या चुकलेल्या फटक्यावर, सुटलेल्या झेलावर आणि न दिलेल्या विकेटीवर खडाजंगी चर्चा करायला ?
तयार आहात ना विजयानंतर डोक्यावर घेऊन नाचायला आणि लाजिरवाण्या पराभवानंतर हक्काने संघाला ४ खडे सुनवायला ?

काय म्हणता ?
कशाची तयारी करायची ?

अहो 'क्रिकेट हा धर्म' असलेल्या आपल्या देशात अजुन महिन्याभरात क्रिकेटचा कुंभमेळा भरतो आहे. जगातले दिग्गज खेळाडु, चाणक्याची कुटिल रणनितीने समोरच्या संघाचे मनोधैर्य नेस्तनाबुत करणारे अनुभवी दिग्गज प्रशिक्षक आणि त्यांच्याबरोबर त्यांचे हजारो पाठिराखे इथे डेरेदाखल होत आहेत.
निमित्त आहे ..... आयसीसी विश्वचषक २०११ !!!

मग झाली का तुमची तयारी ?
सुट्ट्यांचे प्लानिंग केले असेलच, काही उत्साहींनी आपल्या 'मेन इन ब्ल्यु' संघाच्या जर्सीजही मागवल्या असतील, कुठे आणि कुणाबरोबर बसायचे आणि सामना एंजॉय करायचा ह्याचे प्लानिंगही झाले असेल.
अहो एक ना दोन अशा हजारो गोष्टी आहेत, सगळ्यांचे सेटिंग करायचे आहे, वेळ कमी आणि कामे ढीगभर राहिली आहेत, काहीही झाले तरी ह्या विश्वचषक जल्लोश आणि उन्माद अनुभवायचाच आहे.

बरोबर ना ?
तुमचेही अगदी हेच मत असेल तर तुमचे आमच्या क्लबात स्वागत आहे, आम्ही अगदी तुमच्याच शोधात होतो.
आम्हाला हवे आहेत अगदी तुमच्यासारखेच निस्सिन क्रिकेटवेडे आणि 'मेन इन ब्ल्युज' चे खंदे समर्थक.

कारण ....
हेच क्रिकेटचे महायुद्ध इथे मिपावर आपल्याला इथल्या मराठी रसिकांसाठी खास मराठीतुन सादर करायचे आहे, भले अनेक दिग्गज वेबसाईट्स, न्युज चॅनेल्स, प्रिंट मिडिया आपापल्या पद्धतीने हे सर्व कव्हर करणार असतील, करु द्यात त्यांना, पण इथे आपल्याला आपल्या ढंगात, आपल्य मस्तीत आणि आपल्या शैलीत हा 'क्रिकेट महोत्सव' साजरा करायचा आहे.

ह्यापुर्वी आपण साजरा केलेल्या 'फिफा फुटबॉल विश्वचषक-२०१०' चा अनुभव आणि त्यातुन मिळालेले गुंजभर शहाणपण आपल्या सोबत आहेच. पण ह्यावेळी आपला प्लसपॉइन्ट आहे तो तुमच्यासारखे क्रिकेटला धर्म मानणारे क्रिकेटचे निस्सीम चहाते, अहो तुमच्या पाठिंब्याच्या जोरावर काय अशक्य आहे ?

आपण इथे काय करणार आहोत ?

१. अहो इथे तुम्हाला ह्या घनघोर युद्धातल्या प्रत्येक संघाची अगदी हटके शैलीत ओळख करुन दिली जाईल, त्यांचे खंदे वीर, बलस्थाने आणि कच्चेदुवे ह्यावर घनघोर चर्चा केली जाईल.
२. प्रत्येक गटाची बळाच्या तोलामोलाची चवीने चर्चा केली जाईल.
३. महत्वाच्या आणि रंगलेल्या सामन्यांचे इथे आपल्या शैलीत विश्लेषण सादर केले जाईल, फोटोफिनिश दिले जाईल.
४. जर-तर च्या अफाट चर्चा बेभानपणे रंगतील.
५. गुणतक्ता, क्रमवारी, सांख्यिकी अगदी अवघे अवघे इथे सादर होईल.
६. सर्वात महत्वाचे, इथे ह्या जल्लोशात 'तुम्ही' असणार आहात, इथे तुम्हाला हव्या त्या पद्धतीने जल्लोश केला जाईल, अहो खेळ आपला तर त्याचा जल्लोश आपल्या पद्धतीने नको का ?

मग आहात ना तुम्ही आमच्याबरोबर ?
तुमच्या सहभागाने ही मैफिल अजुन रंगीन होईल व त्यात अजुन मजेदार गहिरे रंग भरले जातिल हा आमचा विश्वास आणि अनुभव आहे ...

नेहमीप्रमाणे आपल्या बरोबर आहेत गतवेळचे तज्ज्ञ, ज्ञानी आणि निपुण क्रिडामित्र, आपल्यासोबत आहे त्यांचा अनुभव आणि त्यांची क्रिकेटवरची भक्ती, आपल्यासोबत आहे इतर मान्यवरांचा अनुभव, त्यांचे मार्गदर्शन आणि त्यांच्या आपल्याकडुन असलेल्या अपेक्षांचा डोंगर.
तर मग लागा तयारीला, येऊ देत तुमच्या कल्पना, कळवा तुमचा सहभाग आम्हाला, होऊ ह्यात मिपाचा हा क्रिकेट महोत्सव एकदम दणक्यात आणि जोशात !!!
येऊदेत तुमच्या सहभागाची सुचना आम्हाला, तुमच्याही रसिकतेची पेशकश मिपावर होऊद्यात ....

चला, साजरा करुयात 'मिपा - क्रिकेट विश्वचषक २०१ १ महासंग्राम' खास आपल्या शैलीत, आपल्या मस्तीत आणि आपल्या सहभागाने !!!!

टीप :

१. ज्यांना सहभागी व्हायचे आहे त्यांनी कृपया आपला सहभाग मला 'व्यनीने' कळवावा, सोबत तुम्हाला काय करण्याची इच्छा आहे ह्याचे थोडक्यात स्पष्टीकरण असावे.
२. माझे आणि इतर संबंधितांचे सध्या बॅकराउंडला ह्या सदरासंबंधीत इतर काम चालु आहे, आपल्या सुचना, आपले सल्ले आणि आपला अनुभव आम्हाला निश्चितच मोलाचा आहे.
३. आम्हाला नुसते टेक्निकल हवे आहे असे अजिबात नाही, तुम्ही अगदी जनरल जल्लोशाबद्दलही लिहु शकता. ऑफिसात, घरात, रस्त्यावर, क्लबात, पबात किंवा कुठेही अनुभवलेल्य रोमांचात तुम्हाला आम्हाला सामिल करुन घ्यायचे असेल तर तुमचेही स्वागत आहे.

बाकी सगळेच इथे देणे शक्य नाही, जशा जशा गोष्टी पुढे सरकतील तशी भर घालत जाऊ ...
चला, पटकन तुमचा सहभाग आणि सुचना / सल्ले / सुचवण्या कळवा, अहो हा तुमचाच महोत्सव आहे आणि तो तुमच्याच श्टायलीत झाला पाहिजे, नै का ? :)

तळटीप :
जे मिपावर नविन आहेत त्यांच्यासाठी आम्ही पुर्वी केलेल्या 'फिफा विश्वचषक २०१०' स्पर्धेच्या जल्लोशाची लिंक खाली देत आहे, त्यावरुन तुम्हाला ह्या महोत्सवाची जराशी कल्पना येईल ...

http://www.misalpav.com/tracker?page=1&title=&uid_touch=&type_1=fifa2010&tid=All&tid_1=All&tid_2=All

धन्यवाद !!!

पुस्तकविश्व दिवाळी अंक २०१० ...

2010-11-03T07:26:00.000-07:00

नमस्कार,

आज धनत्रयोदशी, अश्विन कृष्ण १२ शके १९३२. आजच्या या शुभदिनी 'पुस्तकविश्व'चा पहिलावहिला दिवाळी अंक आपल्या हाती देताना मला अत्यंत आनंद होत आहे. हा अंक ऑनलाईन तसेच पीडीएफ स्वरुपात एकाच वेळी प्रसिद्ध होत आहे.

अनुभव, पुस्तकपरिचय, लेखकांचे परिचय, मुलाखत आणि कवितासंग्रहाचे परिचय असे विविधरंगी लेखन आपणास या अंकात वाचायला मिळेल. पुस्तकविश्वचा अंक म्हणजे पुस्तक/लेखकांबद्दल असे जरी असले तरी लेखांच्या विषयात वैविध्य राखायचा प्रयत्न केला आहे.

या दिवाळी अंकाचे खास आकर्षण म्हणजे सुप्रसिद्ध लेखिका कविता महाजन यांची दिलखुलास मुलाखत. 'भिन्न' आणि 'ब्र' या त्यांच्या प्रसिद्ध पुस्तकांबद्दल त्यां भरभरुन त्या भरभरुन बोलत आहेत, या पुस्तकांसाठी काम करतांना त्यांना आलेले अनुभव सांगत आहेत तसेच त्यांच्या इतर प्रकल्पांची माहिती देत आहेत. छापील पुस्तकांची पुढची पिढी म्हणजे डिव्हीडीवरचे पुस्तके येउ घातलीत, त्यांच्याबद्दल मत-प्रदर्शन करत आहेत.

'पुस्तकविश्व'ची सुरुवात होऊन अजून उणेपुरे वर्षही झाले नाही. या एवढ्याश्या कालखंडात त्याने छान बाळसे धरले आहे. तुम्हां सर्व पुस्तकवेड्या रसिक वाचकांमुळेच हा पल्ला आपण गाठला आहे, ही जाणीव मनी ठेवून मी आपल्या सर्वांप्रती कृतज्ञता व्यक्त करतो आणि हा अंक आपणास आवडेल अशी आशा करतो.

पुस्तकविश्व दिवाळी अंक २०१०

ऑनलाईन वाचा.
डाउनलोड करा.

- व्यवस्थापन
पुस्तकविश्व डॉट कॉम

विश्वचषकाचे प्रबळ दावेदार : अर्जेंटिना ...

2010-06-30T13:07:00.000-07:00

तुम्ही म्हणाल की अर्धा वर्ल्डकप संपला आणि 'अर्जेंटिना' आता ऑलरेडी शेवटच्या ८ संघात पोहचुन पुढच्या उपांत्य सामन्यात जर्मनीशी लढायला तयार झाली आहे.

मग मी हे अर्जेंटिनाबद्दलचे घोडे आता वरातीमागुन का नाचवत आहे ?
तेच नेहमीचे 'वर्ल्डक्लास प्लेमेकर, अप्रतिम ड्रिब्लिंग स्किल्स, हवेतल्या खेळात सर्वोत्तम, बचावफळीच्या भिंती, गोलपोस्टसमोर पहाडासारखा उभा राहणारा गोली, बचाव भेदणारे मिडफिल्डर्स, बचावपटुंना चकवा देणारा स्ट्रायकर, तेच लेफ्ट बॅक-राईट बॅकचे पुराण .... वगैरे वगैरे' लिहुन आम्हाला बोअर करणार का ?
नाही, अजिबात नाही !
मी ह्या ओळखीत अजिबात काही टेक्निकल लिहणार नाही, नाही म्हणजे नाही, अगदी पुज्य !
बास झाले तिच्यायला तेच नेहमीचे पुराण ...

अर्जेंटिना आहे ती एका राजकीय पक्षासारखी, फार्फार तर एका 'राष्ट्रीय राजकीय पक्षा'सारखी आहे असे म्हणा, त्याने फार फरक पडेल असे नाही पण म्हणा. राष्ट्रवादीला उगाच 'राष्ट्रीय' म्हणल्यावर काय फरक पडतो आणि नाही म्हटले तरी काय फरक पडतो ? काहीच नाही, तसेच आहे आर्जेंटिनाचे, तुम्ही त्यांना काहीही म्हणा ते आपले काम करत राहतात.
आता कसे की एखादा राजकिय पक्ष कशी येईल ती निवडणुक लढवतोच तशी अर्जेंटिनाही बहुतेक सगळ्याच 'विश्वचषक स्पर्धांना' कायदेशीरपणे पात्र झाली आहे आणि लढली आहे. जिंकणे-हरणे हा भाग सोडा पण लढणे हे महत्वाचे. तशी त्यांनी १९७८ साली आणि १९८६ च्या 'मॅराडोनाच्या करिष्म्याच्या लाटेत' चक्क विजेतेपदाला गवसणी घालुन ४-४ वर्षे 'विश्वविजेते' ही खुर्चीही उबवली आहे. ह्यावेळेस पण ते "युवराज लियोनेल मेस्सीच्या लोकप्रियतेच्या लाटेवर स्पष्ट बहुमताचा दावा" करत आहेत.
ज्याप्रमाणे सर्वच पक्षांची असते तशी अर्जेंटिनाचीही रितसर आघाडीवर लढुन गोल करुन पक्षाची शीट संभाळणार्‍या स्ट्रायकर्सची फळी आहे,ग्रासरुट लेव्हलवर 'संघ प्रचारकांप्रमाणे एकनिष्ठ आणि गोलांची अपेक्षा न ठेवता प्रामाणिक' काम करुन आपल बालेकिल्ला मजबुत आणि सुरक्षित ठेवणार्‍या बचावपटुंची बचावफळी आहे, तसेच हायकमांड आणि लोकल कार्यकर्ते ह्यांच्यात जशी स्थानिक नेतेमंडळी , जिल्हाकार्यकारणी ताळमेळ ठेवते तेच काम करणारी आणि आघाडी व बचावफळीचा दुवा साधणारी मधली फळीही आहे, अहो एवढेच काय पण एखादा मतदारसंघ खिशात घालुन फिरणार्‍या व पक्षाची इमेजला तडा जाऊ न देण्याचे काम करण्यासाठी एकेकाच्या नाड्या बांधुन ठेवणार्‍या मात्तबर साखरसम्राटाएवढा ताकदवान असा 'गोलरक्षक' पण ह्यांच्याकडे आहे. हे सगळे झाले रितसर फ्रंटवर लढणार्‍यांचे, हे झाले अ‍ॅक्च्युअल लढती जिंकणार्‍या व हारणार्‍यांचे.
अहो महाराज पण हे सगळे करण्यासाठी पक्षाला एक 'तात्विक, वैचारिक, नैतिक बैठक देणारा थिंक-टँक किंवा पॉलिट ब्युरो' असतो ना तसाच ह्यांचाही एक कायदेशीर कोच आणि इतर 'कोचिंग स्टाफ' आहे व हेच त्यांच्या पार्टीला ... हे आपलं संघाला लढतीसाठी तयार करत असतात. पडद्यामागुन चाली खेळणारे हे पण ह्यांच्यावर बरेच काही अवलंबुन असते बरं का.
असो.

आता आपण ह्या पक्षाच्या बांधणीचा एक धावता आढावा घेऊ ...

१. 'लियोनेल'रावचंद्रजी 'मेस्सी'साहेब :
जसे काँग्रेस पक्षाच्या कुठल्याही सभेची किंवा बातमीची सुरवात 'गांधी घराण्याच्या जयजयकाराशिवाय होत नाही' तसेच आजकाल अर्जेंटिनाचा कुठेही उल्लेख आला की आधी आपण 'लियोनेलरावचंद्रजी मेस्सीसाहेब यांचा विजय असो ...' ही घोषणा देऊन टाकावी. अर्जेंटिना पक्षाचे हे युवराज आणि शेंडेफळ, पहिल्यापासुन राजेशाही थाटात आपली कारकिर्द घडवायला घेतली. पक्षाची ही धडाडती तोफ, अगदी राज ठाकरेसारखी. जिकडे जाईल तिकडे मैदान मारुनच येईल.
प्रतिपक्षाने अगदी जीवाचे रान करत जनमत आपल्या बाजुने वळवत आणावे, प्रचाराचे रान व्यवस्थित पेटले असावे, चाली-शह ह्यांना उत आला असावा व अशात मेस्सीयुवराजांची एन्ट्री व्हावी. ह्यांनी लगबगीत मध्यफळी आणि बचावफळीच्या दरम्यान 'रोड शो' करावा, काही वेळा पेनल्टी कॉर्नरच्या 'कोपरा सभा' घ्याव्यात व बोलत-चालत एक असा टोला लगावावी की डायरेक्ट प्रतिपक्ष भुईसपाट. शरदकाका पवारांच्या 'रात्रीत मतदान फिरवले' च्या आख्यायीका आपण जर नुसत्याच ऐकल्या असतील तर मेस्सीसाहेबांचा 'एका चालीत गेम पलटवला' हा खेळ पाहणे ही आपल्यासाठी नक्कीच पर्वणी असेल.
कुठल्याही पक्षाला हवा असणारा हा'फायरब्रँड, तडाखेबंद, धडाडी'चा १० नंबरची जर्सी घालणारा नेता .... लियोनेलरावचंद्रजी मेस्सीसाहेब !

२. 'कार्लोस'दादा तवेझ :
अर्जंटिना ह्या पक्षाच्या 'दादा' ह्या पदाला १००% पात्र अशी ही असामी 'कार्लोस'दादा तवेझ, अगदी शेम टु शेम आपल्या नारायणदादा राण्यांसारखी. तसाच बेघडकपणा, तोच तेजतर्रारपणा, तीच भेदक चाल आणि तसेच देवाला ओवाळुन टाकल्यासारखे प्रतिपक्षाच्या टेरिटरीत बेगुमान हुंदडणे. कार्लोसदादा ह्या पक्षाचे आघाडीच्या फळीचे नेते, रोज उठुन प्रतिपक्षाला फैलावर घेणे, त्यांच्याशी झुंबडी घेणे, उगाच हाणामार्‍या होण्याची परिस्थीती निर्माण कारणे, आपल्या व्यक्तिमत्व व माणसे जोडायच्या कसबीवर एखादी अवघड असणारी जागा सहज जिंकुन आणणारे आमचे कार्लोसदादा. हळुहळु कार्यकर्ते जोडत हे स्वतःच कधी बेगुमानपणे प्रतिस्पर्धी पक्षात घुसुन त्यांची गोलकिपरच्या डायरेक्ट धोतराला हात घालुन व गोल डागुन कधी त्याची इज्जत चव्हाट्याला मांडतील ह्याचा नेम नाही.
तशी वेळ आलीच तर थेट प्रतिस्पर्ध्यांची टाळकी फोडण्यासाठी ख्याती असलेले (गेल्या चॅम्पियन्स लीगला मॅन-यु कडुन खेळताना त्यांनी असाच राडा केली व त्याला तोंड देण्यासाठी चेल्सीला आपला ड्रोग्बा शहिद करावा लागला ) कार्लोसदादा आपल्या पक्षातली 'अत्यंत फटकळ तोंडाचे' म्हणुन प्रसिद्ध आहेत.
पण एकदा का जीव टाकला जी पक्षासाठी एक तर स्वतःचा जीव देतील किंवा समोरच्याचा जीव घेतील असे मिस्टर डेपेंडिबल .... कार्लोसदादा तवेझ !

३. गोंझालोजी हायग्वेन-महाजन :
अर्जेंटिना ह्या पक्षाचा सर्वात सभ्य, सुसंस्कॄत, प्रामाणिक, कष्टाळु , स्वतःची एक खैळिक बैठक असणारा 'पक्षाचा चेहरा'. मी ह्यांची तुलना डायरेक्ट प्रमोदजी महाजनांशी करत असल्याने आपल्याला गोंझालोजींच्या व्यक्तिमत्वाचा बर्‍यापैकी अंदाज आला असेलच. आपल्या पक्षासाठी अत्यंत शिस्तबद्ध चाली व कार्यक्रम रचुन ते जातीने लक्ष घालुन व 'गोल'रुपाने ते राष्ट्राला अर्पण करुन एक 'कामसु, हमखास काम करणारा, देशाचे प्रेरणास्थान' वगैरे विषेशणाला गोंझालोजी हायग्वेन पुरेपुर उतरतात.
संघापुढे कसलीही समस्या असु देत, गोंझालोजी आपली सर्व ताकद पणाला लाऊन बाजी पलटवणार हे निश्चित. भाजपाचे हायकमांड जसे सगळे काही प्रमोदजी महाजनांच्या खांद्यावर सोपवुन स्वतः झोपा काढत तसे अर्जेंटिनाने केली तर हे महाशय २-३ मिडफिल्डर्स हाताशी धरुन यशाचा झेंडा नक्कीच नाचवतील असे खुद्द त्यांचे प्रतिस्पधी बोलुन दाखववतात.
कसल्याही घोटाळे, राडे, कट-कारस्थानं, षडयंत्र, चिखलफेक ह्यापासुन स्वतःला दुर ठेऊन आपले काम प्रामाणिकपणे करुन सदैव पक्षाच्या भल्यासाठे झटणारे व नेहमीच विजयश्रीची भेट देणारे हे .... गोंझालोजी हायग्वेन-महाजन !

४. ज्युआन'दादा' वेरॉन-पवार :
आम्ही त्यांच्या नावात 'दादा' व 'पवार' हे दोन्ही शब्द वापरले त्यावरुन हा असामी नक्की काय असेल ह्याचा आपल्याला अंदाज आलाच असेल. ;)
जसे महाराष्ट्रात 'सकाळी सकाळी उठुन दादांच्या भेटीला जाऊ नये' हा अलिखित संकेत आहे त्याप्रमाणे फुटबॉलमध्येसुद्धा 'शक्यतो वेरॉनदादांच्या नादी लागु नये' असा अलिखित संकेत आहे, मग काय हो उगाच खेळता खेळता ' काय रे *डव्या, मस्ती आली का तुला ? ' अशी मुक्ताफळे कोण ऐकुन घेईल ? एकदा का भांडणे लागली की वेरॉनदादा असा तोंडाचा पट्टा सोडतात की त्यासमोर "वाटले तर अजुन ४ गोल करा पण वेरॉनदादांचे तोंड आणि हात आवरा' असेच प्रतिपक्ष म्हणतो.
तसे म्हणले तर पक्षाच्या 'मध्यफळी' ह्या पक्षबांधणीच्या कामाला जुंपलेले हे वेरॉनदादा उगाच कधी 'आघाडी'त घुसुन दांडगाई चालु करुन एखादा गोल करतील ह्याचा काही काही भरोसा नाही.
आपल्या अजितदादांच्या 'फटाफट फायली क्लियर करण्याच्या' स्टाईलप्रमाणेच ह्यांची 'फटाफट पासेस कंप्लिट करुन कधी एकदा गोल मारतो, कधी एकदा सामना संपतो व मी कधी एकदा डाकबंगल्यावर जाऊन पडतो' हीच शैली असते. ह्यांच्या 'पासेस्'च्या सुसाट वेगाच्या कामासमोर प्रतिपक्षाची सोडाच पण अहो स्वतःच्या पक्षाच्या नेतेमंडळी व नोकरशहांची फे-फे उडते.
पण कसेही असले तरी वेरॉनदादांचा एक दरारा आहे, त्यांच्यामुळे कामे होतात, प्रतिपक्ष टरकुन वागतो हे सत्य आहे !

५. झेव्हियर'आबा' मॅशेरानो-पाटील :
एक जुना-जाणता, कष्टाळु, शुन्यापासुन सुरवात करुन कठोर मेहनतीने जुन्या जमान्यातल्या एक उत्तम पक्षबांधणी करणारा व पक्षाचे स्थान मजबुत करणारा 'मध्यफळी'तला नेता अशी ख्याती असलेल्या झेव्हियर'आबां'ना आता उतारवयात हायकमांडने 'कर्णधार पदाचे बक्षिस देऊन' त्यांच्या कार्याची योग्य किंमत केली असेच आम्हाला वाटते.
ही त्यांची शेवटचीच निवडणुक व आपल्या कारकिर्दीत पक्षाला 'निर्विवाद बहुमत' मिळवुन देण्याची ते इच्छा ठेवतात व आपल्या वयाचे जास्त कौतुक करुन न घेता अजुन 'मध्यफळी'त जिवाचे रान करतात.
आपल्या पक्षातल्या आघाडीच्या फायरब्रँड नेत्यांना योग्य कुमक पुरवणे, सर्व ठिकाणी पक्षनिधीची विनियोग उत्तम होतो आहे का ह्याची जातीने पहाणी करणे, कधी ग्रासरुटलेव्हलवरच्या बचावफळीतल्या 'भेगा बुजवणे' व त्यांना चुचकारुन पुन्हा उभे करणे आदी सर्व प्रकारची कामे झेव्हियरा'आबा' अगदी सराईतपणे करतात.
अनेक उन्हा-पावसात अनेक देशातल्या अनेक फिल्डवर खेळण्याचा रग्गड अनुभव पाठिशी असणारे जुने-जाणते झेव्हियर'आबा' मॅशेरानो-पाटील हे पक्षाच्या ह्या निवडणुकेच्या मोहिमेसाठी एक घटक आणि एक नेता म्हणुन अत्यंत महत्वाची असामी !

६. मार्टिन'भाई' डिमिचेलिस :
महाराष्ट्राच्या राजकारणात 'भाई' एकच ... छगनभाई भुजबळ !
अर्जेंटिनाच्या संघातही "भाई" एकच ... मार्टिन'भाई' डिमिचेलिस !
मार्टिन'भाई' काय करत नाहीत म्हणुन तुम्हाला सांगु ? अहो सर्वगुणसंपन्न असे पक्षाचे आशास्थान आहे हे. तसे म्हणले तर हे "बचावफळी"च्या 'सेंटर-बॅक" ह्या पोझिशनला खेळतात.
छगनभाई जसे जेव्हा महाराष्ट्राच्या विधानसभेत शिवसेनेचे एकटेच आमदार असतानासुद्धा सरकारी पक्षाच्या मंत्र्यांना सळो की पळो करुन सोडायचे तसेच आमचे मार्टिन'भाई' जरी कर्मयोगाने आपल्या गोलक्षेत्रात बचावासाठी एकटेच उरले तरी प्रतिपक्षाच्या 'आघाडीच्या नेत्याचे' एक चालु देत नाहीत, अगदी त्याच्या मुसक्या बांधुन त्याला परत पाठवतात व वर हल्ला परतवल्यावर आपल्या गोलपोस्टचे 'शुद्धीकरण' करुन घेतात, आता बोला !
गेल्या चॅम्पियन्स लीगमध्ये ह्यांच्या धडाधड टॅकल्ससमोर मॅन-युचे भले भले खंदे वीर साफ शरणागती पत्करुन कपाळमोक्ष करुन घेऊन गेले व ह्यांनी प्रतिपक्षाचा मोर्चा काही आपल्या 'बालेकिल्ल्यात' घुसु दिला नाही.
छगनभाईंप्रमाणे प्रतिपक्षाच्या क्षेत्रात ह्यांचा एकदा पेनल्टीवेळी उड्यांचा पट्टा सुरु झाला भल्याभल्यांची फे-फे उडते व त्या घोळात हे कधी गोल मारुन नाचत, वाजतगाजत, मिरवणुकीने आपल्या गोलक्षेत्रात परत येतात हे कुणालाच कळत नाही.
असे हे पक्षाची ताकद आणि बचाव दोन्ही असलेले .... मार्टिन'भाई' डिमिचेलिस !

And last but Not the least ...

कुठल्याही पक्षात किंवा एकंदर राजकारणतच "साहेब" ह्या उपाधीला फार मोठ्ठे महत्व आहे, आज गल्लीबोळात जरी अनेक स्वयंघोषीत साहेब दिवसागणीक निर्माण होत असले तरी खरे साहेब दोनच ... बाळासाहेब आणि पवारसाहेब.
अर्जेंटिना ह्या पक्षाचे 'साहेब' मात्र दुसर्‍या साहेबांच्या जराश्या जवळ जाणारे ... दिएगो मॅराडोनासाहेब !
'साहेब' हा विषेशणाला पात्र ठरण्यासाठी बरीच मेहनत करावी लागते, रस्त्यावर उतरुन रक्त आटवावे लागते, विरोधकांच्या 'फायली' तयार कराव्या लागतात व वेळ येईत तशा त्या एक तर दडपाव्या लागतात किंवा खोलाव्या लागतात, पक्षाचे नेतृत्व करावे लागते, आघाडीवर लढुन विजयश्री खेचुन आणावी लागते, पराजय झाल्यास प्रांजळपणे तो स्विकारुन वर आपल्या सहकार्‍यांचे मनोधैर्य टिकवावे लागते व पुढच्या संघर्षासाठी जोमाने पुन्हा उभे रहावे लागते.
साहेब होणे ही की काही चेष्टीची बाब नाही गुरु, बहुत पापड पेलने पडते है आणि छोटी छोटी गल्तीया टाळाव्या लागतात.
मात्र 'मॅराडोना'साहेब ह्यासाठी अगदी अचुक पात्र ठरतात, त्यांचे व्यक्तिमत्वच तसे आहे.
त्यांनी पद स्विकारले व लिजंडरी 'पेले' ने त्यांच्यावर "पैशासाठी हा प्रशिक्षक झाला" असा बॉंम्ब टाकला, ह्यापेक्षा अजुन तुम्हाला वेगळा काय पुरावा हवा मॅराडोना "साहेब" असण्याचा ?
स्वतःच्या उमेदीच्या काळात "हँड ऑफ गॉड" ने का होईना १९८६ साली स्वबळावर सरकार स्थापन करुन दाखवण्याची किमया मॅराडोनासाहेबांनी केली.
ऐन भरात असताना प्रतिपक्षाच्या मैदानावर आपल्या पायांतुन निघणार्‍या फटक्यांनी व मैदानाबाहेर तोंडातुन निघणार्‍या मुक्ताफळांनी पार वाताहत करुन टाकली, स्वतःच्या पक्षाला अनेक सन्मान मिळवुन दिले.
आजही त्यांचे वय झाले असले तरी फुटबॉल विश्वात त्यांच्या शब्दाला किंमत आहे व अजुनही त्यांचे ह्या 'वर्तुळा'त स्वतःचे असे खास स्थान आहे.
असे आहेत अर्जेंटिना पक्षाचे प्रशिक्षक .... दिएगो मॅराडोना साहेब !

--------------------------------------------------------------------------
आता तुम्ही म्हणाल की अर्जेंटिना पक्षाची ताकद व कच्चे दुवे काय आहेत ?
अहो वर जे लिहले ती सगळी ताकद आहे वे तेच कच्चे दुवे आहेत.
अहो जिकडे हात घालीन तिकडे सोने काढणारे अनेक पाटील-देशमुख-पवार हे जशी काँग्रेस-राष्ट्रवादीची नेहमीची विश्वासाची ताकद असते तसे तेच सगळे 'दादा-भाई-काका-राव' वगैरे ग्रह फिरले की कच्चे दुवे बनतात.
ह्यालाच राजकारण व ह्यालाच खेळ म्हणतात.
अहो राजकारण हासुद्धा एक खेळ आहे आणि खेळसुद्धा राजकारणापासुन अजिबात अलिप्त नाही.
मग त्यांचे नियम कसे बदलतील ?

आता तुम्ही विचाराल आमचा अंदाज काय ?
अहो समोर आपला कंप्लिट बाजार उठणार हे शिवसेनेतल्या नेत्यांना माहित असतानासुद्धा ते 'स्वबळावर सत्ता' हा दावा करतातच की. तर महत्व आहे ते लढण्याला, खेळात आणि राजकारणात हार-जीत चालतच असते.
मुंबईत काँग्रेसच्या ऐन भरात असणार्‍या स.का. पाटलांची माती करणार्‍या शिवसेनेच्या ढाण्यावाघासारखीच भल्याभल्यांना धुळ चारण्याची ताकद अर्जेंटिनात नक्कीच आहे व ह्याच शिवसेनेने अविचारात किंवा अतिआत्मविश्वासात ह्यावेळी माहिममध्ये 'वहिनीसाहेब बांधेकरांसारखा' कच्चा उमेदवार देऊन जी स्वतःची माती करुन घेतली तीच मानसिकता आणि तोच अतिआत्मविश्वास ह्या अर्जेंटिना संघात आहे.

पुढचा सामना आहे तो लढावय्य जर्मनीशी, जो व्यवस्थित खेळेल तो त्यादिवशीची गेम जिंकेल, सो सिंपल !
पण अर्जेंटिनामध्ये ह्यावेळी "स्वबळावर सरकार स्थापन करण्याची पात्रता नक्कीच आहे" असे सांगतो व मी माझे ४ शब्द संपवतो.

तर ....

विचार करा पक्का आणि अर्जेंटिनाच्या चिन्हावर मारा शिक्का !

अरे येऊन येऊन येणार कोण ? अर्जेंटिनाशिवाय आहेच कोण ?

बघतोयस काय रागाने ? कच्चा खाल्ला अर्जेंटिनाने !

विश्वचषकाचे प्रबळ दावेदार - स्पेन : दी रेड फ्युरी ...

2010-06-15T07:08:00.000-07:00

आले ...
ते आले आहेत ...
फुटबॉल विश्वचषकाच्या महासंग्रामासाठी दक्षिण आफ्रिकेच्या कुरुक्षेत्री ते डेरेदाखल झाले आहेत...

ते आले आहेत एका विजेत्याच्या उन्मादात ...
ते आले आहेत आपल्या लाखो पाठिराख्यांच्या मुखातुन निघणार्‍या विजयी गर्जना आणि लाखो पावलांनी केलेल्या विजयी नृत्याच्या पदन्यासासह ...
ते आले आहेत ते आपल्या देशाचा राष्ट्रध्वज घेऊन, जो त्यांनी संपुर्ण पात्रता फेरीत निर्विवाद विजयाच्यादिमाखाने आणि अभिमानाने फडकत ठेवला होता व आता तोच राष्ट्रध्वज घेऊन ते सज्ज झाले आहेत ह्या विश्वचषकाचे मैदान मारण्यासाठी ...
ते आले आहेत आपल्या समोर येणार्‍या प्रत्येक प्रतिस्पर्ध्याला चिरडण्यासाठी, मैदानावर त्यांना चारीमुंड्या चीत करुन आपल्या लाखो पाठीराख्यांना आणि आपल्या राष्ट्राला एका अतुलनीय विजयश्रीची भेट देण्यासाठी ...
पात्रता फेरीतल्या १० सामन्यांमध्ये चक्क १० विजयांचे झळाळत्या सोन्यासारखे चोख यश घेऊन त्यांना आपला राष्ट्रध्वज दिखामात फडकत ठेवला. एकुण १० सामन्यांमध्ये त्यांनी तब्बल २८ गोलांची बरसात करुन व केवळ ५ गोल खाऊन त्यांनी आपला अश्वमेध १० सामन्यांमध्ये ३० गुणांसह दिमाखात पुर्ण केला.
"१० सामने - १० विजय - ० बरोबरी - ० पराभव" अशी दृष्ट लागेल अशी आकडेवारी घेऊन ते कुरुक्षेत्री दाखल झाले आहेत.
त्यांच्या स्ट्रायकर्सनी प्रतिस्पर्धी संघाच्या बचावफळीच्या भिंती पत्त्याच्या बंगल्यासारख्या कोसळवल्या, त्यांच्या आक्रमणाच्या धडकांसमोर समोर बचावाचे काम करणारे मिडफिल्डर्स पाल्यापाचोळ्यासारखे उडुन गेले, त्यांच्या विद्युल्लतेची चपळाई घेऊन आणि वार्‍याचा वेग घेऊन मारलेल्या फटक्यांसमोर प्रतिस्पर्ध्यांचे सारे गोलरक्षक हतबद्ध होऊन चारीमुंड्या चीत झाले.
ह्यांच्या मिडफिल्डर्ससमोर प्रतिस्पर्धी प्रशिक्षक आणि मिडफिल्डर्स ह्यांनी रचलेले 'व्युव' चक्रीवादळात उडणार्‍या पालापाचोळ्यासारखे उडुन गेले, महाभारताच्या कुरुक्षेत्री संपुर्ण युद्धभुमीवर अनिर्बंध आणि बेधडक धुमाकुळ घालणार्‍या भीम-अर्जुनासारखा ह्यांच्या मिडफिल्डर्सनी आपल्या प्रतिस्पर्ध्यांच्या गोलक्षेत्रात धुमाकुळ घातला व संपुर्ण वर्चस्व मिळवले. ह्यांच्या मिडफिल्डर्सनी रचलेल्या चाली पहाताना प्रतिस्पर्ध्यांची गत महाभारतासारखे चक्रव्युव भेदुन बेधडक आत घुसणार्‍या अभिमन्युकडे कौरवसेना जशी आश्चर्याने पहात बसली होती तशी झाली होती.
धारदार आक्रमणाइतकाच ह्यांचा बचावही अभेद्य, ह्यांच्या बचावपटुंनी आपल्या गोलक्षेत्रात बचावाच्या अशा कणखर भिंती उभारल्या की प्रतिपक्षी स्टायकर्स त्यावर डोके आपटुन दमले पण हा बचाव काही त्यांना भेदता आला नाही. प्रतिपक्षाची एक से एक धारदार आक्रमणे ह्या बचावफळीसमोर निष्प्रभ ठरली व त्यांना हात हालवत निघुन जावे लागले.शोलेमधला "हमारें इजाजत के बिना यहाँ परिंदाभी पर नहीं मार सकता" हा डायलॉक ह्यांच्या बचावफळीने व गोलरक्षकाने शब्दशः खरा करुन दाखवला.

आता ते आले आहेत दक्षिण आफ्रिकेतल्या मुख रणभुमीत, ते सध्या आहेत भयंकर फॉर्मात आणि जोशात, त्यांना पाठिंबा आहे तो अंगावर राष्ट्रध्वज नाचवत आरोळ्यांनी त्यांना प्रोत्साहन देणार्‍या त्यांचा लाखो देशवासियांचा आणि इतर करोडो पाठिराख्यांचा ...
ते आले आहेत मैदान मारण्याच्या इर्शेनेच, समोरच्या टीमला चिरडुन त्यांची विजयश्री मिळवण्याच्या हेतुनेच ...
ते आहेत "दी रेड फ्युरीज ... "
ते आहेत " स्पेन : दी स्पॅनिश फ्युरी , दी रेड फ्युरी ... "

स्पेन :

रियाल माद्रिदसारख्या जायंट क्लबच्या मिडफिल्डचा कणा असलेला आणि त्यांचे प्रमुख अ‍ॅटॅकिंग टॅलेंट तसेच 'प्लेमेकर' अशा विविध भुमिका बजावणार्‍या अनुभवी "झॅबी ओलेन्सो" च्या नेतॄत्वाखाली ह्यावेळी स्पेन विश्वचषकाला सामोरे जात आहेत. रियाल माद्रिद, बार्सिलोना, सेव्हिली, लिव्हरपुल , व्हॅलेंसिया अशा एकाहुन एक दादा क्लबमधुन खेळणार्‍या व त्या त्या संघाचे "सुपरस्टार" असणार्‍या खेडाळुंचा भरणा असलेला हा "टीम ऑफ चॅम्पियन्स" ह्यावेळी खरोखर विश्वचषकाची "चॅम्पियन टीम" ह्या पदासाठी आपला दावा मजबुतीने पेश करत आहेत.
१९७८ नंतर सातत्याने विश्वचषकाला पात्र ठरुनही त्यांनी मजल कधीही 'उपांत्यपुर्व सामन्याच्या पुढे" गेली नाही.
२००२ सालच्या कोरियन विश्वचषकात त्यांना काही वादग्रस्त निर्णयांमुळे कोरियाकडुन पनल्टी शुट आउटमध्ये मात खाऊन बाहेर पडावे लागले, त्यानंतर त्यांनी टीमची संपुर्ण फेररचना केली व आज त्यांनी त्यांच्या टीमला चॅम्पियन्सच्या क्षमतेला आणुन ठेवले.
२००८ सालचे युरोकपविजेत आणि २००९ च्या फिफा कॉन्फिडरेशन कपमध्ये तिसरा क्रमांक असे दिमाखदार रेकॉर्ड घेऊन ते ह्या विश्वचषकाला सामोरे जात आहेत.
मध्यंतरीच्या काळात त्यांच्या अनेक खेडाळुंनी 'इंग्लिश प्रिमियर लीग, इटालियन लीग, स्पॅनिश लीग आणि चॅम्पियन्स लीग' अशा अनेक स्पर्धा आपल्या खतरनाक आणि नैपुण्यवान खेळाने गाजवल्या व आपापल्या क्लबच्या गळ्यातले ते ताईत आहेत.
आता ते खेळणार आहेत ते मायदेशासाठी, आपल्या राष्ट्रध्वजाच्या सन्मानासाठी व आपल्या करोडो पाठिराखांच्या आशा-अपेक्षांना योग्य न्याय देऊन त्यांना ह्या "विश्वचषकाची भेट" देण्यासाठी.

संघ :
(प्रत्येक खेडाळुच्या पुढे कंसात दिलेले त्याच्या सध्याच्या क्लबचे नाव त्या खेडाळुचा लौकिक सांगण्यास पुरेसे आहे.)

गोलरक्षक : इकर कॅसिलास (रियाल माद्रिद), पेपे रैना (लिव्हरपुल), व्हिक्टर वाल्देस (बार्सिलोना)

बचावफळी : चार्लस पुयॉल (बार्सिलोना), जेरार्ड पिके (बार्सिलोना), राऊल अल्बालियो (रियाल माद्रिद), सॅकियो रॅमॉस (रियाल माद्रिद), कार्लोस मार्चेना (व्हॅलेंसिया), अल्वॅरो अर्बिलोआ (रियाल माद्रिद), योहान कॅप्डिविला (विल्लेरियाल)

मिडफिल्डर्स : आन्द्रेयस इनियेस्टा (बार्सिलोना), शॅबी हर्नाडेझ (बार्सिलोना), चेक फॅब्रिगास (आर्सनेल), झॅबी ओलेन्सो (रियाल माद्रिद), सर्जियो बिस्किट्स (बार्सिलोना), डेव्हिड सिल्वा (व्हॅलेंसिया), झिझस नवास ( व्हिली ), झॅवी मार्टिनेझ (अ‍ॅथलेटिक बिल्बायो), जोआन मॅन्युअ माटा (व्हॅलेंसिया)

स्ट्रायकर्स : डेव्हिड व्हिला (बार्सिलोना), फर्नांडो टोरेस (लिव्हरपुल), पेड्रो ऱोड्रिगेझ (बार्सिलोना), फर्नांडो लॉरेन्ट (अ‍ॅथलेटिक बिल्बायो)

ज्यांनी स्पॅनिश लीग पाहिली असेल त्यांना टिपीकल बलदंड आणि अवाढव्य अशा स्पॅनिश बचावपटुंमधुन तुरुतुरु धावत चपळाईने गोल करुन गोलांचा अक्षरशः रतिब घालणारा एक छोट्या चणीचा 'व्हॅलेंसिया'चा स्ट्रायकर आठवत असेल, तोच हा "डेव्हिड व्हिला". ह्या सिझनमधला सर्वात जास्त चर्चेत असणारा खेळाडु. नुकतेच त्याला बार्सिलोना ह्या जायंटने तब्बल ४० दशलक्ष युरो एवढी किंमत मोजुन आपल्या संघात सामिल करुन घेतले. लियोनेल मेस्सी, पेड्रो, झ्लाटान इब्राहिमोविच अशी बलदंड आघाडीची फळी असणार्‍या बार्सिलोनाला पुढच्या सिझनला 'चॅम्पियन्स लीग' जिंकण्यासाठी आपल्या टीममध्ये 'डेव्हिड व्हिला' हवा असे वाटते ह्यातच सर्व काही आले. आजच्या घडीला जगात एक अत्यंत भरवश्याचा स्ट्रायकर अशी व्हिलाची ओळख.
गोल करण्याच्या १० संधींपैकी ९ वेळा हमखास गोल करणार अशी त्याची ख्याती, एक सुप्रिम फिनिशर. अप्रतिम पदन्यासाचे ड्रिब्लिंग कौशल्य, बॉलवर अचुक नजर व त्याचा अचुक अंदाज, दुरवरुन शॉट मारताना लागणार्‍या ताकदीची करेक्ट कॅल्क्युलेशन व अप्रतिम शारिरीक समतोल ह्या त्याच्या खास बाबी.
स्ट्रायकर असुनही आपल्या सहकार्‍यांना योग्य पासेस देण्याचा नावलौकिक व त्यामुळे कदाचित ह्याचा नावावर 'गोल असिस्ट'चेही दमदार रेकॉर्ड.

ब्रिटिश क्लब लिव्हरपुलच्या लालेलाल जर्सीमध्ये त्याहुन लालबुंद होऊन जोरदार धावणारा हा त्यांचा प्रमुख स्ट्रायकर 'फर्नांडो टोरेस', त्यांच्या व सध्या स्पेनच्या आघाडीचा प्रमुख महारथी. संघाची पणाला लागलेली इज्जत संभाळण्यासाठी नेहमीच अत्युच्च पर्फॉर्मन्स देण्याचा ह्याचा लौकिक. २००८ च्या युरो कपच्या वेळी ह्याचा साथिदार व्हिला जखमी असताना ह्याने गोल करुन आपल्या संघासाठी विजयश्री खेचुन आणली व देशाचा तब्बल ४४ वर्षांचा आंतरराष्ट्रीय चषकाचा दुष्काळ संपवला, असा हा "यदा यदा ही संघस्य, ग्लानिर्भवती मैदान ..." साठी धावुन येणारा आमचा लाडका "फर्नांडो टोरेस".
हवेतला खेळ करणार्‍यांमध्ये सर्वोत्कृष्ट, वेगवान आणि चापल्ययुक्त खेळाचा बादशहा, लाँग पासेस करेक्ट रीड करुन ते गोलमध्ये बदलण्याचे कौशल्य, काही खास ड्रिब्लिंग आणि स्प्रिंट स्कीलची खासियत, पेनल्टी स्पेशालिस्ट आणि परफेक्ट टीम प्लेयर असे टोरेसचे वर्णन करता येईल.
पण आमचा हा टोरेस शरिराने इतरांच्या जरासा नाजुक असल्याने बलदंड आणि धसमुसळा खेळ करणार्‍या बचावपटुंसमोर जरा बिचकतो, ह्याच बाबींमुळे ह्याच्या दुखापतींची संख्याही बरीच आहे, एवढीच एक चिंतेची बाब.

रेमंड त्यांच्या जाहिरातीत म्हणते ना "दी कंम्पिट मॅन ..." तसेच 'आन्द्रेयस इनियेस्टा'च्या बाबतीत म्हणतात " दी कंम्पिट फुटबॉलर ...".
फुटबॉल बॉलवर त्याचे प्रेम, त्याचा कंट्रोल वादातीत आहे. बासिलोना आणि स्पेनचा आघाडीचा फिडफिल्डर आणि "प्लेमेकर" अशी इनियेस्टाची थोडक्यात ओळख. कुठल्याही पोझिशनला खेळु शकणारा आणि संघाच्या कुठल्याही अपेक्षा पुर्ण करणारा हा त्या संघाचा मुख्य आधारस्तंभ. आघाडीच्या स्ट्रायकर्सना गोल करण्यासाठी बॉल देतादेता हा पठ्ठ्या स्वतः बॉल कधी जाळ्यात धाडतो हे प्रतिस्पर्धी संघाला कळतही नाही, पासिंगचा आव आणत क्षणार्धात पलटी मारुन लांबुन जोरदार फटक्याने बॉल जाळ्यात धाडणारा हा इनियेस्टा, पेनल्टी कॉर्नर घेणारा आणि बॉल करेक्त गोलपोस्टसमोर हळुवारपणे आणुन सोडण्याचे कौशल्य. फ्री-किकसाठी सर्वात भरोश्याचा खेळाडु.
एकदम लै भारी ड्रिब्लिंग कौशक्य, चपळता, बॉलचा अचुक अंदाज व त्यावर नजर, लहान-मोठ्ठे असे सर्वच पासेस अचुक देण्याचे व आघाडीशी योग्य समन्वय साधण्याचे कौशल्य.
अडचणीचे मुद्दे म्हणजे त्याचा फिटनेस, जरी त्याचा स्टॅमिना भयंकर असला तरी मध्यम चणीच्या शारिरयष्टीमुळे जखमी होण्याचा संभव जास्त असतो व त्याचा बिनधास्त भिडण्याचा स्वभाव ह्याची रिस्क जास्त वाढवतो. मॅन टु मॅन मार्किंगमध्ये ह्याला पॅक केल्यास हा मनाजोगता खेळ खेळु शकत नाही हा एक कच्चा दुवा.

झॅबी ओलेन्सो हा जगातल्या सर्वोत्तम मिडफिल्डर्सपैकी एक, झॅबी ओलेन्सो हा जगातल्या सर्वोत्तम 'प्ले मेकर्स'पैकी एक.
रियाल माद्रिदसारखा जायंट क्लबचा कप्तान, आघाडीचा मिडफिल्डर आणि प्लेमेकर असलेला झॅबी सध्या स्पेनच्या कप्तानीची धुरा संभाळत आहे. मिडफिल्डच्या केंद्रात खेळणारा झॅबी हा ४०-५० यार्डचे अचुक पासेस देण्यात माहिर आहे, तसेच बचावपटुंच्या गर्दीतुन योग्य वेळी आणि योग्य वेगातुन बॉल काढुन तो स्ट्रायकर्सकडे ढकलणे ही झॅबीची खासियस. इनियेस्टाप्रमाणे हा ही पेनल्टी स्पेशालिस्ट.
झॅबीच्या नावावर जास्त गोल नसले तरी त्याने असिस्ट केलेल्या आणि त्याने रचलेल्या चालीवर झालेल्या गोलांची संख्या ढीगाने आहे.

चेक / झेक फेब्रिगास ...
ज्याच्यासाठी आर्सनेल आणि बार्सिलोना ह्या २ दादा क्लबच्या सामान्य खेळाडुपासुन ते पार कॅप्टन आणि थेट मालकापर्यंत सगळ्यांनाच बोली लावायला लागली, असा हा महान योद्धा फॅब्रिगास.
अगदी लहान वयापासुन बार्सिलोनाच्या अ‍ॅकॅडमीमध्ये ट्रेनिंग घेऊन खेळाचे बारकावे शिकलेला व स्पॅनिश फुटबॉल अगदी कट टु कट आत्मसात केलेला फॅब्रिगास हा प्रत्येक क्लबचा व खुद्द स्पेनचा आवडता खेळाडु झाला ह्यात नवल ते काय ?
अप्रतिम पासिंग कौशल्य, प्रतिस्पर्ध्याच्या गोलक्षेत्रात बेधडक घुसण्याकडेचा आणि दणकेबाज शॉट्स मारण्याकडेचा कल ह्या त्याला एक उत्तम मिडफिल्डर बनवतात पण त्याबरोबर त्याचा बॉलचा अचुक अंदाज, सहकार्‍यांशी योग्य ताळमेळ, प्रत्येकाच्या स्टाईलनुसार त्याच्याशी जुळवुन घेऊन त्याला सपोर्टिंग खेळ करण्याचे कौशल्य ह्यामुळे फॅब्रिगास हा एक उत्तम 'प्ले मेकर' म्हणुन ओळखला जातो. २५-३० यार्डावरुन मारलेली फ्री-किक सर्वांना चुकवुन अचुक जाळ्यात धाडण्यात ह्याचा हातखंड.
अजुन एक सर्वात महत्वाची गोष्ट म्हणजे फुटबॉलमधला सर्वात सभ्य खेळाडु असा त्याचा लौकिक, सर्वात कमी बुकिंग्स आणि फाऊल त्याच्या नाववर आहेत.

जेव्हा प्रतिस्पर्ध्यांचे मिडफिल्डर्स किंवा स्ट्रायकर्स सर्वांना चुकवुन बॉल घेऊन स्पेनच्या गोलपोस्टपुढे धावत येतात त्यांना समोर दिसतो तो एक अवाढव्य शरिरयष्टी असलेला, अस्ताव्यस्त केस वाढलेला आणि दात-ओठ खाउन त्यांच्याकडे बेगुमान धावत येणारा एक राक्षस. झाले, त्यांचे निम्मे अवसान इथेच संपले व तो राक्षक त्यांच्याकडुन बॉल कधी काढुन घेतो किंवा त्याला घाबरुन हे त्याला बॉल कधी बहाल करतात हे त्यांनाही कळत नाही. तो राक्षस असतो ... पुयॉल.
पुयॉल म्हणजे स्पेनचा ( आणि बार्सिलोनाचाही ) सेंटर बॅक ह्या गोलचे रक्षण करणार्‍या बचावफळीचा मुख्य कणा.
पेनल्टीच्यावेळी आणि स्वतःच्या गोलच्या बचावावेळी हवेतला अप्रतिम खेळ हे पुयॉलचे वैशिष्ठ्य. प्रतिस्पर्ध्यांच्या मॅन टु मॅन मार्किंगमधला तज्ज्ञ. बेधडक टॅकल्स ( ज्यामुळे बहुतेकवेळा यलो / रेड कार्डाचा धनी ) , अप्रतिम क्लियरन्सेस, अगदी सहजतेने ६०-६० यार्डाच्या फ्री-किक्स आदी गोष्टी पुयॉलला जगातल्या सर्वश्रेष्ठ डिफेंडरमधला एक महत्वाचा असामी बनवतात.
ह्या सर्वांहुन अधिक म्हणजे पुयॉलचे नेतॄत्वगुण, सध्या तो बार्सिलोना ह्या क्लबचा सर्वात लोकप्रिय कर्णधार आहे.
स्वतःच्या संघासाठी "मिस्टर रिलायबल" असणारा पुयॉल हा प्रतिस्पर्ध्यांसाठी मात्र खुप धोकादायक आहे, त्याच्या एखाद्या खतरनाक टॅकलमुळे त्यांचा एखादा महत्वाचा खेळाडु जायबंदी होऊ शकतो ही शक्यता लक्षात घेऊनच त्यांना पुयॉलला सामोरे जावे लागते व त्यांचा निम्मा जोश तिथेच संपते हे पुयॉलचे यश.

जगातला सर्वात श्रेष्ठ फुल बॅक कोण ही चर्चा "सॅकिओ रॅमॉस'चे नाव त्या यादीत घेतल्याशिवाय पुर्ण होऊच शकत नाही. आधी होल्डिंग मिडफिल्ड किंवा सेंटर बॅकला खेळणारा रॅमॉस हळुहळु कधी साईडहुन खेळायला लागला, कधी आपल्या पोझिशनपासुन ते पार प्रतिस्पर्ध्यांच्या गोलक्षेत्रापर्यंत धुमाकुळ घालु लागला व स्ट्रायकर्सना क्रॉस देऊ लागला व स्वतः डिफेंडर असुनही गोलांची बरसात करु लागला हे सगळे आश्चर्यच आहे. आजही तो कोणत्याही पोझिशनला आरामात खेळु शकतो.
आज तो रियाल माद्रिदसारख्या दादा क्लबचा प्रमुख साइडबॅक म्हणुन अभिमानाने आपले बिरुद मिरवतो.
छोट्या चणीची शरिरयष्टी असलेला रॅमॉस अत्यंत चपळाईने हालचाली व ड्र्ब्लिंगसाठी प्रसिद्ध आहे. अक्षरशः १०-१० फुट घसरत मारलेल्या त्याच्या स्लायडिंग टॅकल्स आणि त्यानंतर चपळाईने घेतलेला बॉलचा ताबा हे सगळेच पाहण्यालायक.
रॅमॉस म्हणजे चपळाई, रॅमॉस म्हणजे अ‍ॅथलिट्ससारखे कौशल्य व हवेत उड्या. ह्यामुळेच रॅमॉसला आवरायला प्रतिस्पर्ध्यांना एखाद्या पेनल्टीच्या वेळी ३-३ लोक त्याच्यामागे लावायला लागतात.
ह्याशिवाय त्याचा अप्रतिम स्टॅमिना व फिटनेस ह्या गोष्टी संघाच्या प्रशिक्षकासाठी 'आपल्या टीमचा साईड बॅक कोण?' हा प्रश्न एका फटक्यात सोडवतात.
मात्र पुयॉलप्रमाणेच अत्यंत दांडगाई व धसमुसळा खेळ करणारा रॅमॉस कधीही कार्ड घेऊन मैदानाबाहेर जाऊन आपल्या संघाची डोकेदुखी वाढवु शकतो.

इकर कॅसिलास, व्हिक्टर वाल्देस आणि पेपे रैना .... गोलसमोरच्या अभेद्य तटबंद्या !
'देवाला मागतो एक डोळा व देव देतो ३ डोळे' अशी गत स्पेनबाबत 'गोलकिपर' ह्या पोझिशनसाठी आहे. अंतिम ११ मध्ये केवळ १ गोलकिपर हवा असताना ह्यांच्याकडे ह्याचे ३ मजबुत दावेदार आहेत.
तिघेच्या तिघे सर्वोत्तम आहेत. त्यातल्या त्यात कॅसिलास व वाल्देस हे तर पहिल्या ३ मध्ये येतात.
ह्यांच्याबद्दल अधिक काही लिहण्याची गरज नाही, प्रतिस्पर्ध्यांनी त्यांच्या त्यांच्या क्लबविरुद्ध अथवा फ्रान्सविरुद्ध मारलेल्या गोलांची "बोटावर मोजण्याइतकी संख्या" हाच त्यांच्या कामगिरीचा एक उत्तम दाखला आहे.

स्पेनची ताकद :
स्पेनचा संघ हा जगातल्या सर्वोत्तम स्ट्रायकर्स, सर्वोत्तम मिडफिल्डर्स, सर्वोत्तम डिफेंडर्स आणि सर्वोत्तम गोलरक्षक ह्यांनी बनलेला आहेत ह्यात वाद नाही.
त्यामुळे ह्या प्लेयिंग ११ मधल्या कोणाही ३-४ जणांची जादु चालली तरी विजयश्री कठिण नाही.
स्पेनच्या टीममध्ये आपापल्या दादा क्लबचे नेतॄत्व करणारे पुयॉल, फॅब्रिगास, कॅसिलास, ओलेन्सो सारखे भरपुर अनुभव असलेले दिग्गज खेळत असल्याने अनुभवाची कमी नाही.
बहुतेक सर्व खेळाडुंपैकी बरेच जण सध्या एकाच क्लबमधुन खेळत असल्याने ताळमेळाची समस्या जास्त भेडसावणार नाही.
सध्या प्रचंड फॉर्मात असलेले टोरेस आणि व्हिलासारख्या खेळाडुंनी इथेही आपला जलवा दाखवला तर त्यांना रोखणे ही प्रत्येक टीमची डोकेदुखी असु शकते.
डिफेंडर्स लाईनमध्ये पिके-पुयॉल आणि अल्बालियो-रॅमॉस सारख्या जोड्या एकाच क्लबखाली खेळल्या असल्याने त्यांच्याच उत्तम समन्वय आहे व त्यामुळे ही बचावफळी भेदणे हे खरेच जिकरीचे काम आहे.

स्पेनचे कच्चे दुवे :
सध्या त्यांच्यासमोर असलेला सर्वात मोठ्ठा प्रोब्लेम म्हणजे खेळाडुंची तंदुरुस्ती.
मेन प्लेमेकर इनियेस्टा अजुनही १००% फिट नाही, टोरेस आत्ता कुठे दुखापतीतुन सावरला आहे व त्यामुळे सुरवातीला जरा जपुनच खेळेल असा अंदाज आहे.
सर्वात मोठ्ठे चॅलेंज म्हणजे इथे "टीम ऑफ चॅम्पियन्स" ला एकसंध अशा "चॅम्पियन टीम" म्हणुन खेळावे लागेल.
अपेक्षांचे ओझे, स्पेनची टीम आत्तापर्यंत सर्वोत्तम असल्याने अपेक्षांचे प्रचंड ओझे आहे, ह्या टीमवर भरपुर पैसाही लागला आहे.
विश्वचषकाच्या परंपरेनुसार "काही टॉप कन्टेडर्स सुरवातीलाच बाहेर पडतात" हे सत्य असल्याने आपल्या अति-आत्मविश्वासात हे स्पेनबाबत घडु न देण्याची काळजी ह्यांना घ्यावी लागेल.
बाकी सर्व उत्तम ... !!!

आमचा अंदाज :
सर्वच घोडे विनमध्ये आले आणि चाली बरोबर रचल्या गेल्या तर ह्यावेळचा विश्वविजेता नक्कीच "स्पेन" असेल. ह्यांच्यासाठी ड्रॉ ही तसा फार कठिण नाही.
तरीही वर्स्ट केसमध्ये अंतिम फेरी किंवा उपांत्य सामना नक्कीच अवघड नाही, ते आरामात इथपर्यंत जातील.

विश्वचषकाचे प्रबळ दावेदार - २ : फ्रान्स - दी ब्ल्युज ...

2010-06-11T00:38:00.000-07:00

अंगाची लाहीलाही करणार्‍या कडक उन्हाळ्यानंतर आलेल्या अशाच एका रणरणत्या दुपारी अचानक आभाळ दाटुन बरसलेल्या पावसाचे थ्रिल शब्दात कसे वर्णावे हो ?

आयुष्यात मिळालेल्या पहिल्या स्व-कमायीच्या पगाराच्या पैशाचे मोल आणि त्यातुन आपल्या आप्तजनांना भेटी देण्यातले थ्रिल शब्दात कसे वर्णावे हो ?

बराच काळ वाट पाहुन व त्यासाठी कठोर परिश्रम करुन जेव्हा तुम्ही आयुष्यात पहिल्यांदाच जेव्हा आपल्या 'प्रिय' बरोबर एखाद्या छानशा संध्याकाळी कॉफीसाठी भेटण्यासाठी जाता व ती समोर येते तेव्हा हृदयात होणार्‍या धकधकीची वर्णन शब्दात कसे करतात हो ?

अवघड आहे ना ?

नक्कीच अवघड आहे, मग मला सांगा ह्या फुटबॉल वर्ल्डकपच्या पहिल्या मॅचच्या 'किकऑफ'चे वर्णन व त्याचा तो रोमांच ह्याचे वर्णन मी शब्दात कसे करु ?

६ तास, केवळ ६ तास ... काउंटडाऊन सुरु झाले आहे.

आकडे फार फसवे असतात नाही?

अहो ६ तास वाट पहातो कोण?

प्रेक्षकांच्या दॄष्टीने ऑलरेडी ह्या मॅचचा किकऑफ झाला आहे, आपापल्या देशाचे झेंडे आणि आपल्या संघाचे पोषाख वगैरे घेऊन ऑलरेडी लाखो पाठिराखे जोहान्सबर्गमध्ये डेरेदाखल झाले आहेत. ज्यांना तिकडे जाणे जमले नाही त्यांनी ऑलरेडी संध्याकाळचे प्लानिंग केले आहे, आज करोडो डोळे टीव्हीसंचाला चिकटतील, हजारो हॉटेल्स आणि पब्ज खचाखच भरतील व लाखो लिटर उत्साहवर्धक द्रव्याच्या कैफात दिलेल्या आरोळ्यांनी अजुन ६ तासानंतर सर्व फुटबॉलप्रेमी एकाच नशेत धुंद होतील.

सॉकर ... सॉकर ... सॉकर !!!
सॉकर ... सॉकर ... सॉकर !!!

घड्याळाप्रमाणे सांगायचे तर ह्या क्षणाला अजुन ६ तासानंतर एक दिमाखदार सोहळ्यानंतर ह्या स्पर्धेचे यजमान 'दक्षिण आफ्रिका' आणि अमेरिकन उपखंडातील 'मेक्सिको' हे जोहान्सबर्ग इथे तब्बल ९०००० प्रेक्षकांनी खचाखच भरलेल्या 'सॉकर सिटी स्टेडियम' वर एकमेकांशी भिडणार आहेत. जेव्हा ह्या सामन्याच्या सुरवातीची सुचना देणारी शिट्टी वाजेल तेव्हा केवळ ह्या दोन संघातल्या सामन्याची सुरवात होणार नसुन आख्ख्या जगाचे लक्ष लागुन राहिलेल्या एका महान संग्रामाचे रणशिंग फुंकले जाणार आहे.

ह्या सामन्याचा कैफ उतरतो न उतरतो तोच तिकडे 'केप टाऊन'मध्ये फुटबॉलचे २ दिग्गज व पुर्वाश्रमीचे विजेते असे 'फ्रान्स' आणि 'उरुग्वे' भारतातल्या मध्यरात्रीच्या वेळेला आपापल्या देशाच्या राष्ट्रध्वज आपल्या अंगावर घेऊन स्टेडियमला विजयी फेरी मारण्यासाठी सज्ज झाले असतील.

हे दोन्ही सामने खेळले जाणार आहेत ते जगातल्या सर्वोत्कृष्ट अशा ३२ संघातल्या ८ गटांपैकी "गट-अ" ह्या नावाने ओळखल्या जाणार्‍या समुहात. तेव्हा आम्ही आमच्या विश्लेषणाचे प्रथम पुष्प ह्या 'गट-अ' च्या पायी अर्पण करतो.

* गट - अ :
संघ : फ्रान्स, उरुग्वे, मेक्सिको आणि यजमान दक्षिण आफ्रिका

ह्यातला प्रत्येक संघ एकमेकाशी प्रत्येकी १-१ सामान खेळेल व पुढच्या फेरीत प्रवेश करणार्‍या अंतिम २ संघात आपली वर्णी लावण्यासाठी व जमल्यास झळाळत्या विश्वचषकावर आपले नाव कोरुन आपल्या राष्ट्रातल्या पाठिराख्यांना एक अनोखी भेट देण्यासाठी प्राण पणाला लाऊन मैदानात उतरेल.

फ्रान्स :

मॅन्चेस्टर युनायटेड सारख्या दिग्गज क्लबचा अ‍ॅटॅकिंग डिफेंडर आणि साईड-बॅकचा कणा असलेल्या 'पेट्रिक इव्हरा' च्या नेतृत्वाखाली ह्यावेळी फ्रान्स संघ ह्या विश्वचषकासाठी आपला डाव मांडतो आहे. अनेक जागतीक क्लब्स गाजवणारे भरमसाट स्टार आणि त्यांची अफाट कौशल्ये ह्यांनी हा संघ संपुर्ण समतोल वाटतो आहे.
१९९८ साली एकहाती विश्वचषक जिंकुन देणार्‍या व २००६ साली फायनलमध्ये इटलीच्या माटेराझ्झीच्या छातीवर डोक्याने धक्का देऊन व नंतर 'रेड कार्ड' घेऊन मैदानाबाहेर जाणार्‍या व त्या धक्क्यातुन संपुर्ण संघ न सावरल्याने केवळ 'उपविजेते' ह्या पदावर समाधान मानावे लागलेल्या 'झिनादेन झिदान' चा फ्रान्स संघ.
१९९८ साली विश्वचषक जिंकल्यानंतर पुढच्या वेळी २००२ मध्ये ह्यांना 'फेव्हरिट' मानले जात असताना आश्चर्यकारकरित्या पहिल्याच फेरीत बाद होणारा हाच तो झिनादेन झिदानचा फ्रान्स संघ, पण ह्यावेळी तो खेळणार आहे झिदानच्या अनुपस्थितीत. झिदान ह्या टीममधुन बाहेर गेले आणि ह्यांचे नशिबही फिरले, यशाचा प्याला काठोकाठ भरुन जल्लोश साजरा करणार्‍या ह्या फ्रान्सला झिदाननंतर यशाचा एक थेंब घेण्याकरता खुप झगडावे लागत आहे.
पण १९५४ पासुन अगदी मोजके अपवाद वगळता युरोप सारख्या कठिण गटातुन नेहमीच 'पात्र' ठरणारा हा संघ.
लोकल फुटबॉलही जोरदार आहे, अनेक हुशार खेडाळु देशोदेशीचे क्लब्ज गाजवत आहेत, ह्यावेळच्या चॅम्पियन्स लीगमध्ये फ्रान्सच्याच 'लियॉन' संघाने स्पॅनिश जायंट 'रियाल माद्रिद' ह्या संघाला पाणी पाहुन त्यांना नॉक-ऑट करण्याचा भीमपराक्रम केला.

संघ

गोलरक्षक : सेड्रिक कॅरासो, ह्युगो लॉरिस

बचावफळी : ईरिक आबिदाल, पेट्रिक इव्हरा, विल्यम गॅलास, गायल क्लिची, मार्क प्लॅनस, अ‍ॅन्टानियो रिव्हेलेरी, सॅग्ना.

मिडफिल्डर्स : डैबी, डिएरा, फ्लॉरेंट मलुडा, फ्रँक रिबेरी, जेरमी टॉलॉन, योहान गॉर्कुफ्फ

फॉर्वर्ड्स : थियरी हेन्री, निकोलस अनेल्का, सिडने जियेवु, आन्द्रे सिग्नॅक

प्रशिक्षक : रेमंड डॉमनिक ( फ्रान्स )

ह्यावेळी फ्रान्सची मुख्य मदार आहे ती झिदानचा वारसदार म्हणुन नावारुपाला येत असलेल्या व सध्या जर्मनीतल्या बायर्न म्युनिक ह्या क्लबच सुपरस्टार असलेल्या 'फ्रॅंक रिबेरी' ह्याच्यावर, हा फ्रान्सचा 'प्ले मेकर' आणि आघाडीचा मिडफिल्डर आहे. कमालीच्या वेगवान हालचाली, बेघडक टॅकल्स, फ्री-किकचा बादशाह आणि फोर्वर्डसना क्रॉस पासेस देण्यात हातखंड असलेला एक अत्यंत 'तापट' खेडाळु असे रिबेरीचे वर्णन करता येईल.
आत्तापर्यंतच्या ४५ आंतरराष्ट्रीय सामन्यात ७ गोल मारलेल्या व ११ गोलांना मदत केलेल्या रिबेरीने आत्तापर्यंत एकुण ८ वर्ल्डकप सामने खेळले आहेत व आपला एकमेव गोल हा २००६ ला स्पेन विरुद्ध मारुन फ्रान्सला १-१ बरोबरी साधण्याचा चमत्कार करणार्‍या व उरलेला वर्ल्डकप बेंचवर बसुन झिदानचा खेळ पहात घालवणार्‍या रिबेरीकडुन ह्यावेळी फ्रान्सला भरपुर अपेक्षा आहेत.

ह्यानंतर फ्रान्सच्या आक्रमणाचा भार संभाळेल तो चेल्सीचा सुपरस्टार 'निकोलस अनेल्का', दिदियर ड्रोग्बाच्या बरोबरीने ह्याने इंग्लिश प्रिमियर लीगमध्ये गोलांचा रतिब घातला आहे. मिडफिल्डर्सबरोबर अत्यंत सुरेख ताळमेळ व पेनल्टीच्या वेळी खात्रीशिर 'हेडर' मारण्याची ख्याती असलेला अनेल्का नक्कीच फ्रान्ससाठी आशेचा किरण ठरु शकतो. आर्सनेल, रियाल माद्रिद, चेल्सी, लिव्हरपुल अशा दादा क्लबमधुन खेळलेल्या अनेल्काकडे अनुभवाची कमी नाही, फक्त आता त्याला तोच अनुभव इथे देशासाठी पणाला लावायचा आहे.
फ्रान्सकडुन ३८ आंतरराष्ट्रीय सामने खेळणार्‍या अनेल्काच्या नावावर ८ गोल आहेत, ह्यावेळी फ्रान्सला नक्कीच जास्तीची अपेक्षा आहे.

चेल्सीच्या ईपीएल विजयाचे शिल्पकार जरी लँपार्ड आणि ड्रोग्बा असले तरी त्यांना मदत झाली ती "फ्लॉरेन्ट मलुडा" ह्या फ्रान्सच्या विंगरची. मैदानाच्या एका कोपर्‍यातुन नेत्रदिपक ड्रिबलिंक करत बॉल जाळ्यापर्यंत न्हेणारा व बचावपटुला चकवुन जाळ्याकडे सुरेख क्रॉस देणारा मलुडा बॉल लगदी स्ट्रायकरच्या पायात आणुन ठेवतो, तो जाळ्यात सारणे हे केवळ काम उरते. जरी मलुडाचा वैयक्तिक गोल स्कोअर कमी असला तरी त्याने क्रॉस देऊन असिस्ट केलेल्या गोलांची संख्या अफाट आहे. फ्रान्सच्या आघाडीला बॉल चारण्यासाठी मलुडासारखा 'विंगर' फार महत्वाचा ठरणार आहे.

थियरी हेन्रीसारख्या महारथ्याकडुन व रिबेरी, अनेल्का, गलास सारख्या अतिरथ्यांच्या स्पर्धेत संघाची कॅप्टनशिप पटकावणारा व मॅन-युचा फुल बॅक डिफेंडर असणारा "पेट्रिक इव्हरा" हा फ्रान्सच्या प्ले मेकिंगमध्ये नक्कीच मोठ्ठी भुमिका बजावेल. डिफेंडर लाईनपासुन थेट प्रतिस्पर्ध्याच्या गोलपर्यंत धडका मारणे, अचुक लाँग पासेस देण्याचे कौशल्य, प्रतिस्पर्धी विंगरला रोखण्याची कामगिरी आणि बॉल थ्रो इनवेळी करेक्ट पासेस ही इव्हराची वैशिष्ठ्ये.

विल्यम गॅलास हा फ्रान्सच्या बचावफळीचा मुख्य मोहरा, गोल समोरच्या बॉक्समध्ये भिंतीसारखा उभा राहणारा गॅलास. त्याच्या अवाढव्य शरिरयष्टीचा उपयोग करुन प्रतिस्पर्धी स्ट्रायकरकडुन बॉल काढुन घेण्याचे व तो क्लियर करण्याचे निर्विवाद कौशल्य. त्याच्या बेधडक स्लायडिंग टॅकल्स, चपळाईच्या हालचाली, परफेक्ट मार्किंग आणि बॉलचा अचुक अंदाज ह्या गोष्टी त्याला जगातला एक बेस्ट डिफेंडर बनवतात. गॅलासची जादु जर चालली तर त्याला ओलांडुन फ्रान्सच्या गोलपर्यंत पोहचणे ही प्रत्येक टीमची डोकेदुखी ठरणार आहे. हा सध्या 'आर्सनेल' ह्या इंग्लिश क्लबच्या बचावफळीचा महत्वाचा मोहरा म्हणुन ओळखला जातो, आता त्याच्याकडुन फ्रान्स हीच अपेक्षा ठेवणार हे नक्की.

सेड्रिक करॅसो हा फ्रान्सचा नंबर १ चा गोलरक्षक. चित्याची चपळाई, हवेत उड्या घेण्यात प्रभुत्व, पेनल्टीच्या वेळी बचावपटुंची भिंत उभी करण्यातला अभ्यास, गोलसमोर बिनधास्त धावत येऊन स्ट्रायकरला टॅकल करुन बॉल काढुन घेण्याची क्षमता.
करॅसोची सगळ्यात मोठ्ठी ताकद म्हणजे एखादा फटका त्याच्याकडुन अर्धवट अडवला गेला आणि बॉल पुन्हा प्रतिस्पर्ध्याच्या ताब्यात गेला तर पटकन योग्य पोझिशन घेऊन पुन्हा डिफेंडला उभे राहण्याची क्षमता. ह्याचा आणि बचावफळीचा योग्य ताळमेळ जमला तर फ्रान्सवर गोल चढवणे हे प्रतिस्पर्ध्यांसाठी नक्कीच आव्हान असेल.

फ़्रान्सची ताकद :

अफाट अनुभव असलेली आघाडीची फळी आणि मिडफिल्डर्सचा संच तसेच रिबेरीसारखे नवे युवा टॅलेंट. थियरी हेन्रीसारखा अनेक पावसाळे बघितलेला नेता अजुन संघात आहे. वेगवान खेळ करण्याकडेचा कल आणि आता रिबेरीसारख्या प्लेमेकरचा गवगवा.
गॅलास, इरिक अबिदाल आणि कॅरासो ह्यांचे त्रिकुट जमले तर गोल भेदणे प्रतिपक्षाला अवघड जाणार.
मलुडा आणि अनेल्का हे एकाच क्लबकडुन खेळत असल्याने समन्वयात होणारा फायदा.

फ्रान्सचे कच्चे दुवे :

अनुभव जरी प्रचंड असला तरी थियरी हेन्रीसारखा खेडाळु सध्या वय वाढल्याने तितकासा खेळ करु शकत नाही, दुखापतीची चिंता आहेच, गॅलास अजुन संपुर्ण तंदुरुस्त नाही. सराव सामन्यात चीनकडुन १-० ने मात खावी लागल्याचाही धक्का आहेच. रिबेरीचा भडकुपणा कधीही त्याला बाहेरचा रस्ता दाखवु शकतो व त्यामुळे टीम अडचणीत येऊ शकते.
प्रशिक्षक डोमनिक ची स्ट्रॅटेजी अजुन क्लियर वाटत नाही व नेतृत्वही प्रभावी वाटत नाही.
इव्हराकडे कप्तानी आल्याने टीमच्या आत किंचित नाराजी असु शकते व त्यातच त्याने 'रेसिझम'चा सुर आळवल्याने मामला बिकट झाला आहे.
प्रक्षिक्षक डॉमनिकचा रियाल माद्रिदचा स्ट्रायकर "करिम बेंझामा" ह्याला वगळण्याचा निर्णय सगळ्यांनाच धक्का देऊन गेला, आता थिररी हेन्रीच्या अनुपस्थितीत आक्रमणाची ताकद बेंझामा नसल्याने काही अंशी कमजोर होणार हे निश्चित.
शिवाय अपेक्षांचे ओझे हा फार मोठ्ठा फॅक्टर फ्रान्सला टॅकल करावा लागेल ...

आमचा अंदाज :

फ्रान्स मुश्लिलीनेच सेमीफायनलपर्यंत जाऊ शकते. फायनलचा ड्रॉ आणि चषकाचे स्वप्न अवघड आहे असे दिसतेय. पहिली फेरी मात्र विनासायास पहिल्या नंबराने पार करतील.

ड्रिबल, टॅकल, किक & सेव्ह : अध्याय पहिला ...

2010-06-09T23:45:00.000-07:00

इंग्लंडच्या लिव्हरपुल ह्या क्लबचा लिजंडरी मॅनेजर 'बिल शाँक्ली' म्हणतो "Some people believe football is a matter of life and death. I'm very disappointed with that attitude. I can assure you it is much, much more important than that".

काय खोटे आहे त्यात ?
ह्यावेळच्या चॅम्पीयन्स लीगच्या वेळी मॅन्चेस्टर युनायटेडचा सुपरस्टार व इंग्लंडचा मुख्य आधारस्तंभ असलेला 'वेन रुनी' हा बायर्नच्या पहिल्या मॅचच्यावेळी अतिताणामुळे पायाच्या मसल्स फाटल्याने जखमी झाला व त्याला त्या रात्री अक्षरशः पायाला फ्रॅक्चर करुन बाहेर पडावे लागले. पण पुढच्या मॅचमध्ये मॅन-युची इज्जत पणाला लागली तेव्हा तो १००% फीट नसतानाही पुन्हा मैदानावर उतरला, परिणाम पुन्हा त्याची दुखापत वाढली.
रियालचा डिफेंडर पेपे ह्याचे चक्क डोके फुटले असतानासुद्धा हा पठ्ठ्या तात्पुरती पट्टी बांधुन पुन्हा मैदानात उतरला व गोलसमोर एका भिंतीसारखा उभा राहिला.
चेल्सीचा मुख्य आधारस्तंभ दिदियर ड्रोग्बाच्या छातीत अ‍ॅस्टॉनच्या एका प्रतिस्पर्धी मिडफिल्डरची एवढी जोरात लाथ बसते की त्याला २ मिनिटे मैदानावर तळमळत असताना पाहुन इकडे आमचे काळिज लक्ककन हालते, पण १० मिनिटाच्या विश्रांतीनंतर हा पुन्हा मैदानात येतो व अ‍ॅस्टॉनवर एका झंझावातासारखा तुटुन पडुन त्यांची पार वाताहात करतो.
लिव्हरपुलची उरलीसुरली इज्जत वाचवण्याच्या प्रयत्नात फर्नांडो टोरेसला एक अशी खतरनाक टॅकल सहन करावी लागते की ज्याला उरलेल्या सिझनसाठी बाहेर बसवतेच पण आता त्याच्या विश्वचषकातल्या सहभागावरही प्रश्नचिन्ह उभी करते, तीच गत असते ती बार्काच्या जादुई मिडफिल्डर आद्रेयस इनियेस्टाची, त्याचा सहभाग ह्या विश्वचषकात अजुन निश्चित नाही व त्याने ऑलरेडी चॅम्पीयन्स लीगचे महत्वाचे सामने बेंचवर बसुन डोळ्यात पाणी आणुन पाहिले आहेत.
आर्सनेलचा बचावपटु विल्यम गॅलास एवढ्या तडफेने प्रतिस्पर्ध्यापुढे झोकुन देतो की त्याचा परिणाम डायरेक्ट त्याचे पायाचे हाड मोडण्यात होतो व तो आजही पुन्हा फिट होऊन फ्रान्सच्या स्कॉडमध्ये सामिल होण्यासाठी झगडत आहे.

पण हे झालं त्यांच्यासमोर पैशांची रास ओतणार्‍या "प्रोफेशनल क्लब्ससाठी" , तिकडे मिळालेल्या पैशाचे मोल द्यावेच लागते नाही तर कधी लाथ बसेल ह्याची खाती नसते. तरीही हे पठ्ठे एवढे एकढे जीव तोडुन खेळतात.
कारण ?

फुटबॉल ... फुटबॉल ... फुटबॉल
फुटबॉल ... फुटबॉल ... फुटबॉल
फुटबॉल ... फुटबॉल ... फुटबॉल

जगातल्या सगळ्यात वेगवान व सुंदर खेळ.
फुटबॉल म्हणजे केवळ वार्‍याच्या वेगाने धावत जाऊन आणि चित्याच्या चपळाईने प्रतिस्पर्धी बचावपटुंना भेदत जाळ्यात बॉल धाडुन केलेला गोल नव्हे, फुटबॉल म्हणजे आपले शरिर पणाला लाऊन समोरच्या स्ट्रायकरसमोर झोकुन देऊन आपल्या गोलचा बचाव करणे नव्हे, फुटबॉल म्हणजे आपल्या हजारो पाठराख्यांच्या अखंड प्रोत्साहनाच्या आक्रंदनात केलेला जबरदस्त खेळ नव्हे, फुटबॉल असतो एक अंतिम विजय ह्या सर्व गोष्टींच्या वरचा. फुटबॉल असतो तो एक खेळ एका पॅशनचा, त्या पॅशनने केलेल्या गोल्सचा आणि त्याच इर्शेने टॅकल करुन केलेल्या नेत्रदिपक डेफेंडिंग अ‍ॅक्ट्सचा. फुटबॉलमध्ये प्रतिस्पर्ध्याला विजयची संधी दिली जात नाही किंवा आपण स्वतः जिंकण्याची वाट पाहिली जात नाही, फुटबॉल असतो तो प्राण पणाला लाऊन खेचुन आणलेल्या अंतिम विजयाचा.
फुटबॉल हा असा खेळ आहे की ज्यात २२ वेडे एका बॉलमागे जीव तोडुन धावतात, जीव खाऊन त्याला लाथा मारतात, शरिर पणाला लाऊन त्याला आडवतात आणि आणि हे सर्व आपला श्वास रोखुन पाहणारे पाठिराखे ह्या खेळाचे अंतिम विजेते असतात.

फुटबॉल म्हणजे विजय ....
फुटबॉल म्हणजे अंतिम विजय ...
फुटबॉल म्हणजे केवल विजय, विजय आणि विजय ...

हा विजय असतो तो त्या मैदानावर आपल्या पराक्रमाची शर्थ करणार्‍या व जादुई खेळ दाखवुन विजयश्री खेचुन आणणार्‍या ११ जणांचा, हा विजय असतो तो त्या सामन्यात न खेळलेल्या व बेंचवर बसुन आपल्या टीमला चियर करणार्‍या राखिव गड्यांचा, हा विजय असतो तो ह्या मैदानावरच्या अचाट लोकांच्या जादुई शक्तीला एक योग्य दिशा देऊन त्यांच्या कौशल्याला पैलु पाडुन त्याचे विजयश्रीच्या रुपाने सोने करणार्‍या मॅनेजरचा, हा विजय असतो तो ह्यांना प्रत्येक गोष्टीत आपल्या अनुभवाने आणि उपकरणांनी मदत करुन त्यांना 'फायनल जजमेंट'साठी तयार करणार्‍या सपोर्ट स्टाफचा, हा विजय असतो तो हजारोंच्या संख्येने स्टेडियममध्ये व लाखोंच्या संख्येने आपल्या टीमचे पोस्टर्स, झेंडे, पोशाख, टोप्या घेऊन येऊन उन्मादात आणि आरोळ्यांनी आपल्या टीमला प्रोत्साहन देणार्‍या व सामना जिंकल्यावर त्यांना डोक्यावर घेऊन नाचणार्‍या व हारल्यावर आरोळ्यांच्या रुपाने आपल्या संघाचे सांत्वन करुन त्यांना धीर देणार्‍या लाखो अनामिक पाठिराखांचा, हा विजय असतो तो एका विशिष्ठ क्लबचा किंवा एखाद्या राष्ट्राचा किंवा संपुर्ण मानवतेचा ...

विजय !
विजय विजय !!
विजय विजय विजय !!!

ह्या वर्षीचा स्टार प्रशिक्षक 'जोस मोरिन्हो" म्हणतो "You can have the top stars to bring the attention, you can have the best stadium, you can have the best facilities, you can have the most beautiful project in terms of marketing and all this kind of thing. But if you don't win... All the work these people are doing is forgotten".

कुठलाही विजय हा महत्वाचा असतो, मग तो एका इंग्लंडमधल्या शाळकरी टीमने समोरच्या दुसर्‍या शाळकरी टीमवर मिळवलेला विजय असो वा 'कँप नोऊ' इथे इंटर मिलानने बलाढ्य बार्सिलोनाला त्यांच्याच मैदानावर केलेला चीतपट विजय असो, विजय हा विजयच असतो आणि तो महत्वाचाच असतो.

पण इथे सामना जर २ देशांमधला असेल तर ?
हा सामना जर विश्वचषकामधला असेल तर ?
हा सामना जर विश्वषकामधल्या अंतिम लढतीचा असेल तर ?
ह्या विजयाचा आनंद तुम्ही कशात मोजणार ? ह्या विजयचे मुल्य तुम्ही कोणत्या तराजुत तोलणार ? ह्या विजयाला तुम्ही कशाची उपमा देणार ? ह्या विजयाचा जल्लोश तुम्ही कसा साजरा करणार किंवा ह्या लढतीत झालेला पराभव कसा पचवणार ? तुम्ही तुमच्या लाखो पाठिराख्यांना विजयश्रीची भेट देणार की पराभवाचे दु:ख भोगायला लावणार ? ह्या लढतीनंतर तुम्ही कोट्यावधी लोकांसमोर अभिमानाने आपले राष्ट्रगीत वाजवत "विश्वचषक" उंचावणार की ही लढत हारुन आपल्या राष्ट्राला एका दुखवट्यात लोटणार ?

कोण म्हणतो की फुटबॉल हा जीवन-मरणाचा प्रश्न आहे ?
अहो साहेब ह्या परिस्थितीत फुटबॉल आणि ह्या अंतिम विजयाची किंमत प्राणाहुन जास्त नाही का ?

इथे हवा आहे केवळ विजय.
हा विजय मिळवण्यासाठी हवे आहेत ते विजेते ... दी चॅम्पियन्स !
आणि ही स्पर्धा आहे ती सर्वोच्च अशा फुटबॉल विश्वचषकाची !

आफ्रिका खंडातल्या सोमालियातला एक फंकार 'कान (K'naan)' म्हणतो ...
Give me freedom, give me fire, give me reason, take me higher
See the champions, take the field now, you define us, make us feel proud
In the streets our heads are lifting, as we lose our inhibition,
Celebration, it surround us, every nations, all around us

हे आहे एक सेलेब्रेशन, एक जल्लोश, एक उन्माद !
हे सेलेब्रेशन आहे ते चॅम्पियन्सचे आणि त्यांच्या देशातल्या लाखो पाठिराख्यांचे !
हा उत्तुंग यशाचा अभिमान आहे ह्या चॅम्पियन्सचा आणि त्यांच्या देशाचा !
हा आहे ............ फिफा वर्ल्ड कप - २०१०, आफ्रिका !

इथे खेळणार आहेत ते चॅम्पियन्स आणि ते खेळणार आहेत ती आपल्या देशाला हा कप जिंकुन देण्यासाठी.
बहुतेक म्हणुनच ते खेळणार आहेत ते नेहमीपेक्षा १० पट जास्त जोशाने आणि तडफेने ...
इथे खेळणार आहेत ते ड्रोग्बा, मेस्सी, टोरेस, रुनी, डेव्हिड व्हिला, रॉबिन्हो, कार्लोस तवेझ, फ्रँक रिबरी, इट्टु सारखे वार्‍याच्या वेगाने हालचाली करुन विद्युल्लतेच्या चपळाईने बॉल जाळ्यात घाडणारे स्ट्रायकर्स ...
इथे खेळणार आहेत ते इनियेस्टा, फॅब्रिगास, झॅवी, गेरार्ड, लँपार्ड,क्रिस्तियानो रोनाल्डो, काका, स्नायडर, डी रोस्सी सारखे नेत्रदिपक खेळाने व अफलातुन पासेस आणि कमालीच्या ड्रिब्लिंग स्कीलने गोल सेट करणारे मिडफिल्डर्स ...
इथे खेळणार आहेत ते टेरी, पुयॉल, पिके, राऊल अब्लालियो, गलास, फर्डिनांड, नेस्टा, कॅनवॅरो सारखे आपले प्राण झोकुन प्रतिस्पर्ध्यांच्या चाली निष्प्रभ करत गोलसमोर एक मानवी भिंत उभा करणारे आणि अफलातुन टॅकल्सनी प्रतिस्पर्धी स्टायकर्सचा घामटा काढणारे डिफेंडर्स....
इथे खेळणार आहेत ते इकर कॅसिलास, व्हिक्टर वाल्देस, वॅन डर सार, करॅसो, पेपे रैना, ज्युलियो सिझर सारखे अभेद्य गोलरक्षक ...

चॅम्पियन्स !
चॅम्पियन्स !
चॅम्पियन्स !

तुम्ही येणार ना चॅम्पियन्सचा खेळ पहायला व फुटबॉलसारख्या नितांतसुंदर गेमचा आनंद घेऊन संपुर्ण मानवतेला विजयी करायला ?
ह्या विश्वचषकाचा उद्देश तोच आहे.
तुम्ही येणार असाल तर लक्षात ठेवा ह्या खेळाचे अंतिम विजेत "तुम्ही" आहात ...

आम्ही आजपासुन पुढे शक्य तितकी ह्या खेळाची, ह्या स्पर्धेची, ह्यांच्यातल्या टीम्सची आणि त्यांच्यातल्या चॅम्पियन्सची नवी माहिती आणि रोचक घडामोडी तुमच्यासमोर आणु.
फक्त तुमचे प्रेम आणो लोभ राहु द्यात ........... आमच्यावर आणि ह्या खेळावर !

Lets rejoice in the beautiful game,
And together at the end of the day.

We all say
When I get older I will be stronger
They’ll call me freedom, just like a wavin’ flag
When I get older I will be stronger
They’ll call me freedom, just like a wavin’ flag
So wave your flag, now wave your flag, now wave your flag

पुस्तकविश्व.कॉम -वापराकरिता खुले...

2010-05-01T06:17:00.000-07:00

नमस्कार,

सर्वप्रथम महाराष्ट्रादिनाच्या सुवर्णमहोत्सवाच्या हार्दिक शुभेच्छा.

सर्व मराठी रसिकांना कळविण्यास आनंद होतो की, मराठी नववर्षारंभाच्या मुहुर्तावर पुस्तकविश्व ह्या प्रकल्पाची (www.pustakvishwa.com) जी घोषणा करण्यात आली होती तो प्रकल्प आज १ मे २०१० रोजी महाराष्ट्रदिनाचे औचित्य साधुन पुर्णत्वास आला आहे.

आजपासुन पुस्तकविश्व.कॉम (www.pustakvishwa.com) हे संकेतस्थळ वापरकर्त्यांसाठी खुले करण्यात येत आहे.

पुस्तकविश्व.कॉम येथे आपण वाचलेल्या, आवडी-नावडीच्या पुस्तकांबद्दल परिचय, परीक्षण लिहु शकता. मराठी माणसाला चर्चा करणे फार आवडीचे! म्हणुनच केवळ पुस्तकाचा परिचय/परीक्षण लिहुन थांबणे नाही, तर आपण इतरांनी लिहिलेल्या परिचयांवर चर्चा करण्याचा पर्यायही उपलब्ध आहेच.

पुस्तकविश्वच्या सुविधा इथेच संपत नाहीत, तर

आपण वाचलेली पुस्तके,
आपल्या संग्रही असलेली पुस्तके
ह्यांचा एक छानसा विदाच आपल्या खातेपानावर बाळगु शकता. ह्यातुन आपल्या आवडीच्या पुस्तकांचे वाचक आपण जाणुन घेऊ शकता, त्यांच्याशी केवळ परिचय/परीक्षणांच्या धाग्यांवरच नव्हे तर वैयक्तिक चर्चाही करु शकता, (शक्य असल्यास) आवडीच्या पुस्तकांची देवघेवही करु शकता.

थोडक्यात, पुस्तक परिचय / परिक्षण, समान आवडी निवडी असलेल्या लोकांशी मैत्री आणि पुस्तक विषयांवर चर्चा असे या संकेतस्थळाचं स्वरूप असेल.

पुस्तकविश्व.कॉम येथे नवनविन सुविधा देण्याच्या प्रयत्नात टीम लोकविकास नेहमीच वचनबध्द राहील.

तर रसिकहो,

www.pustakvishwa.com येथे आजपासुन नोंदणी खुली करण्यात येत आहे. या, पहा, लिहा, वाचा.....पुस्तकवेड्यांनो, पुस्तकविश्वात रममाण होऊन जा.

- (टीम लोकविकास.)

अवांतर :

मित्रांनो, गेले काही दिवस कंपनीच्या कामामुळे, इतर वैयक्तिक गडबडींमुळे आणि सदर ’पुस्तकविश्व प्रोजेक्ट’मध्ये बिझी असल्याकारणे ह्या ब्लॊगवर नवे काही देता आले नाही व त्याबद्दल मी दिलगिर आहे. मात्र इथुन पुढे आपल्या सेवेस सातत्याने नवे लेखन देण्याचा प्रयत्न राहिल अशी मी आपणास ग्वाही देतो.

आपला आमच्यावर लोभ आहेच, फ़क्त तो असाच कायम रहावी हीच विनंती !!!

आयपीएल, पुणे टीम आणि पुणेरी पाट्या ...

2010-03-22T09:34:00.000-07:00

शेवटी येणार येणार म्हणता पुण्याची 'आय पी एल टीम' आली.

आता आम्ही वाट पहातो आहे ती टीमच्या नावाची आणि त्यातल्या खेळाडुंची.

ते येईल तेव्हा येईल पण एक (भविष्यातले) पुणेकर ह्या नात्याने आम्ही काही "पुणेरी पाट्या" लागोलाग तयार करुन ठेवत आहोत, पुढे त्याची अर्थातच गरज पडेल ह्याविषयी आमच्या मनात अजिबात संदेह नाही.

* ह्या पाट्या आहेत त्या 'मैदानावरच्या' .....

१. सामन्याची वेळ तुमच्या तिकिटावर छापलेली आहे, उगाच कधीही येऊन गर्दी करु नये.

२. सामन्याच्या वेळेच्या आधी ३० मिनिटे मैदानात प्रवेश दिला जाईल, तुम्ही गडबड केल्याने सामना लवकर सुरु होणार नाही.

३. खुर्चीचा वापर फक्त बसण्यासाठीच करावा ... एका खुर्चीवर एकच !

४. मैदानात पिण्यासाठी (साध्या) पाण्याची व्यवस्था केली आहे, थंड तसेच फिल्टर्ड पाणी आपण दिलेल्या तिकिटाच्या पैशात मिळणार नाही, उगाचच आयोजकांकडे हट्ट धरु नये.

५. मैदानावरचे कॅमेरे हे सामन्याच्या हालचाली टिपण्यासाठी आहेत, उगाच हिडीस चाळे करुन त्यांचे लक्ष वेधण्याचा प्रयत्न करु नये.

६. आपण पुण्यासारख्या एका सुसंस्कृत शहरात एका सार्वजनिक ठिकाणी सामना पहात आहोत ह्याचे भान ठेऊन चियरलिडर्सना खाणाखुणा करु नये किंवा त्यांच्याकडे डोळे फाडुन बघुन लाज आणु नये. अश्लील चाळे कराल तर नुसतीच पोलीस कारवाई नाही तर धिंड काढण्यात येईल.

७. फुंके ( सिगारेट, बिड्या, चिलीम ), थुंके ( तंबाखु, गुटका, मावा, पान ) आणि शिंके ( तपकीर आणि स्वाईन फ्ल्युग्रस्त ) ह्यांना मैदानात मज्जाव.

८. मैदानात दारु विक्री केली जात नाही, मैदानात दारु पिऊ दिली जात नाही, मैदानात बाहेरुन दारु पिऊन आल्यास प्रवेश मिळणार नाही.

९. मैदानात विकत मिळणार्‍या खाद्यपदार्थांची आवरणे, पिशव्या तसेच पाणी किंवा शितपेयाच्या बाटल्या मैदानात फेकु नयेत, बाटलीवरुन खेळाडु घसरुन पडुन जखमी होऊ शकतो ह्याची किमान जाण ठेवावी.

१०. सामन्याच्या वेळी खेळाडुंना पाठिंबा देताना हळु आवाजात आरडाओरड करावी. हा क्रिकेटचा सामना आहे, तमाशाचा फड नव्हे !

११. अनोळखी वस्तुंना स्पर्श करु नये ... व्यक्तींसह !

१२. मैदानातील मोठ्ठे पंखे फक्त दुपारी आणि गर्दी असलेल्या ठिकाणीच लावण्यात येतील. पंख्याखाली बसण्यासाठी मोठ्ठ्या आवाजात भांडण करुन आयोजकांना त्रास देऊ नये.

१३. स्त्रियांचे स्वच्छतागॄह, खेळाडूंचे पॅव्हेलियन, चियरलिडर्स पोडियम, व्हीआयपी गॅलरी, पत्रकार कक्ष इत्यादी ठिकाणी उगाच जास्त घुटमळु नये.

14. सामन्यातील कसल्याही घटनेचा ( सामना हरणे, षटकार मारणे, धावबाद होणे, झेल टाकुन देणे वगैरे ) राग खुर्च्यांवर काढु नये.

15. सामना पहायला आलेल्या प्रेक्षकांचे खेडाळु, चियरलिडर्स, व्हीआयपी यांच्याबरोबर अथवा खेळपट्टी, पत्रकारकक्ष, समालोचन खोली, पॅव्हेलियन, व्हीआयपे बॉक्स इथे 'फोटु काढुन मिळणार नाहीत' किंवा त्याला परवानगी दिली जाणार नाही.

16. सामन्याच्या वेळेदरम्यान तुटलेल्या चपला, कापलेले खिसे, मोडलेला चष्मा, हरवलेली पर्स, गायब झालेला मोबाईल ह्यांची जबाबदारी आयोजकांकडे राहणार नाही. समोरच पोलीस स्टेशन आहे, तिकडे जाऊन तक्रार करावी.

17. हे पुणं आहे, शिमला नव्हे, उन्हाळ्यात गरम होणारच, पण म्हणुन मैदानात सामना पहायला शर्ट काढुन बसु नव्हे. अशा निर्लज्ज प्रेक्षकांना बाहेर काढले जाईल.

18. पाऊस पडल्यास पैसे परत मिळणार नाहीत, कॄपया हवामानखात्याशी सल्लामसलत करुन मगच तिकिट काढावे.

19. परदेशी खेळाडुंच्या अंगचटीला जाऊ नये तसेच त्यांना स्थानिक भाषेत गलिच्छ आणि अश्लील शिव्या देऊन वेडावुन दाखवु नयेत. ते आपले अतिथी आहेत, आपण घरात पाहुण्यांशी असे वागतो का ?

20. राजकीय नेते, सरकारी अधिकारी, स्थानिक दादा ह्यांचा वशिला लाऊन फुकट पास मागु नये. परवडत नसल्यास झाडावर चढुन सामना पहावा.

21. वरील सुचना ह्या चेष्टेचा विषय नव्हे ह्याची नोंद घ्यावी, ह्याची चेष्टा करणार्‍या प्रेक्षकांना संपुर्ण सामना संपोस्तोवर अंधार्‍या खोलीत बळजबरीने बसवुन ठेवले जाईल.

*** ह्या पाट्या आहेत त्या ' आयपीएल-पुणे संघाच्या कार्यालयातल्या" ....

१. फक्त दिवसाचे सामने खेळले जातील, त्यातही दुपारी १-३ असा विश्रांतीचा वेळ राखुन ठेवावा लागेल.

२. रात्रीच्या सामन्याचा चार्ज वेगळा पडेल, कुठल्याही परिस्थीत रात्री ८ वाजता सामना संपवण्याची जबाबदारी आयोजकांची राहिल, सवड मिळाल्यास उरलेला सामना दुसर्‍या दिवशी खेळता येईल.

३. सोमवारी सुट्टी घेतली जाईल.

4. सर्व लोकांना जाहीर निवेदन देण्यात येते की "आयपीएल-पुणे संघ ( पुण्याचा अभिमान, महाराष्ट्राची शान ) " ही आमचा पुर्णपणे स्वतंत्र संघ असुन "मुंबई इंडियन्स, महाराष्ट्र" ह्या संघाशी आमचा कसलाही संबंध नाही. त्या संघाशी केलेल्या व्यवहाराची जबाबदारी केवळ तो मराठी आहे ह्या कारणाने घेतली जाणार नाही. तसेच त्या संघाच्याविषयी आमच्याकडे कसलीच चौकशी करु नये.

5. हा क्रिकेटचा संघ आहे. उगाच गाण्याच्या स्पर्धा, नाचकामाचे कार्यक्रम, पाणपोईचे उद्घाटन, नव्या दुकानाची चित्रफीत कापणे ह्या आणि अशाच इतर कामांसाठी खेळाडुंची चौकशी अथवा मागणी करु नये.

6. क्रिकेट हा एक खेळ आहे ह्याचे भान ठेवावे, आम्ही मॅचफिक्सींग करत नसल्याने जिंकण्याची कसलीच गॅरेंटी देता येणार नाही.

7. देणग्या मागणारे, गौरवनिधी सामने आयोजीत करणारे, सर्व्हे करणारे, फुकटात जाहीरातीसाठी कार्यक्रमाला हजरी लावण्याची विनंती करण्याची शिष्ठमंडळे आदी तत्सम व्यक्ती किंवा संस्था ह्यांना सक्त प्रवेश बंदी आहे, ह्यात कोणत्याही कारणास्तव बदल होणार नाही.

8. आमचे प्रतिस्पर्धी संघ कमी किमतीत खेळत असल्याच्या बढाया आमच्यासमोर मानु नये. आमचे इथे क्वालिटीला प्राधान्य असल्याने कमी किमतीत सामना खेळवण्याचा विचार केला जाणार नाही.

9. आपण आमच्या खेळाबद्दल समाधानी असाल तर इतरांना सांगा, नसताल तर योग्य आणि सभ्य शब्दात आम्हाला सांगा, योग्य दखल घेतली जाईल.

10. आमचेकडे शाळकरी संघांना ट्रेनिंग दिले जात नाही

11. आमच्याशी ठरलेल्या करारानुसार सामना झाल्यावर आमच्याकडुन सदिच्छा म्हणुन खेळाडुंचे टी-शर्ट्स, ट्रॅक सुट्स, टोप्या, बॅटी, चेंडु अथवा तत्सम कुठलेही किमती सामान भेट मिळणार नाही. उगाच हावरटपणा करु नये.

ता.क.: बाकी सुचतील तशा नंतर अ‍ॅड करुच ...

तुर्तास एवढेच.

प्रेरणा : काही फॉर्वर्डेड मेल्स आणि पुणेरीपाटी.कॉम

महिला दिन ... "इव्हेंट" की "तळमळ" ?

2010-03-08T04:42:00.000-08:00

आज महिला दिन.
रोजच्या आयुष्यात असंख्य रुपाने आणि हातांनी आपल्याला उपयोगी पडणार्‍या महिलांच्या कष्टाची जाण आणि त्याला जमेल तशी मानवंदना म्हणुन "महिला दिन" साजरा करणार्‍याचे ठरले. वरकर्णी पाहता त्यात चुकीचे असे काही नाही.

ह्यातुन जे काही चांगले घडते आहे त्याचे आम्हाला नक्कीच कौतुक आहे पण हे सर्व पाहताना मनात 'महिला दिन' हा दिवस पण "इव्हेंट" बनवुन त्याचा बाजार मांडला जातोय काय अशी आजकाल शंका यायला लागली.

गेल्या ३-४ दिवसांपासुन पेपरवाल्यांनी ह्या दिवसाची प्रचंड जाहिरातबाजी सुरु केली, त्यांच्या स्वतःच्या खास पुरवण्याही आज पेपराबरोबर आल्या. नेहमीप्रमाणे त्यात काही अपवाद वगळता गेल्यावेळी झळकलेल्या सुप्रसिद्ध (?) महिला ह्यावेळीही झळकताना दिसल्या. तेच सिनेमा, मॉडेलिंगमधले नेहमीचे प्लास्टिकचे चेहरे, तेच यशस्वी उद्योजिका वगैरे, त्यात जुन्या ३-४ क्रिडापटु, अजुन अशाच विविध क्षेत्रात काम करणार्‍या नेहमीच्याच यशस्वी कलाकारांना आज पुन्हा फ्रंटपेजवर पाहुन अखेर महिलादिनाचाही "इव्हेंट" झाल्याचे कळुन आले.
आता उद्या अजुन पंतप्रधान / राष्ट्रपती / इतर उच्चपदस्थ यांची महिलांबरोबर किंवा एखाद्या 'एन जी ओ' ने आयोजित केलेल्या कार्यक्रमात काढलेली छायाचित्रे, लोकल मिडियातुन लोकल एखाद्या बड्या धेंडाच्या चमच्यांनी ह्या निमित्ताने केलेला त्याचा उदोउदो, ह्या निमित्ताने महिला डॉमिनिटेड पेज-३ पार्ट्या ( दचकु नका, अशा जाहिराती होत्या ) वगैरे पहायची तयारी ठेवली आहे.

पण ह्या सर्व घोळातुन सर्वसामान्य महिलेच्या आयुष्यात नक्की काय फरक पडतो आहे ?
'महिला दिन' साजरा करणे म्हणजे केवळ गोड गोड संदेश देऊन समारंभ करणे अशा खुळात आपण किती दिवस राहणार आहोत ?
ज्यांना खरच मदतीची आणि सहानभुतीची गरज आहे अशा महिलांपर्यंत आपण केवळ ह्या महिलादिनाच्या निमित्ताने तरी पोचणार आहोत की नाही ?

- अजुनही भारतातल्या कित्येक खेड्यात आणि बर्‍यापैकी शहरातही सासुरवास किंवा सासरी केला जाणारा छळ ही प्रमुख समस्या आहे. त्याच्या अनुषंगाने हे महिलादिनवाले काय करतात ?
- रोजच्या प्रवासात, सामाजिक आयुष्यात अनेक प्रकारचे लैंगिक, मानसिक, शारिरीक अहवेलना आणि शोषण सहन करत आपले आयुष्य जगणा-या महिलांसाठी आपण आता तरी "सेफ झोन" तयार करणार आहोत की नाही ?
- अवघ्या ५ वर्ष्याच्या चिमुरडीपासुन ते थेट ७० वर्षाच्या म्हातारीवर बलात्काराच्या घटना मिडियामधुन येत असताना ह्या महिलादिनाची उपयुक्तता आणि यशस्विता ह्यावरच प्रश्नचिन्ह नाही का उभे रहात ?
( कालच कुर्ल्याला एका ९ वर्षाच्या मुलीवर बलात्कार करुन तिचा खुन केल्याची घटना महिलादिनाच्या पुर्वसंध्येला समोर आली, ह्याबाबत महिलादिनवाले काय करणार आहेत ? सामान्य पब्लिकने कालच पोलिस स्टेशनवर हल्ला बोलुन आपला निषेध नोंदवला )
- शिक्षणाची समस्या आहेच, अजुनही स्त्री केवळ "चुल आणि मुल" ह्याएवढीच मर्यादित समजली जात असेल तर तिचा कसला आलाय महिलादिन वगैरे ?
- देशातल्या काही भागात मुलगी जन्माला येताच ते नको म्हणुन तिला मारुन टाकण्याची घ्रुणास्पद प्रथा आहे, त्याच्या प्रबोधनासाठी काही संस्था काम करत आहेत पण त्यांना मदत ह्या 'हाय प्रोफाईल महिलादिनवाल्यांनी' करायला नको का ?
- सुशिक्षित आणि नोकरदार वर्गात स्त्रीयांना भेडसावणारी आणि बहुसंख्यवेळा दाबुन टाकली जाणारी "लैंगिक शोषणाची समस्या" अजुनही तेवढीच बिकट आहे.
मग तरीपण कंपन्या काही कमिट्या स्थापन करुन आपले हात कसे झटकु शकतात ?
समोर आलेल्या किती केसेसमध्ये खरोखर निष्पक्षपाती निर्णय होतो ?
बहुसंख्यवेळा मानसिक त्रासाला कंटाळुन स्त्रीयांनीच जॉब बदलल्याचे दिसते, बाकी क्रिमिनल तसाच मोकाट फिरत असतो.

असे १ नाही हजारो प्रश्न आहेत.
त्यांचे गांभिर्य व त्यानिमित्ताने त्यातुन स्त्रीयांचे आयुष्य सुखकर होण्याला आपण काही सिरीयस विचार करणार आहोत की नुसताच इव्हेंट साजरा करत राहणार आहोत ?

असो.
आज आम्ही महिलादिनाच्या निमित्ताने काय पाहिले ते सांगतो :
- मस्त साड्यावगैरे नेसुन दागदागिने घालुन आणि नटुन "इव्हेंट" साजरा करणार्‍या महिला.
- काही हॉटेलात आज महिलांना म्हणे डिस्काऊंट आहे बिलावर
( डिडन्ट मेक्स सेन्स अ‍ॅट ऑल )
- कॉर्पोरेट कंपन्यांनी काय केले तर रांगोळी, फॅशन शो, डान्स, म्युसिक अशा स्पर्धा घेऊन त्याचाही "इव्हेंट" साजरा केला. ह्याच्या निमित्ताने 'एच आर' मधल्या वरिष्ठ मुलींनी कंपनीतल्या काही कनिष्ठ आणि नवशिक्या मुलींना भरपुर राबवुन 'महिलादिन' साजरा केला.
- छान छान आणि गोड गोड भाषणे झाली, काही बाहेरुन वक्ते आले होते, ह्यानिमित्ताने 'एच आर'च्या खात्यावर ४ गुण जास्त लागले.
- रोजच्या प्रवासात शुभेच्छांची देवाणघेवाण झाली व त्यानिमित्त्ताने कुणाकुनाच्या 'लुक्स'चे कौतुक झाले ...

थॅट्स इट, असा साजरा करतो आपण एक मह्त्वाचा दिवस ...

असो, तमाम महिलावर्गालाही आमच्याकडुन महिलादिनाच्या अनेक शुभेच्छा !!!

अवांतर :
ह्या निमित्ताने "मी मराठी" ह्या संकेतस्थळावर घडत असणारी चर्चा आपल्याला इथे पाहता येईल ....

काय म्हणता, तुम्ही देव पाहिला नाही ?

2010-02-24T10:14:00.000-08:00

देवाशप्पथ ( पक्षी : सचिनशप्पथ ) सांगतो काल सकाळी उठल्यावर कालचा दिवस खुप भारी असेल असे अजिबात वाटले नव्हते, त्यात देवदर्शन होईल असे तर अजिबातच वाटले नव्हते. संध्याकाळच्या ५.३० ची वेळ, नेहमीप्रमाणे गडबडीत सर्व आवरुन घरी पळायच्या गतीतली आमची सवय. कामे फ़टाफ़ट उरकणे चालु होते, एका मित्राचा फ़ोन आला, तो नुकताच खाली कॊफ़ी प्यायच्या निमित्ताने ( पोरी पहायला ) गेला होता. तो म्हणत होता पटकन खाली ये, एक भारी घटना घडते आहे व ती पहायला भाग्य लागते.

जास्त आढेवेढे न घेता आम्ही हातातले काम सोडुन खाली मॊलमध्ये गेलो.

आणि काय सांगु दोस्तहो, काल चक्क देव पहायला मिळाला.

अगदी नक्की, तो देवच होता, त्याशिवाय काय अशा अचाट लीला तो इतक्या लिलया करु शकत होता.

ह्या देवाचे मायंदळ भक्त जमले होते दर्शनासाठी, जोरदार जयघोष चालु होता व देव आपल्या भक्तांना क्षणाक्षणाला काहीतरी नविन देऊन खुष करत होता.

शंकाच नाही, देवच होता तो.

काय म्हणता ?

देव कसा दिसतो ? तो कसा बोलतो ? तो कसा चालतो ? तो काय करतो ?

काय म्हणता ?

तुम्ही अजुन देव पाहिला नाही ?

अगदी जुनी घटना आहे पहा, काळ होता १९८८ चा, मुंबईच्या आझाद मैदानावर एका १४ वर्षाच्या तरुणाच्या रुपाने एका क्रिकेटमधल्या चमत्काराने ... छे छे देवानेच अवतार घेतला होता. त्याने व त्याच्या एका शाळकरी सोबत्याने मिळुन ह्या मैदानावर ६६४ धावांची रास रचली होती व ती ही नाबाद. भल्याभल्यांच्या तोंडात बोट घालायला लावणारी ही घटना होती व देवाच्या भावी चमत्कारांची ही फ़क्त एक झलक होती.

काय सांगता ? तुम्हाला आठवत नाही कोण होता तो ?

हे पहा जरा शेजारी कोण आहे ते ...

ही घटना आहे डिसेंबर १९८९, सियालकोट पाकिस्तान मधली एक कसोटी. १६ वर्षाचं एक कोवळं पोरं मैदानावर उतरतं. बेभान आणि टारगट पब्लिकची "दुध पिता बच्चा ... घर जा" नारेबाजी चालु, ह्या पोराचा त्याला खणखणीत फ़लंदाजीद्वारे तडाखेबंद प्रतिसाद. महान गोलंदाज अब्लुद कादिरचे ह्या पोराला उचकावणे व त्याच्या पुढच्या ओव्हरमध्ये ह्या मात्र १६ वर्षाच्या पोराने त्याला खणखणीत असे ४ षटकार आणि १ चौकार लगावणे.

काय म्हणता ? कोण होता तो मुलगा ?

अहो काय सांगु, सैतानांच्या असल्या गदारोळात धिरोदत्तपणे आपल्या टिमच्या मागे उभा राहणारा तो १६ वर्षाचा कोवळा मुलगा एक देवच होता.

सन १९९०, ऒगस्टचा महिना, भारताचा इंग्लड दौरा व त्यातली एक महत्वाची कसोटी. भारताच्या इनिंगची दुसरी वेळ, बरीच पडझड झालेली, भारत अलमोस्ट पराभवाच्या छायेत. एक पोरगा पुन्हा एकदा अफ़ाट धैर्याने एका भिंतीसारखा खेळपट्टीवर उभा राहतो व आपल्या नाबाद ११९ रनांच्या जोरावर भारताचा नक्की असलेला पराभव टाळुन कसोटी अनिर्णीत ठेऊन भारताची शान राखतो.

आख्ख्या गोकुळाचा डोलारा आपल्या बोटावर सावरणा-या भगवान कॄष्णासारखाच ह्या पोराचा करिष्मा !

आपल्या साथिदारांच्या मदतीसाठी धावुन येणारा व आख्खा डोलारा सावरणारा हा पोरगा देवासमच नव्हता का ?

नोव्हेंबर १९९३ मधल्या हिरोकपच्या पहिल्या सेमीफ़ायनलची गोष्ट, जवळजवळ ८० हजार प्रे़क्षकांसमोर भारत आणि द्क्षिण आफ़्रिकेची लढत, आफ़्रिकेला हव्या आहेत शेवटच्या शटकात ६ धावा त्या सामना जिंकुन दिमाखात फ़ायनलमध्ये प्रवेश करण्यासाठी. कर्णधार अझरुद्दिन समोर यक्षप्रश्न ! संघात कपिल, प्रभाकर, कुंबळे, जवागल श्रीनाथसारखे दिग्गज गोलंदाज, चेंडु दिला जातो एका नवख्या बदली गोलंदाजाकडे. ना ह्याचा विकेट घेण्याबाबतचा दबदबा वा धावा रोखण्याचा लौकिक. पण एक महान आश्चर्य घडते, आफ़्रिकेला ह्या नवख्या गोलंदाजाच्या ६ चेंडुत केवळ ३ धावा काढता येतात व सामना भारत खिषात टाकतो.

कोण होता हा बदली जादुगर गोलंदाज ?

कुरुक्षेत्रावर कौशल्याने आपल्या रथाचे सारथ्य करुन पार्थाला योग्य त्या वेळेस योग्य त्या ठिकाणी न्हेण्या-या भगवान श्रीकॄष्णासारखेच कौशल्य ह्या बदली गोलंदाजाने त्या वेळी दाखवुन आपल्या संघाची नाव एकदम व्यवस्थितपणे किना-याला लावली ना ?

फ़ेब-मार्च १९९६ चा मोसम, वेळ होती ती वर्ल्डकपची. कौरवांच्या लक्ष लक्ष सेनेत अनिर्बंध संचार करणा-या, जो समोर येईल त्याला आपल्या अतुलनीय आणि नेत्रदिपक पराक्रमाने नेस्तनाबुद करणा-या, अपराजीत अशा अर्जुनाप्रमाणे क्रिकेटमधल्या एका योद्ध्याचा धुमाकुळ आख्ख्या स्पर्धेत चालु होता. कोणत्याच संघाच्या कोणत्याच कर्णधाराचे डावपेच त्याला रोखण्यात यशस्वी झाले नव्हते, त्याच्याकडुन अर्जुनाच्या गांडीव धनुष्यातुन निघणा-या अगणित बाणासारखीच धावांची बरसात चालु होती व त्याखाली कित्येक गोलंदाजांची कत्तल घडत होती. २ शतके आणि ३ अर्ध शतकांच्या मदतीने त्या शुर वीराने ८७.१६ च्या सरासरीने ५२३ धावांचा पाऊस ह्या स्पर्धेत पाडला.

दैवातीत कार्यच हे, यासम हाच !

सन १९९८, मार्च महिना. जगजेत्ता ऒस्ट्रेलिया संघ भारतात आपल्या विजयाच्या अश्वमेध यज्ञाचा घोडा घेऊन आला होता, त्यांना रोखण्यात आत्तापर्यंत कोणत्याच क्रिकेट साम्राज्याला यश आले नव्हते, जिकडे हे जातील तिकडे समोरच्या संघाने त्यांना ’शरणचिठ्ठी’ लिहुन दिलेली असते. मात्र भारतात त्यांचे साफ़ पानीपत होते व कांगारु खालमानेने परत जातात, टेस्टमॆचमध्ये त्यांचा २-१ असा सरळ पराभव झालेला असतो. जरी ही मालिका हरभजनसिंगच्या जादुई फ़िरकीमुळे गाजली असली तरी फ़लंदाजीत एक सुर्य अखंड मालिकाभर तळपत होता. १ द्विशतक, २ शतके आणि १ अर्धशतक ह्यांच्या मदतीने त्याने कांगारुंच्या नाकात दम आणला होता.

ह्यावेळची युद्धभुमी होती ती म्हणजे क्रिकेटची पंढरी, काशी, मक्का, मदिना जे काही पवित्र असेल ते असे इंग्लंड, काळ होता 1999 च्या विश्वचषकाचा. ह्या महानायकाने आपल्या बॆटचे असे काही पाणी प्रतिस्पर्धी संघाला दाखवले की प्रतिस्पर्धी गोलंदाज ह्या लाटेत अक्षरश: वाहुन गेले.

ह्यावेळची एक उल्लेखनीय घटना म्हणजे ह्या दरम्यान त्याच्या वडिलांचे निधन झाले असताना वैयक्तिक दु:ख स्वत:पुरते वैयक्तिकच ठेवुन संघासाठी पुढच्या सामन्यात शतक झळकावले व त्यानंतर हे शतक आभाळाकडे बघत आपल्या वडिलांना अर्पण केले. देवाशप्पथ सांगतो त्या दिवशी अनेक रसिक त्याच्या बरोबरीने २ थेंब का होईना जरुर रडले असतील.

हाच सिलसिला त्याने पुढच्या २००३ च्या आफ्रिकेच्या वर्ल्ड कपमध्येही चालु ठेवला.
ह्यावेळी त्याने तडाखेबंद फलंदाजी करत त्याने ६७३ धावांची रास रचली, भारताला फायनलमध्ये घेऊन गेला. त्याच्या ह्या महान कामगिरीमुळे कांगारु विश्वचषक जिंकुनसुद्धा हा "मालिकावीर" म्हणुन गौरवण्यात आला.

कसोटीत सर्वाधीक धावांचे आधी १३००० मग १४००० त्यानंतर आता १५००० धावा असे स्वत:चेच विक्रम मोडत राहणारा हा आमचा देव, कसोटीमध्ये सर्वाधिक अशा ४७ सेंच्यु-या झळकावणारा हा आमचा हिरो, २० वर्षाच्या प्रदिर्घ कारकिर्दीत १६६ कसोटी सामने खेळुन ५०+ ची अविश्वसनीय सरासरी असणारा हा फ़लंदाजांचा फ़लंदाज, ४४२ एकदिवसीय क्रिकेट सामन्यात खेळल्याची ह्याच्य नावावर नोंद, त्यातली सलग १८५ सामन्यांमध्ये विना विश्रांती खेळण्याचा भीमपराक्रम, एक दिवसीय सामन्यांमध्ये ४६ शतकांच्या जोरावर ४५+ च्या सरासरीने १७००० ह्य्न अधिक धावांची रास, २ वेळा संघाचे नेतॄत्व कठिण वेळी संभाळण्याची कामगिरी, केवळ चौकारांच्या मदतीने शतक करण्याची जादुई कामगिरी ( एका सामन्यात २५ चौकार ) , ६१ वेळा सामनावीर आणि १५ वेळा मालिकावीर ठरण्याचा झंझावत, सौरव गांगुलीसोबत ६२७१ रनांच्या भागिदारीचा अशक्यप्राय विश्वविक्रम, २ पद्म पुरस्कार १ अर्जुन पुरस्कार १ विस्डेनचा सन्मान आणि राजीव गांधी खेलरत्न सन्मान अशा अनेक सन्मानांची रास, सभ्य माणसांच्या क्रिकेट खेळामधला सर्वात सभ्य माणुस अशी ख्याती ...

किती लिहायचे आणि किती वगळायचे ?

पण काल एक आश्चर्य घडले, असे कधी झाले नव्हते आणि असे कधी होणार नाही. हे मर्त्य मानवाचे कामच नव्हे, अशा कामगिरीसाठी काही दैवी शक्ती हव्यात अशी एक समजुत.

एका एकदिवसीय सामन्यात १४७ चेंडुंच्या मोबदल्यात २०० नाबाद धावांचा विश्वविक्रम....

जे स्वप्नातली पाहिले नव्हते ते याची देही याची डोळा अनुभवायास मिळाले.

भरुन पावलो, धन्य झालो !

आमच्या पुढच्या पिढीला "आम्ही सचिनची एक दिवसीय सामन्यामधली डब्बल सेंच्युरी पाहिली" ही आठवण सांगत आम्ही आयुष्यभर सुखी राहु ...!!!

"झाले बहु, होतील ही बहु,परंतु यासम हाच !!! "

आणि काय म्हणता ?

एवढे समळे पाहुन तुम्ही म्हणता तुम्ही अजुन देव पाहिला नाही ?

आम्ही काल देव पाहिला व त्याच्या दैवी चमत्काराने आम्ही भरुन पावलो, ह्या क्रिकेटप्रेमी जन्माचे सार्थक झाले !

वि.सु. : सर्व प्रतिमा आणि सांखिकी आंतरजालावरुन साभार .....

राजपुत्र बिहारात बहु बडबडला ....

2010-02-03T07:27:00.000-08:00

राहुल गांधी हे एका फार फार मोठ्ठ्या घराण्याचे ( म्हणजे इतक्या मोठ्ठ्या की एका महान काँग्रेसी नेत्याने ह्या घराण्यातील एका महान पंतप्रधानांना "देशापेक्षा मोठ्ठे'" ठरवले होते। असो. ) वारस आहेत. मान्य !

सध्या ते काँग्रेस पक्षाचे युवराज असुन त्यांच्यापुढे आलेल्या कॅबिनेट मंत्रीपदाची ऑफर नाकारुन ( ह्या बातमीची काही चरणभाटांमार्फत लै पब्लिशिटी करण्यात त्यांचा वैयक्तिक काही स्वार्थ नव्हता हे उगाच जाताजाता नमुद करतो ) त्यांनी साधी "खासदारकी" स्विकारली. काँग्रेसी भाषेत ह्याला "अंतरात्म्याचा आवाज" की "आत्मसन्मानार्थ त्याग" असे काही तरी म्हणतात बॉ, आपल्याला त्यातले जास्त काही कळत नसल्याने तुर्तास मान्य एवढेच म्हणतो.

झालच तर लै शिकले वगैरे आहेत, शिक्षण फॉरीनात झाले ही हे आपल्यासारख्या अडाणी/अल्पशिक्षित मंत्री आणि खासदार निवडुन देणार्‍या देशात व्हॅल्यु अ‍ॅडिशन मानायला हरकत नसावी.

असो, आजकाल म्हणे ते ग्रामिण भारत पाहण्यासाठी आणि जनसामान्यांच्या हालअपेष्टा पाहण्यासाठी ( त्या दुर करणे ही कुठल्याच राजकारण्याची जबाबदारी नाही ) दौर्‍यावर निघाले आहेत म्हणे. ठिकठिकाणची गरिब, बेरोजगारी, रोज जिवंत राहण्यासाठी रोज संघर्ष करायला लागणारी उघडी-नागडी जनता आपला "राजपुत्र" पहायला हातातली कामे बाजुला सारुन अगदी उत्साहात येत आहे, अर्थात ह्यात आश्चर्य वाटण्यासारखे काही नाही कारण आपल्या जनतेला "नेता" हा जोवर आपला "मालक" वाटत राहणार तोवर हे असेच घडणार।

असो, इथे म्हणे युवराज राहुल मोठ्ठीमोठ्ठी भाषणे वगैरे देऊन काहीकाही वायदे वगैरे करत आहेत ( व त्यांचे चमचे त्यावर "लेका लेका पंतप्रधान का नाही झालास?" असा चेहरा करत टाळ्या वाजवत आहेत ). जोवर हे रुटिन ( म्हणजे ह्यांना दौरा केल्याचा आनंद व जनतेला राजपुत्र प्रत्येक्ष डोळ्यांनी पाहिल्याचा आनंद ) चालु आहे तोवर आमची काही तक्रार असण्याचे कारण नाही।

मात्र परवा युवराजांनी एक गंमतच केली बघा। हो, गंमतच.

ते बिहारातल्या कुठलाश्या गावी गेले होते आपले टोळके घेऊन, मस्त गावगन्ना गर्दी अणि मिडियाचा फौजफाटा वगैरे जमला होती त्यांना बघायला. ह्यासर्व वातावरणामुळे उत्साहित झालेले युवराज उत्साहाच्या भारात जे बोलु नये ते बोलुन बसले. आता युवराजच ते, मनात आले बोलुन टाकले, मॅटर खतम, ते काय महाराष्ट्रातल्या काँग्रेसचे नेते किंवा मंत्री आहेत काय शब्दाशब्दाला हायकमांडची परवानगी मागायला ? सध्या ते काय करतात तर विवीध भागांचा दौरा करतात व तिथले प्रश्न असे चुटकीसरशी फटाफट सोडवुन टाकतात, नुकताच त्यांनी "मुंबई आणि युपी/बिहारी जनांच्या नविन लोढ्यांचा प्रश्न" असाच बसल्या बैठकीत सोडवला, ह्याला म्हणतात युवराज. आता ह्याच हिशोबाने नॉर्थ -ईस्टचे प्रश्न, कर्नाटक्-तामिळनाडु ह्यांच्यातला कावेरी वाद, आंध्रातला तेलंगाणाप्रश्न, कर्नाटक-महाराष्ट्रातला सिमाप्रश्न , गुजराथेतला सरदारसरोवर प्रकल्पाचा वाद, काश्मिर प्रश्न वगैरे दिर्घकाळ भिजत घोंगड्यासारखे पडुन असणारे प्रश्न आता युवराज एका बैठकीत सोडवणार ह्याबाबत आमच्या मनात अजिबात संदेह नाही, देरी आहे ती फक्त त्यांनी त्या त्या भागाचा दौरा करायची. दौर्‍यावर जायचे, गर्दी आणि मिडिया जमवायचा, बैठक घ्यायची की सोडवायचा प्रश्न अशी एकदम शिंपल प्रोसिजर आहे, तुम्ही पहात रहा आता अनेक प्रलंबित वाद आता कसे फटाफट सुटतात ते.

असो, फारच विषयांतर झाले.

बोलता बोलता युवराज राहुल म्हणाले की "२६/११ रोजी मुंबईवर भीषण हल्ला करणाऱ्या दहशतवाद्यांना कंठस्नान कुणी घातले? बिहार, उत्तर प्रदेशच्या एनएसजी कमांडोंनी. त्यामुळे दहशतवाद्यांशी लढायचे तर बिहारींना मुंबईतच राहू दे".

हम्म्, अशा बोलण्याला बालीश म्हणतात का हो ?

असो.

एनएसजीचे कमांडो हे राज्याच्या कोट्यानुसार निवडतात व त्यानुसारच त्यांच्या पलटणी तयार केल्या जातात ही नवी माहिती मिळाली.

तदनुसार मुंबई वाचवायला आलेल्या टीममध्ये युपी आणि बिहारी ह्या "कोट्यातल्याच तुकड्या" पाठवल्या गेल्याचेही नविनच समजले।

ह्याच युद्धात वीरमरण आलेला एनएसजीचा कमांडो शहिद संदीप उन्नीकृष्णन हा युपी/बिहारी होता ही बातमी कोणत्या उल्लुच्या पठ्याने युवराजांना सांगितली हो ?

तसेच ह्याच तुंबळ युद्धात ज्यांनी देश आणि मुंबई वाचवण्यासाठी आपल्या प्राण दिले ते हेमंत करकरे, विजय साळसकर, अशोक कामटे असे अधिकारी व इतर अनेक पोलीस तसेच कसाबच्या हातातली स्टेनगन आपल्या पोटावर धरुन त्याला जिवंत पकडवण्यात फार मोठ्ठी भुमिका बजावणारे तुकाराम ओंबाळे हे काय खास युपी/बिहारातुन मुंबई वाचवायला आले होते काय ?

शिवाय हे युद्ध लढत असताना देश आणि मुंबई वाचवायच्या प्रामाणिक भावनेतुन मैदानात उतरलेल्या "एनएसजी कमांडों"चा "युपी/बिहार" असा विशिष्ठ प्रदेश ठरवुन राहुलजींनी नक्की काय साधले ? म्हणजे ह्याच हिशोबाने देशाच्या सिमेवर लढणारा प्रत्येक जवान हा आपल्या देशाचे नसुन आपापल्या राज्याचे नेतॄत्व करतो की काय ?

रोज उठुन मनसे / शिवसेनेला झोडपण्याच्य निमित्ताने तमाम मराठी माणसाला "देश तोडणारे , विघटनवादी, प्रांतिक अस्मिता बाळगणारे" अशी शेलकी विशेषणे देणारे सो कॉल्ड देशप्रेमी मात्र राहुलजींच्या ह्या 'कमांडोंचा प्रदेश ठरवुन सैन्याचा अपमान करणार्‍या' विधानावर मात्र मुग गिळुन शांत आहेत.

असो, आता उगाच आपली राहुलजींना माहिती असावी म्हणुन देशासाठी लढलेल्या व योगदान दिलेल्या काही "मराठी" भाषिक जनांची आणि त्यांच्या कार्याची माहिती देतो, यादी अगदी संपुर्ण नाही पण जशी आठवेल तशी आहे, बहुदा तेवढी पुरेशी असावी.

१. जनरल अरुणकुमार वैद्य :

जेव्हा खलिस्तानवाद्यांनी पंजाबमध्ये रस्त्यांवर नंग्या तलवारी नाचवत सरकारविरुद्ध मोर्चे काढलेले आणि रक्तपातानी आख्खा पंजाब वेढीला धरुन अमॄतसरमधल्या 'सुवर्णमंदिरा'ला आपला लढाऊ गड बनवुन ठेवले होते तेव्हा जनरल वैद्यांच्या नेतॄत्वाखाली 'भारतीय सैन्य' तिकडे घुसले होते व 'ऑपरेशन ब्ल्यु स्टार' करुन देशाची वेशीवर टांगलेली लाग वाचवली होती.

ह्यामागे वैद्यांचा हेतु पुढेमागे मराठी माणसाला पंजाबात आरामात राहता यावे असा मुळीच नव्हता.

नंतर त्यांना ह्या प्रकरणाची किंमत सेवानिवॄत्तीनंतर एका हल्ल्यात आपले प्राण गमावुन द्यावी लागली होती.

२. एअर चिफ मार्शल प्रदिप नाईक :

त्यांनी २००९ मध्ये हवाईदळाचे नेतृत्व स्विकारले व समस्त देशाच्या हवाई संरक्षणाची जबाबदारी आपल्या शिरावर घेतली.१९७१ च्या युद्धात त्यांनी सक्रिय सहभाग घेतला होता, मराठी असल्या कारणाने आपले विमान घेऊन मुंबईवर घिरट्या घालत केवळ मुंबईचे संरक्षण करण्याच्या फंदात ते पडले नाहीत.

३. राम रघोबा राणे :

हे कोकण मराठा रेजिमेंटचे एक लेफ्टनंट ऑफिसर होते. १९४८ च्या पाकीस्तानी घुसखोरीला उत्तर देण्यासाठी जाणार्‍या सैन्यात ह्यांच्या तुकडीचे नेतृत्व राणे ह्यांनी केले. घुसखोरांनी ठिकठिकाणी सुरुंग पेरुन आणि अडथळे उभारुन भरतीय सैन्याच्या हालचालीवर बंधने आणली तेव्हा राणे ह्यांच्या तुकडीनी अनेक भु-सुरुंग निकामी करण्यात महत्वाची भुमिका बजावली होती. त्यामध्ये त्यांच्या सहकार्यांना प्राण गमवावे लागले तर ते स्वतः जबर जखमी झाले होते.त्यांच्या ह्या अतुलनीय शौर्याबद्दल त्यांना "परमवीर चक्र" देऊन सन्मानीत करण्यात आले होते.

४. अ‍ॅडमिरल विष्णु भागवत :ह्यांनी भारतीय नौसेनेचे नेतृत्व केले.

५. अनिल टिपणीस :भारतीय वायुसेनेचे माजी चीफ ऑफ एअर स्टाफ.

ह्याशिवाय इतर काही सामाजिक आणि राजकीय योगदाने,

१. डॉ. बाबासाहेब आंबेडकर :

ह्यांनी संपुर्ण स्वतंत्र भारताच्या घटना समितीचे 'अध्यक्षपद' भुषवले. स्वातंत्र्यानंतर अनेक नेत्यांमध्ये पदासाठी आणि सन्मानाच्या खुर्च्यांसाठी चढाओढ चालु असताना मात्र ह्यांचे निस्वार्थी योगदान लक्षात घेण्यासारखे आहे.

२. स्वातंत्रपुर्व काळात इंग्रजांविरुद्धच्या असंतोषाची मुहुर्तमेढ इथे महाराष्ट्रातच रोवली गेली. तेल्यातांबोळ्यांचे पुढारी म्हणवले जाणार्‍या लोकमान्य टिळकांना आख्खा भारत हा "भारतीय असंतोषाचे जनक" म्हणुन ओळखतो. त्यांच्याशिवाय स्वातंत्र्यवीर सावरकर, फडके बंधु, राजगुरु, आगरकर ह्यांच्यासारख्या अनेकांनी स्वातंत्र्यलढ्यात मोलाचे योगदान बजावले आहे.

३. स्वांतंत्र्यानंतर अधुनिक भारताच्या उभारणीत मोलाची भुमिका बजावल्याबद्दल "महर्षी धोंडो केशव कर्वे, विनोबा भावे, डॉ. बाबासाहेब आंबेडकर, संस्कॄतपंडित काणे" ह्यांचा भारताचा सर्वोच्च नागरी सन्मान "भारतरत्न" देऊन सन्मान करण्यात आला आहे.शिवाय ह्या यादीत आपल्या "लतादिदी आणि स्वरभास्कर भीमसेन जोशी" हे सुद्धा आहेत.

४. भारतात सिनेयुग आणि चलतचित्रपटाची सुरवात "दादासाहेब फाळक्यांनी" केली.

अशी उदाहरणे हजारो आहेत पण सगळीच यादी देण्यात मतलब काय ?

थोडक्यात सांगतो, ह्यातल्या एकानेही आपले कार्य पुढे न्हेताना ते फक्त महाराष्ट्र किंवा मराठी जनांपुरते मर्यादित ठेवण्याचा आपमतलबी करणे सोडा पण त्याचा कधी विचारही केला नाही, इतकेच काय पण नंतर कधी त्याचा साधा उल्लेखही केला नाही.

देशाच्या कल्याणासाठी आणि हिमायलाच्या संरक्षणासाठी नेहमीच धाऊन जाणार्‍या ह्या सह्याद्रीच्या मराठीच्या महाराष्ट्रादिकांना कुणी "देशप्रेम" शिकवायच्या आणि "राष्ट्रीय एकात्मतेचे धडे" शिकवायच्या भानगडीत पडु नये हेच खरे, ते आमच्या रक्तातच आहे....

अवांतर : युवराजांना कोणी महाभारतातल्या विराटपुत्र युवराज उत्तर ह्याची गोष्ट नाही का सांगितली ?

मुंबई, टॅक्सी आणि मराठी ... च्या निमित्ताने

2010-01-21T20:38:00.000-08:00

नमस्कार मित्रांनो,
अवघ्या २४ तासातच "इथुन पुढे टॅक्सीचे परवाने हे १५ वर्षे महाराष्ट्रात वास्तव्य असणार्‍या मराठी भाषा लिहीता वाचता येणार्‍या लोकांनाच दिले जातील" हा लोकाभिमुख निर्णय फिरवुन राज्यसरकारने पुन्हा दिल्लीश्वरांपुढे आपले गुडघे टेकवुन शरणागती पत्करली आहे. आता ह्यांनी "मराठी" च्या ऐवजी "स्थानिक भाषा ( पक्षी : हिंदी आणि गुजराथी ) " असा बदल केला आहे ...

इनफॅक्ट सरकार म्हणते की हे परवाने कित्येक वर्षे जुने अशा प्रादेशिक परिवहन अधिनियम ह्यांच्या मार्गदर्शक तत्वानुसार दिले जातील.

मग एवढा गदारोळ का झाला ?
जर परवान्याच्या नियमात काही बदल केला नसेल तर त्याची एवढी न्युज का झाली ?

१. मुळात नियम न बदलता त्यातला सोईस्कर "मराठी भाषा जाणणे" हा उल्लेख मिडियासमोर वापरुन चव्हाण सरकारला 'मराठी कार्ड' तर खेळायचे नव्हते ना ?एकदा ते खेळुन झाल्यावर आणि स्थानिक लोकांकडुन कौतुक तर देशपातळीवर मिडिया आणि पक्षश्रेष्ठींकडुन आगपाखड ऐकल्यावर जर हा निर्णय फिरवला किंवा सावरासावर करुन नियमांवर बोट ठेवले तर तो जनतेची दिशाभुल केल्याचा गुन्हा होत नाही का ?

२. मुळात मराठीसाठी कायद्यात स्पेशल अशी काही दुरुस्ती नसताना त्याचा प्रचार मात्र "मराठी कार्ड" खेळल्यासारखा केला व ते आंगलट येताच सोईस्कर पल्टी मारली.जर सरकारला स्थानिक पातळीवरचे निर्णयसुद्धा दिल्लीश्वरांच्या मर्जीनेच घ्यावे लागत असतील तर ह्याला काय अर्थ आहे ?

३. इतर राज्यातील 'महानगरां'मध्येसुद्धा परवान्याच्या नियम ह्याच पातळीवर आहेत का ?म्हणजे हिंदी येत असेल अशी आपण अपेक्षा करु पण जर त्याला 'स्थानिक भाषा' येत नसेल तर परवाना मिळतो का ?

४. आजकाल कुणीही उठतो आणि टॅक्सी चालक बनतो, त्याला न धड स्थानिक भाषा येते ना त्या परिसराची माहिती असते. केवळ आपला मलिदा अबाधित रहावा म्हणुन वर्षानुवर्षे धाब्यावर बसवले गेलेले नियम किमान सुधारण्याच्या ( अंमलबजावणी बघु नंतर ) हा गोल्डन चान्स सरकारने अशी गडबड करुन घालवला का ?

५. आता राज ठाकरेने स्पष्ट सांगितल्याप्रमाणे 'अमराठी आणि बाहेरुन आयात केलेले परवानाधारक असलेल्या टॅक्स्या रस्त्यावर आल्या आणि जर तोडफोड" झाली तर जबाबदारी राज ठाकरेची का सरकारची ?
गुपचुप हे सर्व होऊ शकत असताना राजकीय लाभापाई सरकारने त्याचा इश्यु केला व आता राज त्याचा फायदा घेऊ पहात असताना दोष राज ठाकरेकडे कसा जाईल ?
दोषी हे चव्हाणसाहेबच धरले गेले पाहिजेत....

६. मुळात आधी गडबडीत ह्या निर्णयाची घोषणा करुन देशपातळीवर चर्चेच विषय बनलेल्या सरकारची आता अशी पल्टी ही देशपातळीवर महाराष्ट्राची इज्जत घालवते व त्याबद्दल ह्यांना दोष द्यायचाच नाही का ? किमान ह्या घटनाक्रमाबद्दल सरकार जाहीर दिलगिरी का व्यक्त करत नाही ?

७. अजुन एक म्हणजे जेव्हा एखादा निर्णय हा मंत्रीमंड्ळाच्या बैठकीत चर्चेला आणतात तेव्हा त्यावर आधी खातेनिहाय पुरेशी चर्चा झालेली असते, मग विधी आणि अर्थ खाते त्याच्या बाजु तपासुन पाहुन त्यावर अभिप्राय देत, मग फाईल येते संबंधित खात्याच्या मंत्र्याकडे व तो ती बैठकीत पटलावर ठेवतो व इथे मंत्र्यांमध्ये चर्चा होऊन प्रस्ताव ( बहुदा एकमताने व गरज पडली तर मतदानाने ) पास होतो.मग एखाद्या मंत्रिमंडळाने आणि खात्याने पुर्णतः विचारांशी घेतलेला निर्णय फिरवण्याचा अधिकार एका मुख्यमंत्र्याला कितपत आहे ?
जाणकारांनी ह्यावर प्रकाश टाकावा ....

असो, झाले ते झाले.आम्ही तुर्तास मात्र महाराष्ट्राला लाज वाटेल असे वर्तन आणि अक्षम्य वेंधळेपणा ह्या सरकारने केला आहे असे म्हणु इच्छितो.
ह्यावर शिवसेनेची प्रतिक्रिया बोलकी आहे. "घुमजावमुळे मुख्यमंत्री पदाचे आणि महाराष्ट्राचे अवमूल्यन झाले". सहमत आहोत आम्ही ...

स्टार माझा आणि वाचकांचे आभार ... जिंकलो रे !!!

2009-11-20T04:26:00.000-08:00

आज सकाळी सकाळीच आमच्या एका अस्सल पुणेकर मित्राचा आमच्या मोबाईलवर फ़ोन आला, च्यायला म्हणलं आता सकाळ सकाळ शिव्या खाव्या लागणार.

पण अहो आश्चर्यम, त्याने २-३ माफ़क शिव्यातच आपला मायना आवरता घेऊन "तुला स्टार माझाच्या ब्लॊग माझा ह्या स्पर्धेत बक्षिस मिळाले आहे" अशी बातमी दिली.

ऒफ़िसमध्ये जाऊन ई-मेल्स चेक करुन बघितले असता स्टार माझाचे संपादक "श्री. प्रसन्न जोशी" ह्यांची अभिनंदन करणारी व निकाल घोषीत करणारी मेल दिसली.

खुप आनंद झाला मित्रानों.

खुप खुप आभारी आहे.

एवढा व्यापक आणि अवाढव्य आवाका असलेली स्पर्धा भरवुन ती यशस्वीपणे पेलल्याबद्दल स्टार माझाचेही अभिनंदन व आभार ...

अशा संस्थांकडुन मिळणा-या प्रोत्साहनामुळे आणि कौतुकामुळे लिहायला हुरुप येऊन नवे अजुन ब्लॊग्स ह्या मराठी ब्लॊगर्सच्या विश्वात दाखल होतील असा आमचा विश्वास आहे.

धन्यवाद स्टार माझा ...

ह्याबरोबर आम्ही आमच्या ह्या यशाचे श्रेय मिसळपाव.कॊम लाही देऊ इच्छितो.

कारण आमच्या भल्या-बु-या लेखनाची सुरवात, कौतुक, विकास हा इथेच घडला.

आजसुद्धा मिपाकरांनी आमचे भरपुर कौतुक केले. धन्यवाद मित्रांनो ...

नॊट दी लिस्ट, आमच्या ब्लॊगच्या तमाम वाचकांचे व हितचिंतकांचे आभार कारण तुमच्या कौतुकामुळे व पाठिंब्याच्या जोरावरच आम्ही नवनविन विषयावर उत्साहात लिहीत असतो.

असाच लोभ राहुद्यात ...

स्पर्धेतल्या इतर विजेत्यांचेही मनापासुन अभिनंदन ...!!!

असेच लढा दोस्तांनो.

धन्यवाद ... !!!

- ( आभारी ) छोटा डॊन

स्ट्रेट ड्राईव्ह, हाराकिरी आणि ऒफ़साईड वगैरे वगैरे...

2009-11-17T10:11:00.001-08:00

म्हणजे बघा सिच्युएशन प्रचंड कॉप्लेक्स आहे. भल्याभल्या समिक्षकांचा आणि ह्या क्षेत्रातल्या दादा माणसांचा ह्यात कस लागु शकतो.

" एक वेल सेट फलंदाज (उदा : सचिन तेंडुलकर ) कसलेल्या गोलंदाजीला समर्थपणे तोंड देत एखाद्या भिंतींसारखा खेळपट्टीवर उभा आहे. विरुद्ध बाजुच्या कर्णधाराचे आणि गोलंदाजचे सर्व डावपेच त्याच्या सरळ बॆटीमधुन आलेल्या ड्राईव्हच्या फ़टक्याबरोबर सीमीरेषेपार वाहुन जात आहेत. बघता बघाता त्याचे द्विशतक जवळ आले आहे, १९९ धावा बोर्डावर लागल्या आहेत. पटकन १ धाव काढुन द्विशतक पुर्ण करण्याची तडप त्याच्या चेहर्‍यावर सहाजिकच स्पष्टपणे दिसत आहे व ह्याच घोळात तो एक चोरटी धाव घ्यायचा प्रयत्न करतो. अर्थातच ही धाव मुळीच चोरटी वगैरे नसते, तो असते विरुद्ध संघाच्या धुर्त कर्णधाराचा ( उदाहरणार्थ : हिंदी-इंग्लिश मिडीया ) एक कसलेला डाव. बॅटवर आलेला एक सरळ, साधा चेंडु कव्हरकडे हलकेच ढकलुन तो धव घेण्यासाठी पळायला प्रारंभ करतो. ठरल्याप्रमाणे गोलंदाज चेंडुला कव्हर देण्याच्या बहाण्याने फलंदाजाला आडवा जातो व त्याचा धक्का लागुन फलंदाज पडतो. तोवर तिकडे दक्ष असलेल्या क्षेत्ररक्षकाचा थ्रो बरोबर स्टंपकडे जाऊन यष्ट्या उद्धवस्त होतात. गोलंदाज व क्षेत्ररक्षक जोरदार अपिल करतात व नियमाप्रमाणे जरी फलंदाज बाद असला तरी नैतिकदॄष्ट्या हे चुकीचे आहे हे माहित असुनसुद्धा आपले कर्तव्य म्हणुन पंच ( इथे उदाहरणार्थ : बाळासाहेब ठाकरे ) त्याला बाद देतात. फलंदाज निराश होऊन तंबुत परततो व टीव्हीसमोर बसलेले स्वयंघोषीत समिक्षक ( उदाहरणार्थ : विविध पक्षांचे प्रवक्ते की ज्यांना कधीमधी अशा घटनांवर प्रतिक्रिया देऊन लाईमलाईटमध्ये रहावे लागते. असो, तो मुद्दा वेगळा ), सामान्य प्रेक्षक, क्रिडाप्रेमी विरुद्ध संघाचा डावपेच समजुन न घेता पंचाच्या नावाने मनोसोक्त खडे फोडुन रिकामे होतात ....."

सध्या असेच काही घडले आहे ना ?

आपल्या (अरे हो, आख्ख्या देशाच्या म्हणावे लागेन ना. आजकाल उगाच कशाला रिस्क घ्या बाबा) सचिनच्या कारकिर्दीला २० वर्षे पुर्ण झाल्याच्या निमित्ताने घडत असलेल्या समारंभात व मुलाखतीत एका (हलकट म्हणावे का?) पत्रकाराने मुद्दामुन खाजवुन खरुज काढण्याच्या उद्देशाने "मुंबई"विषयी प्रश्न विचारला. अर्थातच सचिन (आमच्या पवारकाकांसारखा) कसलेला राजकारणी नसल्याने त्याने निरागसपणे आणि प्रामाणिकपणे "I am extremely proud of being a Maharashtrian, but Mumbai is a part of India and I play for India" असे उत्तर दिले. तसे पाहिले तर टेक्निकली ह्या उत्तरात अजिबात काही चुक नाही, त्याचा अर्थही अगदी सरळ आहे.

पण आता कहानी मे ट्विस्ट इथे आहे, लगेच ह्या वाक्याला प्रमाण मानुन व त्याला हवे तसे वाकवुन देशभरातल्या मिडीयाने "सचिन म्हणतो, मुंबई सगळ्यांचीच. प्रदेशवादाला सचिनचे स्ट्रेटड्राईव्हद्वारे खणखणीत उत्तर" वगैरे कंड्या पिकवायला सुरवात केली. वास्तविक पहाता ज्याची काही आवश्यकता नव्हती त्या वादाला सुरवात इथे मिडियाकडुनच घडाली. मुळात ते वाक्य त्या उद्देशाने उच्चारले गेले नसतानाही त्याचा हवा तसा अणि स्वतःच्या सोईचा अर्थ काढुन उगाच रान पेटवणे हे मिडियाच्या कोणत्या तत्वात बसते ?

जवळपास ३ प्रहरे मिडियाने हा हैदोस घातल्यानंतर (राज ठाकरेच्या मराठी टक्क्याच्या जबरदस्त तडाख्याने आधीच घायाळ असलेली) शिवसेना आता ह्या वादात उतरली. दुसर्‍या दिवशी सकाळी शिवसेनेचे मुखपत्र असलेल्या सामनामधुन " सचिन, तू तुझी आंतरराष्ट्रीय खेळपट्टी सांभाळ! " ह्या शिर्षकाखाली सचिनला ( सो कॉल्ड ) ४ खडे बोल सुनावणारे शिवसेनाप्रमुखांचे (?) पत्र प्रसिद्ध झाले.

अपेक्षेप्रमाणे देशभरचा मिडिया अधिक पावसाळ्यातील छत्रीसारखे उगवणारे समिक्षक, प्रवक्ते वगैरे टिनपाट लोक लगेच ठाकर्‍यांवर आणि शिवसेनेवर तोंडसुख घेऊ लागले. इथे ठाकर्‍यांनी तर फक्त त्यांचे कर्तव्य केले होते हे मात्र सर्व सोईस्करपणे विसरले.

----------------------------------------------------------------

आता काही आमचे मुद्दे किंवा अस्ताव्यस्त विचार :

१. सचिनने ह्या प्रश्नातली खोच ओळखुन ह्याला तेवढेच पोलाईट किंवा कमीत कमी हवे तसे वाकवता न येणारे उत्तर दिले असते तर हा वाद वाढलाच नसता. अगदी सचिनने "'मी मराठी आहे आणि मुंबैकर आहे आणि मुंबै ही सर्वप्रथम मराठी माणसाचीच आहे!" असे प्रखर महाराष्ट्रवादाचे उत्तर देणे अपेक्षित नसले तरी कमीत कमी हा चेंड सोडुन द्यायला अथवा शांतपणे पोलाईटली तटवायला हवा होता.

सचिनला आम्ही देव मानतो व त्याच्या प्रत्येक गोष्टीवर अथवा कॄतेवर आम्ही डोळे झाकुन विश्वास ठेवतो की नाही?

होय ना, मग आमच्या देवानेच जरा जपुन वागायला नको का ?

देवाने देवासारखेच पोलाईट रहायला नको का ?

(ह्या बाबतीत आमच्या पवारकाकांचा हातखंड आहे, एकदा त्यांनी रिलायन्सबाबत वारंवार प्रश्न विचारुन त्रास देणार्‍या पत्रकाराला भर पत्रकार परिषदेतच "Are you agent of Relience ?" असे विचारुन त्याच्याच धोतराखाली फटाकड्याची माळ लावली होते. सचिनने असेच समकक्ष केले असते तर ते सर्वांच्याच सोईचे झाले असते. असो.)

२. बाळासाहेब ठाकरे ह्यांचे तसे पहायला गेले तर काय चुकले ?

एखाद्या फालतु माणसाने ( नीट वाचा, मी इथे कुठल्याही राजकारण्याचे नाव घेतले नाही. फक्त राजकारणीच फालतु असतात असा माझा अजिबात दावाही नाही.) हे करणे आणि सचिनसारख्या "आयकॉन"ने हे करणे ह्यात फरक आहे.सचिन जेव्हा एखादे वाक्य उच्चारतो तेव्हा ते त्याचे वैयक्तिक मत रहात नाही तर ती एखाद्या समाजाची समुहभावना म्हणुन ओळखली जाते.

मग अशा परिस्थीतीत जेव्हा शिवसेना की जी नेहमी मुंबई महाराष्ट्रात अणि मराठी माणसांचीच रहावी ह्यासाही झटली आहे किंव झटते आहे त्यांनी मैदानात उतरणे हे काय चुक आहे ? ते स्टेटमेंट देणारा कोणीही असो, मात्र त्यातल्या भावना जर मराठी माणसाला दुखावणार्‍या असतील तर त्यावर शिवसेनचा आसुड बरसणारच. ह्यात चुक आहे ते काय ? ह्याच स्वभावधर्माला किंवा कर्तव्याला जागुन बाळासाहेब मैदानात उतरले व त्यांची मुळातच सचिनवर माया असल्याने त्यांनी सचिनला आपलेपणाने त्या पत्रात बरेच काही समजावुन सांगितले की ज्यातले बरेच मुद्दे पटण्यासारखे आहेत.

३. त्यानंतर जो मिडिया आणि इतर चिल्लर नेतेमंडंळी शिवसेनाप्रमुखांवर ज्या पद्धतीने बरसली ते पाहुन मात्र आश्चर्य वाटले. "आयत्या बिळावर नागोबा" कशाला म्हणतात ते लक्षात आले. ना ह्यांना सचिनशी , ना बाळासाहेबांशी, ना मराठी माणसाच्या कल्याणाशी देणेघेणे, जर काही असेल तर ते मात्र मुंबईतुन मिळणार्‍या प्रचंड मलिद्याशी मात्र ह्यांना "देणे" नसले तरी "घेणे" नक्कीच आहे व सध्या सर्व अट्टाहास त्याचसाठी चालला आहे असे वाटतेय. पण तेवढ्यात २ बाईट्स देऊन उगाच मिडियावर झळकण्याच्या ह्यांच्या माकडचाळ्याचा मात्र आम्हाला प्रचंड वैताग आला.

४. हा वाद आता इथेच संपवणे उत्तम. उगाच विषयाला फाटे फुटत राहिले तर गरज नसताना उगाच तेढ निर्माण होईल. झाले तेवढे झुप झाले हे सर्वांनीच समजुन घेणे उत्तम.

ता.क. :यांच्यासाठी हा सर्व अट्टाहास केला गेला तो "मनसे" मात्र ह्या वादापासुन दुर राहण्याचा हुशारीपणा आणि परिपक्वपणा दाखवण्यात येशस्वी झाला आहे. ह्या समजुतदारपणासाठी मनसेचे अभिनंदन ...!!!

आता २ शब्द सचिनसाठी :

सचिन तु आमचा देव होतास आणि आहेस आणि चिरंतन राहशीलही. पण तुझे देवत्व आम्ही फक्त क्रिकेटच्या खेळपट्टीपुरतेच मानतो ह्यात मात्र गल्लत होऊ देऊ नकोस, समोरच्याचे डावपेच ओळखुन बॉल तटवायला लागला तरी हरकत नाही.

तु जर ह्या जागी फुटबॉल खेळत असता तर आम्ही त्वरित "ऑफसाईड" चा फ्लॅग दाखवला असता, कमीत कमी ह्या खेळात ह्या क्षणाला खेळ थांबुन पुर्वीची चाल बाद ठरुन पुन्हा पहिल्यापासुन चाली रचाव्या लागतात.

मात्र क्रिकेटचे आणि समाजकारणाचे ( किंवा राजकारणाचे ) असे नाही , इथे फलंदाजाने एकदा टोलावलेला चेंडु किंवा तुझ्यासारख्य एखाद्या आयकॉनने मुखातुन उच्चारलेले वाक्य ह्याला परतीचे वाट नसते....त्याचा परिणाम काहीही होऊ शकतो, चेंडु सीमापार जाऊन विजयध्वज फडकावु शकतो किंवा झेल जाऊन आख्खा सामनाच गमावण्याची पाळी येऊ शकते.

- तुझा एक चाहता

छोटा डॉन

यांच असं का होतं ते कळतं नाही ... विचारवंताना समर्पित !

2009-11-12T19:34:00.000-08:00

प्रेरणा : त्या दिवशीच्या विधानसभेतल्या अभुतपुर्व प्रसंगानंतर संकेतस्थळांवर "विचारवंतांच" एकदम पेव फुटलं. त्यांनी करदात्यांचे वैफल्य, सामान्य माणसाचे जिवन, राडेबाजी ह्या मुद्द्यांचा आधारे आपल्या राखीव कुरणात बेसलेस विधाने आणि आगापिछा नसलेले आरोप घेऊन बराच उतमात घालता.शेवटी आमच्या पराला "शोध विचारवंताचा " नामक मोहीम राबवावी लागली.
सूहासने एक दणदणीत अणि मुद्देसुद प्रतिसाद देऊन ह्या विचारवंतांच्या धोतरालाच हात घातला व अवलियाशेठनी त्यांच्या निषेधाद्वारे ह्यांच्य वर्मावरच घाव घातला.

त्याच पार्शभुमीवर आम्ही ४ ओळी खरडल्या आहेत, मुळ प्रेरणा हे "मंगेश पाडगावकरांची एक कविता" ...
जे आहे ते गोड मानुन घ्या ... ;)

********************************************************

यांच असं का होतं ते कळतं नाही
किंवा ह्यांना कळतयं पण वळत नाही ?

नव्या रक्ताचे सुशिक्षीत युवक
'नवनिर्माणासाठी' जमणार,
चर्चा, निदर्शन, आंदोलन, निषेध
करीत प्रवाहात उरतणार !

यांच सुख नसतच मुळी
कधी ह्यांच्यासाठी,
एकच गोष्ट यांची असते
कपाळावर आठी !

कधीसुद्धा यांचा संयम ढासळत नाही
यांच असं का होतं ते कळतं नाही
किंवा ह्यांना कळतयं पण वळत नाही ?

'मराठी अस्मिते'चे बोला तुम्ही
यांना नैतिक त्रास होतो.
'जय महाराष्ट्र' म्हणल्यावर यांना
देश तोडल्याचा भास होतो ?

यांचा धोशा सुरु असतो
'रस्त्यावर उतरणं वाईट,
त्यानं ट्राफिक ज्याम होतं !
आंदोलनं मुळीच करु नका,
त्याने सामान्यांचं जीणं हराम होतं !
क्रांत्या-बिंत्या सगळं झुट,
त्याने करदात्यांना वैफल्य येतं! '

संयमाचे पुतळेच हे
यांच रक्त चुकुनही सळसळत नाही !
यांच असं का होतं ते कळतं नाही
किंवा ह्यांना कळतयं पण वळत नाही ?

सगळेच कसे ऑफिसातुन
लंबेचौडे तात्विक लेख लिहणार ?
किंवा हातामध्ये गीता घेऊन
'चिंता विश्वाची' करीत बसणार?

पांढरपेशी सुखवस्तु कोष झुगारुन कोणी
अन्यायाविरुद्ध उभारतचं ना ?
हातात फलक घेऊन जयघोषात
रस्त्यावर उतरतंच ना?

असं काही दिसलं की
यांच माथं भनकलचं,
यांच्या वैचारिकतेचं गळु
अवघड जागी ठणकलचं !

वांझोट्या शाब्दिक चर्चांचं यांच्या
वेगवाग घोडं असतं !
पण यांना समविचारी भेटतात कसे
हे एक कोडं असतं ?

या कठिण कोड्याचं उत्तम मात्र मिळत नाही
यांच असं का होतं ते कळतं नाही
किंवा ह्यांना कळतयं पण वळत नाही ?

कसल्याही राड्याला
हे सतत भीत असतात
एरंडेल प्यावं तसं
आयुष्य पीत असतात

एरंडेल प्याल्यावर
आणखी वेगळं काय होणार ?
एकच क्षेत्र ठरलेलं
दुसरीकडे कुठे जाणार ?

कारण आणि परिणाम
यांच नातं टळत नाही
यांच असं का होतं ते कळतं नाही
किंवा ह्यांना कळतयं पण वळत नाही ?

- (राडेबाज) छोटा डॉन

.... नाठाळाच्‍या माथी हाणू काठी !!!

2009-11-10T17:32:00.000-08:00

२ दिवसापुर्वी महाराष्ट्र विधानसभेत जे घडले ते निश्चितच आपल्या गौरवशाली (आता हा शब्द निर्रथकपणे किती दिवस वापरायचा हा प्रश्नच आहे, कसला गौरव ते हर्षवर्धन पाटील जाणोत) परंपरेला साजेसे जरी नसले तरी ते आवश्यक जरुर होते. बाकी आम्हाला तांत्रिक बाबीत घुसायचे नाही पण जे काही घडले ते पाहुन बरे वाटले इतकेच म्हणतो.

अबु आझमी हा इसम मुळातच मस्तवाल आहे. हा माणुस महाराष्ट्रात निवडुन कसा येतो हेच आश्चर्य आहे त्याबद्दल त्या मतदारसंघातल्या (उरल्या-सुरल्या) मराठी किंवा अमराठी पण महाराष्ट्रिय माणसाने आत्मपरिक्षण करायला हवे. मतदारसंघातला निवडक युपी/बिहार वाले मतदार आणि जमलेच तर धर्माच्या नावावर अजुन काही मतदार गोळा करुन त्यांना चुचकारायचे, पाण्यासारखा पैसा ओतायचा, सोबत पोसलेले गुंड आहेतच "इतर" कामे उरकायला, मग काय झाले निवडुन न यायला ?
असो, तो वेगळा मुद्दा आहे ...

मनसेची मागणी अतिशय साधी होती, त्याचा इतर जणांना उगाच प्रेस्टिज इश्श्यु करायची गरज नव्हती, शिवाय हे करत असताना आपण प्रत्यक्ष राज्याच्या भाषिक अस्मितेला आव्हान देतो आहे हे त्यांच्या लक्षात येईल अशी सुज्ञ अपेक्षा ठेवण्याइतके आपण मुर्ख नाही आहोत. त्यामुळे जे काही घडले त्याचे आधीच पुर्ण कॅक्ल्युलेशन करुन आझमींनी अडेलतट्टुपणाकरुन वाद ओढावुन घेतला व त्यात तापलेल्या तव्यावर इतर पक्षांनी "मनसे विरोधी द्वेषाची" पोळी भाजुन घेतली असे आमचे मत झाले आहे ...

झालेल्या घटनेस सर्वस्वीपणे स्वतः अबु आझमी आणि सरकारमधले उच्चपदस्थ की ज्यांना काय आणि कसे घडेल व त्यांचे देशभर पडसाद काय उमटतील ह्याची पुर्णपणे कल्पना होती पण त्यांनी जाणुनबुजुन निष्काळजीपणे हे प्रकरण हाताळुन परिस्थिती एवढी चिघळु दिली.
मनसेच्या लढाऊ आमदारांचे अभिनंदन व इतर बोटचेप्या आमदारांचा धिक्कार ...!!!

काही महत्वाचे मुद्दे की जे पाहुन हे कारस्थान मुद्दामुन मनसेला आडवे जाण्यासाठी रचले गेले अशी आम्हाला शंका येते.

१. जरी कायद्याप्रमाणे कोणताही आमदार अगर खासदार राज्यघटनेत सुचवल्या गेलेल्या मातॄभाषेव्यतिरिक्त इतर १८ भाषात शप्पथ घेऊ शकत असला तरी ह्याचे प्रयोग वारंवार महाराष्ट्रातच कशासाठी ?
इतर राज्यातले समकक्ष उदाहरण डोळ्यासमोर आहे काय ? का मराठी अस्मितेला नेहमीच आव्हान देऊन मराठी माणसाला किंवा मनसेसारख्या मराठी मुद्दा घेऊन लढणार्‍या पक्षाला बदनाम करण्यासाठी मुद्दाम असे उचकावले जाते ?

२. अबु आझमी २० वर्षे इथे रहात आहेत, २ का ३ वेळा त्यांनी प्रतिनिधित्व केले आहे व त्यांची मातॄभाषा हिंदी असल्याने व त्यामुळेच मराठी व हिंदीची स्क्रिप्ट सारखीच म्हणजे देवनागरी असल्याने त्यांना समस्त महाराष्ट्रिय जनतेच्या सन्मानासाठी "४ ओळी" मराठीत वाचणे जड होते का ?
शिव्यागाळी करायला बरी मराठी जमते ?

३. राज ठाकरे ह्यांनी पुर्वसुचना देऊनसुद्धा प्रकरण एवढ्या थराला गेले ह्यावरुन सरकारने मुद्दामुन हयकडे डोळेझाक केली व नंतर तत्परतेचा आव आणुन कारवाई केली असे आम्हाला वाटते.
आजपर्यंत संसदेत कितीवेळातरी "मार्शल्स" बोलावले आहेत मग ही काळजी काल का घेता आली नाही ?

४. ज्यांनी अजुन शपथच घेतली नाही अशा २ आमदारांना ४ वर्षासाठी निलंबीत करणे ह्याचाच अर्थ सरकार आधीच घुडघ्याला बाशिंग बांधुन बसले होते असा घ्यायचा का ?

५. अबु आझमींना सभापतींच्या आसनासमोर उभे राहुन जी "चप्पल दाखवली" व त्यानंतर अ‍ॅच्युअल धक्काबुक्कीला सुरवात झाली हा महत्वाचा मुद्दा सरकारच्या दृष्टीने काहीच किमतीचा नाही का ?
चप्पल दाखवल्यावरही अबु आझमी निर्दोष ठरुन सभागॄहात बसुच कसे शकतात ?

६. शपथ घेऊन खाली उतरल्यावर मात्र फलक फडकावणार्‍या "शिशीर शिंदे" ह्यांना ढकलुन त्यांच्याशी धक्काबुक्कीची सुरवात कोणी केली हे सरकारने तपासुन पाहिले आहे काय ?
मिडिया फुटेजमध्ये तर स्पष्टपणे आधी आझमींनी ढकलल्याच दिसते आहे ....

७. "वसंत गिते" ह्यांनी नेमके काय केले हे कळु शकेल काय ? कारण आम्ही जे काही फुटेज पाहिले त्यात गिते हे बरेच मागे अथवा प्रत्यक्ष सहभागी नसल्याचे आढळले.
केवळ नाशकात सरकारातल्या एका वरिष्ठ मंत्र्याला स्पर्धा नको म्हणुन गितेंना बाहेर काढण्यात आले काय ?

८. वाद होणार हे माहित असुनसुद्धा सरकारतल्या कोणी वरिष्ठांनी अबु आझमींना विनंती करुन त्यांचे मन वळवण्याचा प्रयत्न केला असे काही घडले आहे का ? नसल्यास का नाही ह्याचे उत्तर मिळावे ?
सभागॄहात शांतता रहावी हे सगळ्यांचेच कर्तव्य नाही का ?

९. आता महत्वाचा मुद्दा की वर्षाची शिक्षा कितपत योग्य आहे ?
आमदार एकमेकांच्या अंगावर धावुन जाण्याचा हा पहिलाच प्रसंग आहे का ?
६० च्या दशकात "जांबुवंतराव धोटे" ह्या विदर्भातल्या आमदाराने थेट सभापतींना पेपरवेट फेकुन मारला त्या प्रकरणात किती शिक्षा झाली होती ?
दस्तुरखुद्द "छगन भुजबळ" हे जेव्हा शिवसेनेचे एकमेव आमदार होते तेव्हा ते एवढा धिंगाणा घालत की त्यांना कित्येकवेळा मार्शलकरवी अक्षरशः "उचलुन" सभागॄहाबाहेत न्हेले असल्याची उदाहरणे आहेत. तेव्हा किती शिक्षा व्हायची भौ त्यांना ?
शिवसेनेच्या गुलाबराव गावंड्यांनी भर विधानसभेत स्वतःच्या अंगावर रॉकेल ओतुन घेऊन स्वतः रोबरच इतर सदस्यांनाही धोका उत्पन्न केला होता, त्याचे संदर्भ घेतले आहेत काय ?
कित्येकवेळा माईक उखडले, कागदपत्रे फेकली, धाराधरी व पळापळी झाली, धक्काबुक्की सदृष्य घटना ह्याच सभागॄहात घडल्या आहेत, मग ह्यावेळीच इतकी कठोर शिक्षा का ?

जाऊ देत, एकदा पक्षपात करायचा म्हणला की कसाही करता येतो.

आता ह्यातुन आपले ( पक्षी : सर्वसामान्य मतदाराचे ) नुकसान असे झाले की जे मनसे चे आमदार विधानसभेच्या कार्यकाळात प्रश्न विचारुन अथवा पाठपुरावा करुन सरकारला अडचणीत आणु शकले असते ते आता बाहेत गेले आहेत. त्या ४ जणांचा "आमदार निधी" ही माझ्या माहितीप्रमाणे आता त्यांना मिळणार नाही त्यामुळे त्यांच्या मतदारसंघात होणार्‍या भविष्यातील विकासकामांना ह्याची निश्चितच कमतरता भासेल ...
एवढी कठोर शिक्षा द्यायची अजिबात आवश्यकता नव्हती ...

फायनली जर ही घटना समराईझ करायची म्हणले तर मी असे म्हणेन :
अबु आझमीने आपण युपी / बिहार वाल्यांचे आणि महाराष्ट्रात वास्तव्य करणार्‍या हिंदीभाषिक लोकांचे सध्याचे "एकमेव तारणहार" आहोत ही प्रतिमा मजबुत करण्यात यश मिळवले. अबु आझमीचे आज देशपातळीवर नाव झाले हे सत्य आहे. any publicity is good publicity ... !!! अबु आझमीसाठी सरळसरळ विन-विन सिच्युएशन आहे ...
मनसेबाबत म्हणाल तर आपणच आता एकमेव मराठी अस्मितेचे तारक आहोत हा दावा त्यांनी चांगलाच मजबुत केला, भले त्यांना ह्या प्रकरणात ४ लढाऊ आमदारांच्या निलंबनाचे नुकसान सोसावे लागले. बरेच लोक म्हणत आहेत की हे बाहेर गेले ४ जण पुढच्या वेळी अजुन ४० जणांच्या खांद्यावर बसुन थाटामाटात विधानसभेत प्रवेश करतील, होप सो तसेच घडेल. तसे बघायला मनसेसाठीही ही "विन-विन" वाटल असली तरी मला सध्याच्या कालमर्यादेच्या कक्षात ही "विन-लुज सिच्युएशन" वाटते ....

तुर्तास मनसे आमदारांचे अभिनंदन ... !!!

जय महाराष्ट्र !!!!